Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 40/14 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court sentence for imposing a fine below statutory minimum for employment law offense.

Numero d'incarto II KK 40/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's judgment regarding the imposition of a criminal fine on the defendant. The lower court had sentenced the defendant to a 100 zloty fine for offenses under the Employment Promotion Act, while the Prosecutor General argued this violated the statute requiring a minimum fine of 3,000 zloties. The Court ruled that the Regional Court committed a material legal error by imposing a penalty below the statutory floor, necessitating a retrial on the sentencing issue.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; Art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k., art. 112 k.p.w.; A criminal court must impose a fine at or above the statutory minimum threshold; a sentence below this limit constitutes a material legal error requiring quashing.

Parole chiave

Generato dall'IA
employment promotion act minimum fine threshold material legal error criminal fine sentencing quashing of judgment statutory minimum penalty retrial on sentencing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, polegające na wymierzeniu skazanemu T.
Art. 9 § 2 k.w.
z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 zł, w sytuacji, gdy wymieniony przepis przewiduje karę surowszą.
Art. 111 k.p.w.
Art. 526 § 1 k.p.k.
111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art.
Art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw.
Art. 112 k.p.w.
z art. 112 k.p.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art.
art. 111 k.p
art. 526 § 1 k.p.k
111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k.
art. 112 k.p

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 40/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jarosław Matras‎SSA del. do SN Dariusz CzajkowskiProtokolant Marta Brylińska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego‎w sprawie T. G.‎skazanego z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 1 października 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 9 października 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i przekazuje sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem nakazowym z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt … 3522/13, uznał T. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. - o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 98 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 października 1998 roku - o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), i za to na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 złotych.Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 12 grudnia 2013 r.We wniesionej na niekorzyść skazanego kasacji Prokurator Generalny zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i na podstawie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, polegające na wymierzeniu skazanemu T.

G. na podstawie tego przepisu kary grzywny w wysokości 100 zł, w sytuacji, gdy określona tym przepisem grzywna może być orzeczona w wymiarze nie niższym niż 3.000 złotych. W konkluzji Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, ponieważ wyrok nakazowy Sądu Rejonowego zapadł z rażącym naruszeniem prawa materialnego.Obwinionemu T. G. przypisano popełnienie wykroczenia z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. - o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych, art. 98 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. - o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 122 ust. 1pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za które to wykroczenie Sąd, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 zł, w sytuacji, gdy wymieniony przepis przewiduje karę surowszą.

Wykroczenie z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które stanowiło podstawę skazania obwinionego, zagrożone jest bowiem karą grzywny nie niższą niż 3.000 złotych.Sąd Rejonowy w W. wymierzając T. G., na podstawie wskazanego powyżej przepisu, karę grzywny w wysokości 100 zł dopuścił się rażącej i mającej istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie wyroku obrazy art. 122 ust. 1 pkt 1 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem wymierzył karę poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

Konsekwencją powyższego stanu rzeczy stała się konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd będzie zobowiązany do respektowania przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze rozstrzygnięto, jak w dyspozytywnej części orzeczenia.