Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 416/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for procedural violations regarding evidence evaluation in second instance. The court ruled that the appeal court could not violate procedural norms as it did not conduct its own evidence assessment. The decision emphasizes that the second instance court's role is limited to reviewing the first instance judgment. The court dismissed the cassation as obviously unfounded, ruling that the appeal court could not violate procedural norms since it did not conduct its own evidence assessment. The decision clarifies that the second instance court's role is limited to reviewing the first instance judgment. The court dismissed the cassation as obviously unfounded, ruling that the appeal court could not violate procedural norms since it did not conduct its own evidence assessment. The decision clarifies that the second instance court's role is limited to reviewing the first instance judgment.

Numero d'incarto II KK 416/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation against the second-instance judgment as obviously unfounded without a hearing. The defendant's lawyer argued that the appeal court arbitrarily evaluated evidence and violated procedural rights regarding the accused's intent. The court held that the appeal court could not violate procedural norms because it did not conduct its own evidence assessment, limiting its role to reviewing the first-instance judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7 k.p.k.; Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.: The second instance court cannot violate procedural norms regarding evidence evaluation as it does not conduct its own evidence assessment, but rather reviews the first instance judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation procedure second instance review evidence evaluation procedural violations arbitrary assessment supreme court ruling criminal appeal confisca dei proventi di reato

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 k.p.k.
i zaskarżając wyrok w całości zarzuciła: 1.„rażące naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez zaakceptowaniu przez Sąd II instancji dokonanej przez Sąd meriti, dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w postaci wyjaśnień A.
Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., najwyraźniej nie dostrzega, że Sąd odwoławczy rozstrzygający w tej sprawie nie mógł dopuścić się ich naruszenia, jako że kreują one postępowanie i wyrokowanie przed sądem I instancji.
Art. 433 § 2 k.p.k.
Z tej roli Sąd Okręgowy w W., wbrew sugestiom skarżącej, wywiązał się w sposób prawidłowy czyniąc zadość wymogom art. 433 § 2 k.p.k., a uzasadnienie sporządził zgodnie z art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 k.p.k., a uzasadnienie sporządził zgodnie z art. 457 § 3 k.p.k., tym samym nie mógł naruszyć przepis art.
Art. 624 § 1 k.p.k.
Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia treść art. 624 § 1 k.p.k., bowiem uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację rodziną i finansową.
§ 17 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
§ 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 416/18 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 284 § 2 k.k
D., skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 k.k.
art. 64 § 1 k.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 416/18 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy A. D., skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt X Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt XIV K […] p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł 80/100), w tym 23% podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji;

3. zwolnić A. D. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEA. D. wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt XIV K […], został uznany za winnego tego, że: „w dniu 4 października 2013 r., w W. przy ul. M., przywłaszczył powierzone mu mienie w postaci: centrali […], przełącznika sieciowego: […], rutera […], oraz modułów […] i 2 sztuk modułu […] o łącznej sumie strat nie mniejszej niż 5.500 złotych na szkodę C. – T. H., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne”, tj. czynu określonego w art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wyrokiem tym rozstrzygnięto jednocześnie w przedmiocie dowodów rzeczowych, kosztów sądowych i kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt X Ka […], utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniosła obrońca A. D. i zaskarżając wyrok w całości zarzuciła: 1.„rażące naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez zaakceptowaniu przez Sąd II instancji dokonanej przez Sąd meriti, dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w postaci wyjaśnień A.

D., zeznań świadka T. H. oraz zeznań świadka T. W., która doprowadziła Sąd do błędnej subsumpcji normy z art. 284 § 2 k.k. w zakresie ustalenia wypełnienia przez A. D. znamion zarzucanego mu czynu i uznanie, że działanie skazanego miało charakter umyślny i świadomy,2.rażące naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez zaakceptowanie przez Sąd II instancji dokonanej przez Sąd meriti, dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w postaci wyjaśnień A. D., zeznań świadka T. H. oraz zeznań świadka T. W. i jednoznaczne przypisanie skazanemu zarzucanego mu czynu, podczas gdy A.

D. nie mógł popełnić przestępstwa przywłaszczenia będąc w przeświadczeniu, że sprzęt telekomunikacyjny stanowi jego własność,3.rażące naruszenie prawa procesowego tj. art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. przez niedostateczne wyjaśnienie dlaczego Sąd II instancji uznał, że zachowanie A. D. wyczerpało znamiona zarzucanego mu czynu w zakresie zamiaru przywłaszczenia powierzonego mu sprzętu i nie wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku dlaczego Sąd nie uznał dowodów przeciwnych tj. wyjaśnień skazanego”.Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania.

Nadto obrońca wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu, które nie zostały przez skazanego uiszczone ani w części, ani w całości.Prokurator Prokuratury Okręgowej w W. w pisemnej odpowiedzi wniósł o oddalenie kasacji, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała oddaleniu na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że Sąd Okręgowy w W. wydając zaskarżony wyrok dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w kasacji i to w takim stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia.Obrońca podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., najwyraźniej nie dostrzega, że Sąd odwoławczy rozstrzygający w tej sprawie nie mógł dopuścić się ich naruszenia, jako że kreują one postępowanie i wyrokowanie przed sądem I instancji.

Sąd Okręgowy w tej sprawie nie przeprowadzał samodzielnie postępowania dowodowego i tym samym nie mógł dokonywać ich oceny, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że nie mógł naruszyć normy art. 7 k.p.k. Rolą Sądu II instancji w tej sprawie była kontrola orzeczenia Sądu I instancji w kontekście sformułowanych w apelacji zarzutów. Z tej roli Sąd Okręgowy w W., wbrew sugestiom skarżącej, wywiązał się w sposób prawidłowy czyniąc zadość wymogom art. 433 § 2 k.p.k., a uzasadnienie sporządził zgodnie z art. 457 § 3 k.p.k., tym samym nie mógł naruszyć przepis art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., który w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania na etapie postępowania odwoławczego.Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku, Sąd odwoławczy wyjaśnił, wspierając się konkretnymi dowodami, z jakich powodów nie podzielił wywodów zawartych w apelacji, zwłaszcza tych sprowadzających się do forsowania tezy, że oskarżony nie miał świadomości przywłaszczenia mienia albowiem był przekonany, że przedmiotowy sprzęt telekomunikacyjny stanowi jego własność.

Zawarta tam argumentacja jest w pełni przekonywająca, bez konieczności ponownego jej przytaczania. Sprawstwo A. D., czego nie może zaakceptować obrońca, zostało w sposób nie budzący wątpliwości wykazane zgromadzonymi i prawidłowo ocenionymi dowodami, w tym także zeznaniami P. W. i T. H. Obrońca w istocie zmierza w niedopuszczalny sposób do wywołania ponownej kontroli oceny dowodów i ustaleń faktycznych przez Sąd Najwyższy. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia treść art. 624 § 1 k.p.k., bowiem uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację rodziną i finansową.

Orzeczenie o kosztach obrony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, oparto o treść § 17 ust. 3 pkt 1 oraz § 4 ust.1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. Dz.U.2016.1714).