Criminal appeal dismissed; facts not for cassation review; defense argument rejected as arbitrary.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued the lower court failed to analyze surveillance footage regarding the defendant's use of force, but the Court held that factual determinations are not subject to cassation review under Article 523 of the Criminal Procedure Code. The Court found the lower court's assessment of the video evidence and the defendant's intent to retain stolen goods was not arbitrary and correctly applied the definition of violence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523§1 k.p.k.; Art. 433§2 k.p.k.; Art. 457§3 k.p.k.; Art. 458 k.p.k.; Art. 281 k.k.: The Supreme Court does not review factual findings in cassation proceedings, and appeals based on alleged arbitrary evaluation of evidence or lack of detailed analysis of video recordings are inadmissible unless they constitute a flagrant violation of law affecting the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
II KK 434/25 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025r. w sprawie D.W. skazanego za przestępstwo z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 28 maja 2025r., sygn. akt XI Ka 1104/24, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego we Włodawie z dnia 1 października 2024r., sygn. akt II K 109/24 postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.W postawionym zarzucie kasacyjnym wskazano na naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., które miało polegać na nierzetelnym i niepełnym rozpoznaniu zarzutu obrony obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zakresie pominięcia szczegółowej i wnikliwej analizy treści nagrania z monitoringu. Z dalszej lektury zarzutu wynika jednak, że obrona podważa ustalenia faktyczne dotyczące użycia przez D.W. przemocy względem M.M. i tego, że dopuszczając się jej działał w celu utrzymania się w posiadaniu zabranych rzeczy.Sfera ustaleń faktycznych nie jest jednak przestrzenią, którą w postępowaniu kasacyjnym bada Sąd Najwyższy, zaś zarzuty tego rodzaju są w tym postępowaniu, w świetle treści art. 523§1 k.p.k., niedopuszczalne.
Zupełnie na marginesie można jedynie wspomnieć, że wnioski Sądu Odwoławczego co do oceny uwiecznionego na nagraniu z monitoringu zachowania D.W. wobec M.M. nie rażą dowolnością. Na nagraniu tym jednoznacznie widać, jak D.W. odpycha ochroniarza, który próbuje interweniować, stosuje chwyty w celu oswobodzenia się, zdystansowania, usiłuje się wyrwać i uniemożliwić złapanie go i przytrzymanie. Odwoływanie się przez skarżącego wyłącznie do słownikowej definicji pojęcia „przemocy” nie może być skuteczne, skoro w doktrynie i orzecznictwie prawa karnego materialnego pojęcie to ma ugruntowaną wykładnię.
Przemocą w rozumieniu m.in. art. 281 k.k. jest atak na integralność fizyczną drugiej osoby (bezpośrednie fizyczne oddziaływanie na nią). W doktrynie wskazuje się, że stopień jej natężenia nie ma większego znaczenia – nie musi być on znaczny, przy czym za najlżejszą jej formę uznawane jest już samo naruszenie nietykalności cielesnej. Zachowanie skazanego uwidocznione na nagraniu (którego w żadnym wypadku nie można – za obroną – uznać za pasywne), interpretowane w powiązaniu z zeznaniami M.M., niezbicie świadczą zatem o tym, że skazany dopuścił się przemocy wobec interweniującego ochroniarza.
Za równie nietrafną należy ocenić argumentację skarżącego negującą zamiar, z jakim działał D.W. Otóż okoliczności, że nie zwracał on uwagi na fakt, że większość zabranych rzeczy w trakcie interwencji wypadła mu ze spodni, że nie manifestował swoim zachowaniem woli utrzymania się w posiadaniu tych towarów, że w rekcji obronnej zaczął je gubić, a następnie nie próbował ponownie zabrać ani w jakikolwiek sposób ponownie objąć w posiadanie, w rzeczywistości nie mają znaczenia. Rzecz bowiem w tym, że skazany nie wyrzucił zabranych produktów z własnej woli, nie wykazał chęci ich porzucenia – utrata części z nich była wynikiem przypadku, dynamiki sytuacji – natomiast pozostałe produkty, które w czasie zajścia mu nie wypadły – zatrzymał i z nimi uciekł.
To z zamiarem utrzymania się w ich posiadaniu wdał się w siłową konfrontację z M.M. i okoliczność ta jest wystarczająca do uznania, że skazany działaniem swoim wypełnił znamiona art. 281 k.k.Konkludując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia. [WB][r.g.]