Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding escape and sentencing principles.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously groundless, ordering the convicted party to bear the costs. The defense argued that the lower court erred in assigning escape from the crime scene and failed to prioritize individual prevention for a minor. The court rejected these claims, noting the appellate court had already thoroughly addressed them and that the defendant's actions clearly demonstrated an intent to evade criminal responsibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 178 § 1 k.k.; Art. 54 § 1 k.k.; Cassation is obviously groundless when the lower court's factual findings regarding escape are correct and sentencing principles are properly applied without eliminating other statutory directives.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 46/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013 r.,sprawy K. O. skazany z art. 177 § 1 i in. k.k.z powodu kasacji obrońcy skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w .z dnia 24 lipca 2012 roku, zmieniającego częściowo wyrok Sądu Rejonowego w Z.z dnia 15 lutego 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego K.
O. UZASADNIENIEKasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. W kasacji podniesiono dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia art. 178 § 1 k.k., poprzez przypisanie skazanemu ucieczki z miejsca zdarzenia, choć przypisany czyn nie zawiera znamion tego przestępstwa. Drugi zarzut dotyczył naruszenia art. 54 § 1 k.k. i art. 3 k.k., poprzez zlekceważenie zasady prymatu prewencji indywidualnej przy wymierzaniu kary młodocianemu. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Zacząć trzeba od spostrzeżenia, że obydwa zarzuty były przedmiotem apelacji i zostały przez sąd odwoławczy wyczerpująco i przekonująco rozpoznane (zob. s. 5-9 i 11 uzasadnienia wyroku II instancji). Kasacja zmierza więc jedynie do powtórzenia kontroli instancyjnej. Co do zarzutu naruszenia art. 178 § 1 k.k., w ocenie Sądu Najwyższego zarzut ten z pozoru tylko na cechy error iuris, gdyż zmierza do podważenia ustaleń faktycznych (w apelacji zarzut tej samej treści skarżący opisał jako błąd w ustaleniach faktycznych). Nie ma jednak wątpliwości, że rozważania sądu apelacyjnego co do trafności przypisania skazanemu ucieczki z miejsca wypadku są poprawne.
O zamiarze uniknięcia odpowiedzialności karnej świadczy nie tylko sam fakt porzucenia pojazdu i dotarcia przez las do miejsca spotkania z powiadomionymi telefonicznie znajomymi, ale i nakłonienie M. G. do fałszywego zawiadomienia o kradzieży rozbitego pojazdu. Niezależnie od tego, czy obiektywnie rzecz oceniając, takie zabiegi miały szansę powodzenia, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego jednoznacznie świadczą one o zamiarze uniknięcia odpowiedzialności karnej. Co do zarzutu naruszenia art. 54 § 1 k.k., Sąd Najwyższy w pełni podziela stanowisko sądu odwoławczego wyrażone na s. 11-12 uzasadnienia.
Wspomniany przepis jest jedynie uwypukleniem zasady indywidualno-prewencyjnej i w żadnym razie nie eliminuje zastosowania innych dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk. Nie można więc mówić w niniejszej sprawie i naruszeniu art. 54 k.k.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.