Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 402/22 Generato dall'IA

Supreme Court quashes tax offense order due to failure to return case when prosecution consent request was rejected.

Numero d'incarto II KK 402/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's order convicting the defendant for tax evasion. The Regional Court failed to return the case to the tax authority after rejecting their request for voluntary surrender consent. The Court ruled that issuing a conviction without a formal indictment in this scenario violated procedural requirements and constituted a ground for dismissal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 148 § 6 k.k.s.; Art. 48 § 6 k.k.s.; Art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.; When a financial authority's request for voluntary surrender consent is not granted, the case must be returned to the authority, and a conviction order without a subsequent indictment is void.

Parole chiave

Generato dall'IA
tax offense procedure voluntary surrender consent procedural defect lack of indictment case return obligation Supreme Court cassation financial authority evasione all'obbligo di contribuzione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 148 § 6 k.k.s.
Wobec tego, stosownie do treści art. 148 § 6 k.k.s. zdanie pierwsze, obowiązkiem tego Sądu było niezwłocznie zwrócić sprawę finansowemu organowi postępowania przygotowawczego.
Art. 48 § 6 k.k.s.
z art. 48 § 1, 3 i 4 k.k.s.
Art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw.
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
148 § 6 k.k.s., do niezwłocznego zwrotu sprawy finansowemu organowi postępowania przygotowawczego, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw.
Art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s.Mając na uwadze powyższe, podzielając nadto w pełni przytoczone w uzasadnieniu kasacji argumenty, orzeczono jak w wyroku.(WB)[as]
art. 9 § 3 k.k
o wykroczenie skarbowe z art. 9 § 3 k.k.s.
art. 77 § 1 k.k
za winnego popełnienia wykroczenia z art. 77 § 1 k.k.s.
art. 77 § 3 k.k
z art. 77 § 3 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 22 czerwca 2023 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego ‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie‎z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn.
art. 6 § 2 k.k
z art. 6 § 2 k.k.s., zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej.Wyrokiem nakazowym z dnia 27 kwietnia 2022 r.
art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k
art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 402/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)‎SSN Andrzej Siuchniński (sprawozdawca)‎SSN Andrzej StępkaProtokolant Katarzyna Wełpa przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej - Jerzego Engelkinga,‎w sprawie A.C.‎ukaranego z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 77 § 3 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 22 czerwca 2023 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego ‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie‎z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt XIV W 133/22, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie do ponownego rozpoznania. (W.B)

UZASADNIENIE

Finansowy organ postępowania przygotowawczego w dniu 10 sierpnia 2021 r. ogłosił A.C. zarzut, że w okresie od 20 lutego 2019 r. do 20 stycznia 2020 r. w Warszawie, zajmując się z racji pełnionej funkcji członka Zarządu sprawami gospodarczymi płatnika B. sp. z o.o. z siedzibą w W., działając w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem tej samej sposobności, nie wpłacił w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym pobrano zaliczkę, na rachunek Urzędu Skarbowego W., pobranych w okresie od stycznia 2019 r. do grudnia 2019 r., od wynagrodzeń pracowników oraz osób świadczących usługi na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło zaliczek na podatek dochodowy w łącznej kwocie 11 212,00 zł. do czego był zobowiązany na podstawie art. 38 i art. 42 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. o wykroczenie skarbowe z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 77 § 3 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. W dniu 25 stycznia 2022 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. skierował do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie wniosek o udzielenie A.C., jako sprawcy wskazanego powyżej wykroczenia skarbowego z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 77 § 3 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej.Wyrokiem nakazowym z dnia 27 kwietnia 2022 r. o sygn. akt XIV W 133/22 Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie uznał obwinionego A. C. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 77 § 3 k.k.s. skazał go, zaś na podstawie art. 77 § 3 k.k.s. w zw. z art. 48 § 1, 3 i 4 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 (pięciuset) złotych.Kasację od tego wyroku w całości, na niekorzyść obwinionego, wywiódł Prokurator Generalny zarzucając:

„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., polegające na wydaniu wyroku nakazowego, pomimo złożenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosku o udzielenie sprawcy wykroczenia skarbowego zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności i w konsekwencji braku aktu oskarżenia, podczas gdy Sąd uznając, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wymienionego wniosku, zobligowany był, na podstawie art. 148 § 6 k.k.s., do niezwłocznego zwrotu sprawy finansowemu organowi postępowania przygotowawczego, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.”.W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu bez udziału stron na podstawie art. 535 § 5 k.p.k.Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, procedując w niniejszej sprawie, stwierdził brak podstaw do uwzględnienia żądania zawartego we wniosku finansowego organu postępowania przygotowawczego o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Wobec tego, stosownie do treści art. 148 § 6 k.k.s. zdanie pierwsze, obowiązkiem tego Sądu było niezwłocznie zwrócić sprawę finansowemu organowi postępowania przygotowawczego.

Obowiązkowi temu nie uczynił zadość i zaskarżonym wyrokiem nakazowym uznał obwinionego A.C. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 77 § 3 k.k.s. i na podstawie art. 77 § 3 k.k.s. w zw. z art. 48 § 1, 3 i 4 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 zł.Mając tę sytuację na uwadze Prokurator Generalny zasadnie zauważył - wskazując na utrwalone w tym zakresie orzecznictwo Sądu Najwyższego - iż wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, w przypadku jego nieuwzględnienia, należy, w myśl art. 48 § 6 k.k.s., zwrócić wnoszącemu go finansowemu organowi postępowania przygotowawczego.

Wniosek taki nie zastępuje zatem automatycznie aktu oskarżenia (nie ma po temu stosownej dyspozycji ustawowej). Tym samym, po dokonaniu owego zwrotu może zostać wniesiony przez właściwy organ finansowy akt oskarżenia (por. wyroki z dnia 4 grudnia 2013 r. o sygn. akt II KK 174/13 (LEX nr 1461255) oraz z dnia 30 marca 2015 r. o sygn. akt II KK 36/15 (LEX nr 1660663). Skoro takiego zwrotu w przedmiotowej sprawie nie dokonano a wydano wyrok nakazowy to znaczy, że wyrok ten został wydany pomimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela, a tym samym dotknięty jest opisaną w zarzucie kasacji wadliwością, stanowiącą bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.Mając na uwadze powyższe, podzielając nadto w pełni przytoczone w uzasadnieniu kasacji argumenty, orzeczono jak w wyroku.(WB)[as]