Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 492/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded due to procedural errors and lack of material law violations.

Numero d'incarto II KK 492/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The appellant argued for a material law violation regarding sentencing and procedural errors, but the Court found these arguments misdirected toward the first-instance court rather than the appellate court. Since the appellate court had already addressed the sentencing issues and the appellant failed to substantiate procedural violations within the proper scope of cassation, the appeal was rejected.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535§3 k.p.k.; Art. 536 k.p.k.; Art. 433§1, 2 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.; Art. 523§1 k.p.k. The Supreme Court is bound by the scope of the appeal and raised complaints; complaints misdirected to the first-instance court or lacking proper procedural basis are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded appeal scope of appeal limitation material law violation procedural error argument sentencing proportionality costs of proceedings motivi di cassazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535§3 k.p.k.
II KK 492/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2023r.
Art. 536 k.p.k.
W zastanej sytuacji Sąd nie jest do tego uprawniony, bowiem stosownie do dyspozycji art. 536 k.p.k. jest związany granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym może rozpoznać kasację wyłącznie w wypadkach określonych w art.
Art. 433§1, 2 k.p.k.
Nie sposób tym samym uznać, że intencją skarżącego było postawienie zarzutu kasacyjnego przez pryzmat art. 433§1 i 2 k.p.k., tj.
Art. 440 k.p.k.
Co więcej, stawianie na tej płaszczyźnie zarzutu naruszenia art. 440 k.p.k. jest działaniem całkowicie chybionym.
Art. 523§1 k.p.k.
440 k.p.k., co, przez pryzmat art. 523§1 k.p.k., w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne.
art. 535§3 k.p.k
II KK 492/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
art. 200§1 k.k
skazanego za czyn z art. 200§1 k.k.
art. 12 k.k
art. 440 k.p.k
Co więcej, stawianie na tej płaszczyźnie zarzutu naruszenia art. 440 k.p.k.
art. 536 k.p.k
W zastanej sytuacji Sąd nie jest do tego uprawniony, bowiem stosownie do dyspozycji art. 536 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 492/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2023r. sprawy T.K. skazanego za czyn z art. 200§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 września 2022r., sygn. akt IX Ka 688/22, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego […] w W. z dnia 2 marca 2022r., sygn. akt IV K 946/21 postanowił:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Postawione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego – pkt I ppkt 1-5 – nie odnoszą się do uchybień, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, lecz skierowane są do orzeczenia Sądu I instancji. Zauważyć bowiem należy, że Sąd Okręgowy nie stosował prawa materialnego w zakresie subsumpcji, skoro jego orzeczenie ograniczyło się do podwyższenia wymierzonej skazanemu kary pozbawienia wolności i utrzymania wyroku Sądu Rejonowego w pozostałej części w mocy.Na marginesie należy dodać, że nie sposób podzielić zarzutu naruszenia, w przestrzeni wymiaru kary, art. 37b k.k. (pkt I ppkt 3), skoro unormowana w nim instytucja ma charakter fakultatywny.

Zarzut ten zdaje się tym bardziej nietrafiony w sytuacji, gdy Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko oskarżyciela publicznego o konieczności poniesienia przez skazanego surowszej odpowiedzialności karnej, niż orzeczona przez Sąd I instancji i wymierzył mu karę 4 lat bezwzględnego pozbawienia wolności. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 46§1 i 2 k.k. (pkt I ppkt 5) dodać do powyższego wypada, że zarzut o podobnej treści nie został sformułowany w apelacji. Nie sposób tym samym uznać, że intencją skarżącego było postawienie zarzutu kasacyjnego przez pryzmat art. 433§1 i 2 k.p.k., tj. niewłaściwego, czy niepełnego rozpoznania zwyczajnego środka odwoławczego w tej przestrzeni.

Jednocześnie skarżący nie wskazał, jako naruszonego, art. 440 k.p.k., a jedynie wywiedzenie takiego zarzutu, jako bezpośrednio dotykającego problematyki rażącej niesprawiedliwości orzeczenia i konieczności działania przez sąd odwoławczy w tej przestrzeni z urzędu, skutkowałoby możliwością jego rozpoznania przez Sąd Najwyższy. W zastanej sytuacji Sąd nie jest do tego uprawniony, bowiem stosownie do dyspozycji art. 536 k.p.k. jest związany granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym może rozpoznać kasację wyłącznie w wypadkach określonych w art. 435 k.p.k., art. 439 k.p.k. i art. 455 k.p.k.W II punkcie kasacji wskazano na rażącą niewspółmierność kary oraz rażącą niesprawiedliwość orzeczenia w tym zakresie w rozumieniu art. 440 k.p.k., co, przez pryzmat art. 523§1 k.p.k., w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne.

Co więcej, stawianie na tej płaszczyźnie zarzutu naruszenia art. 440 k.p.k. jest działaniem całkowicie chybionym. Rozpoznając apelację prokuratora i przychylając się do jego argumentacji dotyczącej tego, że Sąd I instancji skazał T.K. za przypisany mu czyn na karę rażąco niewspółmiernie niską, Sąd Odwoławczy wyraził swoje stanowisko w tym zakresie. Skoro tak, nie sposób zarzucić mu uchybienia w postaci braku zauważenia określonych nieprawidłowości z urzędu – a więc niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a tym bardziej w przestrzeni, którą badał i w której dostrzegł nieprawidłowości, ale w kierunku przeciwnym.W ostatnim zarzucie, stanowiącym w istocie jedyny, z formalnego punktu widzenia, zarzut o charakterze kasacyjnym, wskazano na naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 433§1 i 2 k.p.k.

Jednocześnie jednak wskazano na nierozpoznanie przez Sąd istoty sprawy w zakresie pkt V wyroku Sądu Rejonowego, dotyczącego kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego. Tymczasem zarzut o takiej treści nie został sformułowany w apelacji obrońcy – składa się na nią bowiem jedynie jeden zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, w postaci art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Co więcej, ani w treści uzasadnienia tego środka odwoławczego, ani we wnioskach końcowych nie podniesiono żadnej argumentacji, która mogłaby skutkować konstatacją, że intencją skarżącego jest podważenie zasadności orzeczenia o kosztach postępowania.Mając na względzie wszystkie powyższe uwagi uznać należy, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, a tym bardziej takiego o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.To z kolei skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia. [Z.K.] [ał]