Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 431/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to improper handling of appeal charges.

Numero d'incarto II KK 431/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued that the appellate court improperly failed to address specific appeal charges regarding witness testimony credibility and evidence evaluation. The court rejected these claims, noting they merely repeated prior appeal arguments and did not constitute valid cassation grounds.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 523 k.p.k.: A cassation appeal is considered obviously unfounded when a preliminary analysis reveals the charges are baseless and cannot overturn the contested judgment, particularly when they merely restate appeal arguments without meeting cassation requirements.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded cassation improper handling of appeal charges repetition of appeal arguments witness testimony credibility evidence evaluation standards ricusazione del pubblico ministero privo d'oggetto ritiro dell'azione giudiziaria

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie ‎art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 15 maja 2024 r.
Art. 523 k.p.k.
Przeprowadzana jest ona jednak z tym oczywistym zastrzeżeniem, iż rozpoznaniu podlegają wówczas tylko zarzuty mające rzeczywiście kasacyjny charakter (art. 523 k.p.k.), a nie naruszenia określone takim mianem przez autora kasacji, w istocie będące zarzutami apelacyjnymi (postanowienie SN z 27 lutego 2007 r.
Art. 637a k.p.k.
Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, rozstrzygając o kosztach w myśl art. 637a k.p.k. w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. [J.J.][ł.n] ‎
art. 229 § 3 k.k
skazanego z art. 229 § 3 k.k., po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2024 r.
art. 535 § 3 k.p.k
w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie ‎art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 15 maja 2024 r.
art. 433 § 2 k.p.k
naruszenie art. 433 § 2 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k
art. 519 k.p.k
art. 523 § 1 k.p.k
Przeprowadzana jest ona jednak z tym oczywistym zastrzeżeniem, iż rozpoznaniu podlegają wówczas tylko zarzuty mające rzeczywiście kasacyjny charakter (art. 523 k.p.k.), a nie naruszenia określone takim mianem przez autora kasacji, w istocie będące zarzutami apelacyjnymi (postanowienie SN z 27 lutego 2007 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 1 lipca 2021 r. sygn. akt II KK 184/21
postanowienie SN z 27 lutego 2007 r. sygn. akt II KK 310/06
523 k.p.k.), a nie naruszenia określone takim mianem przez autora kasacji, w istocie będące zarzutami apelacyjnymi (postanowienie SN z 27 lutego 2007 r. sygn. akt II KK 310/06; zob także: postanowienie SN z 27 kwietnia 2021 r.
postanowienie SN z 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt V KK 115/21
akt II KK 310/06; zob także: postanowienie SN z 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt V KK 115/21).
II KK 184/21
Private prosecutor's cassation appeal dismissed for obvious lack of merit due to vague grounds and no procedural errors found.
V KK 332/22
Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for lack of serious procedural violation affecting verdict. The court rejects arguments regarding evidence evaluation and appellate review quality.
II KK 598/22
Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for procedural violations of appeal review duties.
II KK 310/06
Supreme Court dismissed cassation against conviction, ruling no reasoning required for obviously groundless appeals.
V KK 115/21
Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded for duplicating appeal arguments without new evidence.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 431/24 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie M. J. skazanego z art. 229 § 3 k.k., po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2024 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie ‎art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 15 maja 2024 r. sygn. akt V Ka 314/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego ‎w Białej Podlaskiej z 26 stycznia 2024 r. sygn. akt II K 1681/22, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z 15 maja 2024 r. sygn. akt V Ka 314/24 utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z 26 stycznia 2024 r. sygn. akt II K 1681/22, którym to oskarżony M. J. został uznany za winnego dokonania zarzuconego mu przestępstwa z art. 229 § 3 k.k., za które na podstawie tego przepisu wymierzono mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku).Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wywiódł obrońca skazanego, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu zarzutów zawartych w apelacji złożonej przez obrońcę, a mianowicie:- nienależyte rozpoznanie przez Sąd Odwoławczy zarzutu z pkt I. petitum apelacji dotyczącego niewłaściwej oceny zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonego, a to z uwagi na fakt, że sąd odwoławczy, powielając w zasadzie w tym zakresie stanowisko sądu I instancji uznał zeznania świadka T.

O. za logiczne, konsekwentne i spójne, zaś odnosząc się do argumentacji obrońcy oskarżonego na przeciwność tezy o pełnej wiarygodności zeznań świadka T. O. , sąd odwoławczy ograniczył się jedynie do stwierdzeń, iż owa argumentacja nie jest w stanie wpłynąć na ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz do ogólnych rozważań (zarzut z pkt 1 ppkt a do c).Podnosząc powyższy zarzut, obrońca skazanego wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 15 maja 2024 r. sygn. akt V Ka 314/24 i uniewinnienie oskarżonego, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie jako Sądowi II Instancji.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zarzut podniesiony w kasacji obrońcy okazał się oczywiście bezzasadnym, ‎co skutkowało jej rozpoznaniem i oddaleniem przez Sąd Najwyższy w trybie wskazanym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k. Oczywista bezzasadność kasacji zachodzi wówczas, gdy już pobieżna analiza podniesionych w niej zarzutów wskazuje, że są one nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia [postanowienie Sądu Najwyższego (dalej SN) z 1 lipca 2021 r. sygn. akt II KK 184/21].Trudno nie zauważyć, że kasacja obrońcy w dużej mierze stanowiła powtórzenie apelacji kwestionującej ocenę dowodów oraz kształt ustaleń faktycznych, a ponadto, że zabrakło w niej argumentów wskazujących na to, iż sąd okręgowy uchybił rażąco obowiązkom spoczywającym na sądzie odwoławczym.

Wobec tego, że powielanie na obecnym etapie postępowania prawidłowych argumentów sądu odwoławczego i zaaprobowanego przez niego wyroku sądu I instancji nie jest rolą Sądu Najwyższego, zasadnym było odesłanie autora omawianego nadzwyczajnego środka zaskarżenia do uzasadnienia sądu ad quem w ramach zasadniczych rozważań dotyczących standardów prowadzenia kontroli odwoławczej, których urzeczywistnienie skarżący kasacyjnie zakwestionował. Prawidłowość przeprowadzenia kontroli odwoławczej, a więc rozpoznania zarzutów i wniosków apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.) oraz sporządzenia przez sąd ‎II instancji stosownego uzasadnienia (art. 457 § 3 k.p.k.) należy oceniać z jednej strony poprzez sposób realizacji tego obowiązku i kompletność wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, z drugiej natomiast przez pryzmat treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która te zarzuty wspiera.

Jeżeli bowiem sąd pierwszej instancji uzasadniając swoje stanowisko ,dokonał kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w sferze ustaleń faktycznych, będących konsekwencją szczegółowo wykazanej oceny materiału dowodowego, jak również w zakresie argumentacji prawnej to oparcie zarzutów apelacji na tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo rozważone przez sąd pierwszej instancji, uprawnia sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie oraz odesłania do argumentacji przedstawionej przez sąd I instancji, a która dotyczyła kwestii stanowiącej podstawę zarzutu apelacji (postanowienie SN ‎z 11 października 2022 r. sygn. akt V KK 332/22).Mając na uwadze treść i uzasadnienie sformułowanych przez obrońcę ‎w tym nadzwyczajnym środku odwoławczym zarzutów należy przypomnieć, ‎że dopuszczalność dokonywania w postępowaniu kasacyjnym przez Sąd Najwyższy własnych ustaleń faktycznych i własnej oceny dowodów, wykluczają ograniczenia przewidziane w art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k., które sprowadzają zadania sądu kasacyjnego jedynie do sprawdzenia sposobu ich dokonania, w szczególności tego, czy sądy orzekające w obu instancjach nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł postępowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji więc i na treść wyroku (zob. postanowienie SN z 24 stycznia 2023 r. sygn.

II KK 598/22 i cyt. tam orzecznictwo). Kontrola ta realizowana jest zaś co do zasady jedynie przez pryzmat zarzutów w kasacji podniesionych. Przeprowadzana jest ona jednak z tym oczywistym zastrzeżeniem, iż rozpoznaniu podlegają wówczas tylko zarzuty mające rzeczywiście kasacyjny charakter (art. 523 k.p.k.), a nie naruszenia określone takim mianem przez autora kasacji, w istocie będące zarzutami apelacyjnymi (postanowienie SN z 27 lutego 2007 r. sygn. akt II KK 310/06; zob także: postanowienie SN z 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt V KK 115/21).

Zarzuty i twierdzenia sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zmierzają wprost do zakwestionowania ustaleń w zakresie sprawstwa i winy skazanego. Zdaniem obrońcy błędy w tym zakresie wynikają z jednej strony z wadliwości ‎i niespójności dowodów, z drugiej zaś dowolności w ich ocenie - podniesionych pod pozorem nieprawidłowości w kontroli odwoławczej (zarzut z pkt 1 ppkt a. do e). Skarżący nie ma jednak racji. Co więcej, obrońca w tym nadzwyczajnym środku odwoławczym powiela zarzut podniesiony uprzednio już w apelacji (nadając mu jedynie powierzchownie formę uchybienia kasacyjnego), w odniesieniu do którego sąd II instancji wypowiedział się w uzasadnieniu swojego orzeczenia oraz dokonuje wybiórczej oceny poszczególnych dowodów i okoliczności implikując, iż oskarżony został niesłusznie pomówiony na podstawie nieprawdziwych relacji funkcjonariuszy policji.

Niemniej, wbrew jednak twierdzeniom obrońcy, nie sposób dopatrzyć się ‎w procedowaniu sądu odwoławczego naruszeń, o których mowa w kasacji. ‎Z treści wywodów sądu odwoławczego jednoznacznie wynika, z jakich przyczyn zarzuty obrazy prawa procesowego kwestionujące ocenę poszczególnych dowodów, w tym zeznań świadka T. O. , nie znajdowały potwierdzenia w przebiegu postępowania sądowego oraz dlaczego ustalenia faktyczne powzięte przez sąd meriti w niniejszej sprawie są kompletne i kompatybilne z wnioskami, do jakich w oparciu o zgromadzone i prawidło ocenione dowody doszedł ów Sąd.

Szczegółowa analiza zeznań świadków: T. O. przeprowadzona przez Sąd odwoławczy w związku z zarzutami apelacyjnymi (s. 4-5 formularza uzasadnienia wyroku) oraz M. D. (s. 6 formularza uzasadnienia wyroku) doprowadziła Sąd II instancji do przekonania, iż skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które mogłyby zakwestionować prawdziwość składanych przez wyżej wymienionych świadków depozycji. Jednocześnie w swoich rozważaniach Sąd ten odniósł się do okoliczności, iż M. D. i J. C. są osobami obcymi dla T. O. jednocześnie podkreślając, że ich wiedza o inkryminowanym zdarzeniu została powzięta drogą służbową i stanowi relację o zdarzeniu pozyskaną przez nich od samego T.

O. (s. 6 formularza uzasadnienia wyroku). W świetle kompletnego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego jako zasadne i uprawnione jawi się przyznanie tymże dowodom waloru wiarygodności oraz brak tego przymiotu po stronie wyjaśnień oskarżonego. Sformułowane przez skarżącego zarzuty są w istocie wyrazem przekonania obrony i własnej oceny autora kasacji co do interpretacji zeznań świadka T. O. oraz próbą zdyskredytowania stanowiska Sądu przez pryzmat wydarzeń niezwiązanych z przedmiotowym postępowaniem, co nie mogło zostać uznane za skuteczny zarzut kasacyjny.

Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, rozstrzygając o kosztach w myśl art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [J.J.][ł.n] ‎