Criminal appeal dismissed as obviously unfounded for failing to challenge appellate court's factual findings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, rejecting arguments regarding evidence evaluation and procedural omissions. The appellant claimed the appellate court improperly accepted contradictory witness statements and failed to address specific appeal points. The court ruled that the appellate court correctly reviewed the primary facts and that minor omissions regarding secondary issues did not constitute a material procedural violation warranting cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1 k.p.k.; Art. 433 § 1, 2 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the appellate court conducted a proper and thorough review of the case facts, and minor omissions regarding secondary appeal points do not amount to a material procedural violation affecting the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 48/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013 r.,sprawy M. P.,oskarżonego z art. 207 § 1 k.k.z powodu kasacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowejod wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 25 czerwca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 11 października 2011 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć oskarżycielkę posiłkową E. G.
UZASADNIENIEKasację pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. W kasacji podniesiono dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k., przez zaakceptowanie w kontroli instancyjnej zakresu, w jakim uznano za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego M. P., przy jednoczesny przyjęciu wiarygodności innych dowodów, sprzecznych z wyjaśnieniami. Drugi zarzut dotyczył naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., przez zaniechanie odniesienia się do części zarzutów podniesionych w apelacji.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Zacząć trzeba od spostrzeżenia, że pierwszy z zarzutów, dotyczący oceny dowodów, w istocie odnosi się do poczynań Sądu I instancji, gdyż Sąd odwoławczy własnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie nie czynił. Tymczasem przedmiotem zarzutu kasacyjnego może zasadniczo być uchybienie, jakiego dopuścił się sąd odwoławczy. Zarzut ten w istocie zmierza nieudolnie do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych w I instancji, a poddanych następnie kontroli odwoławczej.
Tego rodzaju zarzut, jako niedopuszczany w kontroli kasacyjnej, nie mógł doprowadzić do uwzględnienia kasacji. Drugi z zarzutów nie został niestety sprecyzowany w petitum kasacji, ale szczegółowe intencje skarżącego w tym zakresie mogą być ustalone na podstawie jej uzasadnienia (pkt III uzasadnienia kasacji). I tak, za nieuzasadnione należy uznać twierdzenie zawarte w pkt III. 1 uzasadnienia kasacji, że sąd odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutu bezkrytycznej oceny zeznań świadka M .K. Sąd odwoławczy odnosi się do dokonanej w tym zakresie przez Sąd I instancji oceny na s. 7 uzasadnienia wyroku.
Co do twierdzeń zawartych w pkt III.2-III.4 uzasadnienia kasacji, trzeba zauważyć, że podniesione tam kwestie mają charakter okoliczności drugorzędnych w kontekście całokształtu materiału dowodowego ocenianego przez sąd odwoławczy. Zarzuty sformułowane w petitum apelacji odnosiły się do całokształtu okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i Sąd odwoławczy w zrozumiały sposób skupił się na okolicznościach dla ustaleń faktycznych zasadniczych, tj. wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i oskarżycielki posiłkowej oraz jej córki, a ponadto na dopuszczonych opiniach biegłych, częściowo także na zeznaniach innych świadków.
Rozważania w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń i w ocenie Sądu Najwyższego świadczą o przeprowadzeniu kontroli instancyjnej w sposób należyty, wnikliwy i rzeczowy. W istocie, sąd odwoławczy nie odniósł się do kwestii oceny zeznań M. Z. i M. Z., a także pominął problem przenoszenia postawy pokrzywdzonej z czasu toczącego się procesu na czas zarzuconego czynu. Choć stanowi to niewątpliwie o niedoskonałości uzasadnienia wyroku, w ocenie Sądu Najwyższego milczenie Sądu odwoławczego co do zaledwie paru twierdzeń zawartych w uzasadnieniu apelacji, które to twierdzenia, po pierwsze, stanowią marginalną część zarzutów i twierdzeń podniesionych w obszernej i treściwej apelacji, po drugie, mają co najwyżej drugorzędne znaczenie dla dokonania poprawnych ustaleń faktycznych, nie może być traktowane jako rażące uchybienie mające istotny wpływ na rozstrzygniecie, a tylko takie uchybienia procesowe mogą w świetle art. 523 § 1 k.p.k. prowadzić do uwzględnienia kasacji.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.