Supreme Court dismisses appeal on drug possession charges, upholding lower court's finding of significant quantity.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against the District Court's conviction for drug possession. The defendant was found guilty of possessing a significant quantity of amphetamine and cannabis after serving a prior sentence, as well as distributing amphetamine for profit. The Court upheld the lower courts' application of established case law defining the weight thresholds for 'significant quantity' and rejected the defense's arguments as a mere repetition of unsuccessful appellate claims.
Regesto Legislator
Generato dall'IAUstawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii; art. 62 ust. 2; posiadanie znacznej ilości substancji psychotropowych lub środków odurzających jest wykrywane na podstawie ustalonej w orzecznictwie wagi, która mogłaby zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 443/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 28 listopada 2023 r., sprawy D. K. skazanego z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. § 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt XI Ka 337/23 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt II K 99/22 oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Białej – Podlaskiej wyrokiem z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt II K 99/22, uznał D. K. za winnego tego że:I.w dniu 14 czerwca 2021 r. w B. oraz S. posiadał wbrew przepisom ustawy znaczną ilość substancji psychotropowych i środka odurzającego w postaci siarczanu amfetaminy o masie 21,68 g oraz ziela konopi innych niż włókniste o masie 4,95 g, przy czym czynu tego dopuścił się po upływie 2 lat, 7 miesięcy i 19 dni od odbycia kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 27 września 2011 r. (sygn. akt II K 125/11), obejmującym m.in. skazanie za przestępstwo podobne z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (sygn. akt II K 18/09), który to czyn wyczerpuje znamiona art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;II.w dniu 12 czerwca 2021 r. w S. udzielił M.
S. substancji psychotropowej w postaci siarczanu amfetaminy o masie 1,5 g, przy czym czynu tego dopuścił się po upływie 2 lat, 7 miesięcy i 17 dni od odbycia kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 27 września 2011 r. (sygn. akt II K 125/11), obejmującym m.in. skazanie za przestępstwo podobne z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (sygn. akt II K 18/09), który to czyn wyczerpuje znamiona art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;III.w okresie od czerwca 2020 r. do 14 czerwca 2021 r., w S. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił P. E. środka odurzającego w postaci amfetaminy w ilości 24 g, pobierając łącznie za udzielone substancje 720 zł, przy czym czynu tego dopuścił się po upływie roku. 7 miesięcy i 5 dni od odbycia kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 27 września 2011 r. (sygn. akt II K. 125/11), obejmującym m.in. skazanie za przestępstwo podobne z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (sygn. akt II K 18/09), który to czyn wyczerpuje znamiona art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 57b k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk połączył kary jednostkowe pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierzył D.
K. karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności,Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez adwokata P. P. – obrońcę D. K., który w apelacji zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:a)art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w szczególności wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadka A. K., co doprowadziło w rezultacie do niesłusznego przyjęcia przez Sąd, że D. K. popełnił zarzucane mu czyny zabronione w punkcie II i III aktu oskarżenia, gdy tymczasem z materiału dowodowego wynika, że posiadał on narkotyki jedynie na swój użytek i nikomu ich nie udzielał;b)art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozważenie wszelkich niedających się usunąć okoliczności na niekorzyść oskarżonego;Uchybienia te, zdaniem obrońcy, doprowadziły do błędnych ustaleń faktycznych, będących podstawą orzeczenia, polegających na ustaleniu, że D.
K. udzielał współoskarżonym substancji psychoaktywnej w postaci amfetaminy. Nadto dowolna ocena wyjaśnień oskarżonego D. K. doprowadziła do błędnych ustaleń Sądu odnośnie do uznania, że ilość narkotyku, którą on posiadał uznać należy za znaczną w rozumieniu ustawy, tym samym Sąd Rejonowy w Białej - Podlaskiej naruszył przepis prawa materialnego tj. art. 62 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zakresie błędnej kwalifikacji prawnej czynu.Podnosząc te zarzuty obrońca D. K. wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów z pkt 2 i 3 wyroku, oraz zmianę kwalifikacji prawnej czynu, opisanego w punkcie 1 wyroku i zakwalifikowanie go jako typ podstawowy z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie na tej podstawie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu tej apelacji Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt XI Ka 337/23, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od tego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie wyroku wniósł obrońca skazanego D.
K. Zarzucił rażące naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd II instancji (a wcześniej przez Sąd I instancji), że ilość substancji psychotropowych, które posiadał D. K. należy zakwalifikować jako znaczną, gdy tymczasem jest osobą uzależnioną od narkotyków i z tego względu należy przyjąć, że ww. ilość mogłaby służyć zaspokojeniu nie kilkudziesięciu osób uzależnionych, a co najwyżej kilkunastu.
Podnosząc taki zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.Prokurator Rejonowy w Białej Podlaskiej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o oddalenia kasacji obrońcy skazanego D. K. jako oczywiście bezzasadnej (por. pismo z dnia 21 sierpnia 2023 r., sygn. akt […]). Sad Najwyższy zważył co następuje.Kasacja obrońcy skazanego D. K. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k.Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja będąca przecież nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia (por. tytuł działu XI k.p.k.), może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogły mieć one istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją strony prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego.
W polskim systemie prawnym kasacja w sprawach karnych pomyślana została jako instytucja służąca do eliminowania z obrotu prawnego takich prawomocnych orzeczeń sądowych, które ze względu na duży stopień wadliwości nie powinny funkcjonować w demokratycznym państwie prawnym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że podstawą wzruszenia w postępowaniu kasacyjnym prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego może być tylko takie rażące naruszenie prawa, które in concreto mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Specyfika i wyjątkowość postępowania kasacyjnego nie pozwala zatem na prowadzenie w trybie kasacji dublującej, niejako „trzecioinstancyjnej” kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV KK 8/15, LEX nr 1666908 oraz z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II KK 101/17, LEX nr 2329021). Niedopuszczalne jest więc bezpośrednie atakowanie w kasacji orzeczenia sądu pierwszej instancji, a także kwestionowanie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Zarzuty podniesione w kasacji pod adresem orzeczenia sądu pierwszej instancji podlegają rozważeniu przez Sąd Najwyższy wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych w kasacji orzeczeniu sądu odwoławczego.
Rolą sądu kasacyjnego nie jest bowiem ponowne – „dublujące” kontrolę apelacyjną rozpoznanie zarzutów stawianych przez skarżącego orzeczeniu sądu pierwszej instancji.Patrząc na kasację obrońcy skazanego D. K., z zarysowanej wyżej perspektywy, należy stwierdzić, że zarzut w niej sformułowany, mimo wskazania odmiennej podstawy prawnej, stanowi powielenie zarzutów apelacyjnych, z oceną których – dokonaną przez Sąd Okręgowy w Okręgowy w Lublinie - nie zgadza się skarżący. Dotyczy bowiem kwestii ustalenia, czy ilość substancji psychotropowych, które posiadał D.
K. należy uznać za znaczną w rozumieniu art. 62 ust. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Tymczasem wskazać też należy, że powtórzenie w kasacji argumentacji prezentowanej uprzednio przez stronę w apelacji może być skuteczne tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy nie rozpoznał należycie wszystkich zarzutów i nie odniósł się do nich w uzasadnieniu swojego orzeczenia w sposób zgodny z wymogami określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. i w art. 457 § 3 k.p.k. Sąd Okręgowy w Lublinie rozpoznał natomiast wszystkie zarzuty sformułowane w apelacji obrońcy D.
K. oraz przedstawił, w pisemnym uzasadnieniu swojego wyroku, argumentację, z jakich to względów nie zyskały one jego aprobaty. Kontrola odwoławcza przeprowadzona w niniejszej sprawie jest, według Sądu Najwyższego, wszechstronna i rzetelna. Pisemne uzasadnienie zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt XI Ka 337/23, między innymi dowodzi, że tenże Sąd zrealizował wymóg z art. 433 § 2 k.p.k. W realiach sprawy Sąd Rejonowy w Białej - Podlaskiej zakwalifikował zachowania D. K. polegające na posiadaniu przez ww. substancji psychotropowych i środków odurzających w postaci siarczanu amfetaminy o masie 21,68 g. oraz ziela konopi innych niż włókniste o masie 4,95 g, jako wyczerpujące znamiona występku z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uznając, że wskazane wartości wagowe stanowią znaczną ilość środków odurzających i substancji psychotropowych.
Ustalenia dokonane przez Sąd I instancji i przyjęta kwalifikacja prawna czynu, zostały poddane kontroli przez Sąd Okręgowy w Lublinie – działający jako sąd odwoławczy. Orzekające w niniejszej sprawie Sądy powołały się też na utrwaloną linię orzeczniczą, zgodnie z którą, jeżeli przedmiotem czynności wykonawczej przestępstw określonych w ustawie z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jest taka ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, która mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób, to jest to "znaczna ilość" w rozumieniu tej ustawy (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt V KK 309/17, wyrok Sądu Apelacyjnego Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II AKa 93/15).
Nadto należy pamiętać, że w przypadku wstępujących w orzecznictwie utrwalonych różnic interpretacyjnych nie wydaje się możliwe wykazanie, aby podzielenie przez sąd odwoławczy jednego z konkurujących stanowisk, można było potraktować jako rażącą obrazę przepisów prawa (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt V KK 194/15, Legais, postanowienie z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt IV KK 192/16, OSNKW 2017, z. 4, poz. 19)Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 535 § 3 k.p.k., rozstrzygnął jak na wstępie [ms]