Supreme Court dismissed cassation for attempting to retry first-instance fraud charges via appeal procedure.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously groundless, ordering him to bear the costs. The defendant argued that the appeal court should have dismissed the case due to res judicata regarding prior fraud convictions, claiming the new acts were part of a continuous crime. The court rejected this, noting that the appeal court correctly analyzed the issue and that the new frauds lacked the unified intent required to be treated as a single continuous offense under Article 12 of the Criminal Code. Consequently, the attempt to relitigate first-instance facts through a cassation appeal was deemed procedurally impermissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 12 k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Cassation appeals cannot challenge first-instance judgments; if an appeal court properly addresses a res judicata objection regarding prior convictions, raising it again in cassation constitutes an impermissible attempt to retry first-instance facts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 40/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 lutego 2018 r.,sprawy S.Ż.skazanego z art. 286 § 1 k.k. i innychz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt IX Ka […],utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego W.z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt IV K […], p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego […] w W. z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. IV K […] S.Ż. został skazany za:1.oszustwo na szkodę E.C. popełnione w okresie od 7 grudnia 2010 r. do 24 stycznia 2011 r., polegające na doprowadzeniu jej do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem wartości 152.726 zł, tj. za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., na kary 2 lat pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny po 10 zł;2.za oszustwo na szkodę P.C. popełnione w okresie od 1 do 28 grudnia 2010 r., polegające na doprowadzeniu go do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem wartości 89.200 zł, tj. za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., na kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 120 stawek dziennych grzywny po 10 zł;3. przywłaszczenie mienia wartości 1200 zł na szkodę E.C. popełnione w nieustalonych dniach lutego 2011 r., tj. za przestępstwo z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., na kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny po 10 zł;4.oszustwo na szkodę E.J. popełnione w okresie od 10 do 18 lutego 2011 r., polegające na doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem wartości 11.000 zł, tj. za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., na kary roku pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 10 zł.Na podstawie art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2 k.k. Sąd Rejonowy wymierzył S.Ż.
łączne kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 350 stawek dziennych grzywny po 10 zł.Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd zobowiązał S. Ż. do naprawienia szkód w całości przez zapłatę na rzecz osób pokrzywdzonych kwot wymienionych wyżej w pkt 1,2,i 4.Po rozpoznaniu apelacji wniesionej od tego wyroku przez obrońcę oskarżonego Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. IX Ka […] utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Od prawomocnego wyroku obrońca skazanego złożył kasację. Podniósł w niej zarzuty rażącego naruszenia prawa:- art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 12 k.k., polegającego na błędnym przyjęciu, że powaga rzeczy osądzonej dotyczyć może wyłącznie później ujawnionych zachowań (fragmentu czynu ciągłego), które popełnione zostały w okresie objętym uprzednim skazaniem, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 12 k.k. winna prowadzić do wniosku, że wyłącznie z góry powzięty zamiar oraz krótkie odstępy czasu stanowią element przesądzający o popełnieniu przestępstwa w warunkach czynu ciągłego, a kolejne później ujawnione zachowania mogą stanowić jego część, niezależnie od przyjętego w uprzednim, prawomocnym skazaniu okresie;- art. 12 k.k. przez wadliwe niezastosowanie w sytuacji, gdy przestępstwa opisane w pkt 1,2 i 4 wyroku Sądu Rejonowego stanowiły jeden czyn ciągły.Skarżący wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i umorzenie postępowania w zakresie czynów opisanych w pkt 1,2 i 4 wyroku Sądu Rejonowego, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w W. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył:Kasacja strony postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.). Oznacza to, że zarzuty kasacji nie mogą być kierowane do wyroku sądu pierwszej instancji. W związku z tym należy zauważyć, że pierwszy z postawionych zarzutów jest ewidentnie adresowany do wyroku Sądu Rejonowego. Był on sformułowany w apelacji, czyli w zwykłym środku odwoławczym, w pkt 2 c. Sąd odwoławczy rozpoznał ten zarzut, uznając go za całkowicie nietrafny. Podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, który wykluczył możliwość umorzenia postępowania w sprawie S. Ż. w zakresie obejmującym przypisane mu oszustwa.
Wywodził, że uprzednie skazanie oskarżonego za oszustwo na szkodę L.S., odnosiło się do czynu ciągłego popełnionego w okresie od 30 listopada 2008 r. do 29 listopada 2010 r., a więc poprzedzającym dokonanie oszustw na szkodę pokrzywdzonych w niniejszej sprawie. Sąd odwoławczy odrzucił zarzut, że w zaistniałym układzie procesowym, w odniesieniu do czynów objętych postępowaniem w niniejszej sprawie, zachodzi res iudicata. W ocenie Sądu Najwyższego rozpoznanie omawianego zarzutu w postępowaniu odwoławczym było rzetelne i trafne.
Nie ma żadnych racjonalnych powodów, by oszustwa popełnione przez skazanego na szkodę E.C., P.C. i E.J. uznać za fragment czynu ciągłego dokonanego na szkodę L.S., a więc już prawomocnie osądzonego. Stanowisko przeciwne byłoby wręcz niedorzeczne. Nie ustalono przecież, że wszystkie te oszustwa były objęte jednym z góry powziętym zamiarem, co stanowi ustawowy warunek uznania wielu zachowań za jeden czyn zabroniony (art. 12 k.k.). Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. I KZP 15/07, jedynie wówczas, gdy sąd uznał, że objęte jednolitym zamiarem zachowania oskarżonego stanowią jeden czyn zabroniony w rozumieniu art. 12 k.k., zakres powagi rzeczy osądzonej wyznaczony jest ustalonym w wyroku skazującym lub warunkowo umarzającym czasem jego popełnienia (OSNKW 2007/7-8/55).
W sprawie niniejszej nie ustalono, że przypisane oszustwa zostały popełnione w wykonaniu jednego z góry powziętego zamiaru. Natomiast czas ich popełnienia nie pokrywa się nawet w części z czasem dokonania czynów na szkodę L.S.. Nie było więc żadnych podstaw do umorzenia postępowania z przyczyn upatrywanych przez skarżącego. Ponowne podnoszenie w kasacji zarzutu, do którego Sąd odwoławczy odniósł się w sposób rzetelny i przekonujący, jest próbą wywołania ponownej kontroli apelacyjnej wyroku Sądu pierwszej instancji, co jest proceduralnie niedopuszczalne.Uwagi powyższe odnoszą się konsekwentnie i w równym stopniu do drugiego zarzutu kasacji.
Zakwalifikowanie przypisanych czynów jako jednego przestępstwa ciągłego, przy braku ustalenia o ich popełnieniu ze z góry powziętym zamiarem, prowadziłoby do rażącego naruszenia przepisu art. 12 k.k.Z wszystkich tych względów Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną (art. 535 § 3 k.p.k.).O obciążeniu skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 3 k.p.k.