Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 396/19 Generato dall'IA

Supreme Court quashes acquittal due to lower court's failure to consider defendant's traffic violations in accident case.

Numero d'incarto II KK 396/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's acquittal because the appellate court failed to consider the defendant's specific traffic violations when evaluating the accident. The defendant, who was found not guilty, had previously been convicted of negligent causing of an accident in a first-instance trial where he significantly exceeded speed limits and failed to brake for an oncoming vehicle. The Supreme Court ruled that the appellate court's decision was incomplete and legally flawed because it ignored established facts regarding the defendant's dangerous driving behavior, which were essential for a proper assessment of his criminal liability.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 438 pkt 1 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 518 k.p.k.; The appellate court must consider all established facts and circumstances, including the defendant's conduct, when assessing criminal liability, and a decision based on the omission of relevant facts constitutes a grave violation of criminal law.

Parole chiave

Generato dall'IA
negligent accident traffic violations appellate review grave violation incomplete assessment criminal liability subsumption error velocità eccessiva

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 438 pkt 1 k.p.k.
S., wskazując, że na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw.
Art. 523 § 1 k.p.k.
z art. 523 § 1 k.p.k. i art.
Art. 518 k.p.k.
i art. 518 k.p.k. zarzuca „rażące naruszenie prawa karnego materialnego mogące mieć istotny wpływ na jego treść, a mianowicie art.
art. 177 § 2 k.k
W.‎uniewinnionego od popełnienia czynu z art. 177 § 2 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 26 lutego 2021 r.,‎kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego‎od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 10 czerwca 2019 r., sygn.
art. 438 pkt 1 k.p.k
S., wskazując, że na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k.
art. 523 § 1 k.p.k
art. 518 k.p.k
art. 5 § 2 k.p.k
oceny stopnia przyczynienia się do jego wystąpienia, także przy uwzględnieniu korzystnej dla oskarżonego bo czynionej w warunkach art. 5 § 2 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 396/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)Protokolant Małgorzata Sobieszczańska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Kozłowskiej,‎w sprawie M. W.‎uniewinnionego od popełnienia czynu z art. 177 § 2 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 26 lutego 2021 r.,‎kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego‎od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 10 czerwca 2019 r., sygn. akt V Ka (…),‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w R.‎z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w R. uznał M. W. winnym popełnienia czynu z art. 177 § 2 k.k. i za ten czyn wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając warunkowo wykonanie orzeczonej kary na okres 2 lat próby oraz zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych kwoty po 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 10 czerwca 2019 r., sygn. akt V Ka (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego od dokonania zarzuconego mu czynu.Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. wniosła pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego L.

S., wskazując, że na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k. i art. 518 k.p.k. zarzuca „rażące naruszenie prawa karnego materialnego mogące mieć istotny wpływ na jego treść, a mianowicie art. 177 § 2 kk przez jego niewłaściwą wykładnię dokonaną przez Sąd Okręgowy w Ł. i przyjęcie, że oskarżony nie wypełnił znamion czynu zabronionego ujętego tą normą, w sytuacji gdy okoliczności sprawy i prawidłowa subsumpcja zgromadzonego materiału dowodowego wskazują, iż oskarżony swoim działaniem wypełnił dyspozycję art. 177 § 2 KK, a w szczególności oskarżony:1.znacznie przekroczył maksymalną prędkość administracyjną obowiązującą w miejscu zdarzenia,2.znacznie przekroczył prędkość bezpieczną,3.nie dostosował prędkości jazdy do panujących warunków na drodze, w tym panujących ciemności nocnych,4.nie podjął manewru hamowania celem zatrzymania pojazdu ani nie zmniejszył szybkości prowadzonego samochodu do granic, które umożliwiałyby zatrzymanie samochodu w każdej chwili, w sytuacji gdy z przeciwnego kierunku jazdy nadjeżdżał samochód na wyłączonych światłach drogowych, który oślepił oskarżonego,5.nie dochował szczególnej ostrożności dojeżdżając do skrzyżowania,czym oskarżony dopuścił się naruszenia zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, którego skutkiem była śmierć innej osoby.”Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w Ł. wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja okazała się zasadna w stopniu prowadzącym do konieczności uchylenia orzeczenia Sądu Okręgowego w Ł. i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Podstawą kwestionowanego w kasacji rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego była dokonana przez Sąd Okręgowy w Ł. ocena dowodów, w świetle której Sąd ten uznał, że wobec niedających się usunąć wątpliwości co do stopnia przyczynienia się pokrzywdzonej do tego tragicznego w skutkach wypadku drogowego należy, stosując dyrektywę z art. 5 § 2 k.p.k., rozstrzygnąć te wątpliwości na korzyść oskarżonego i przyjmując najbardziej korzystne z możliwych dla niego ustaleń co do stopnia przyczynienia się pokrzywdzonej do wypadku, uniewinnić go od stawianego zarzutu.

Sąd Okręgowy nie czynił jednocześnie żadnych własnych ustaleń w sprawie. Oparł zatem swoje reformatoryjne rozstrzygnięcie na odmiennej od przyjętej przez Sąd Rejonowy ocenie dowodów w sprawie – przede wszystkim dowodów z opinii biegłych. Podkreślić jednak trzeba, co ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia skuteczności kasacji, że rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego w istocie oparte zostało na ocenie tylko części dowodów ujawnionych w sprawie, a stanowiących podstawę przyjętych ustaleń faktycznych. Sąd ten oparł się bowiem niemal wyłącznie na analizie dowodów związanych z oświetleniem roweru pokrzywdzonej i zachowaniem pokrzywdzonej w chwili wypadku, nadając im pierwszorzędne znaczenie przy ocenie winy oskarżonego.

Tymczasem nie budzi wątpliwości, że stanowiąca punkt wyjścia dla prawidłowej oceny prawnokarnej zachowania sprawcy czynu, analiza zgromadzonych dowodów i rekonstrukcja zdarzenia, nie może mieć charakteru częściowego, w szczególności pomijać żadnego z istotnych dla sprawy i relewantnych dla kwestii oceny realizacji znamion zarzuconego czynu zabronionego ustaleń. Przypomnieć trzeba, że w niniejszej sprawie ustalenia stanu faktycznego koncentrowały się wokół okoliczności związanych z zachowaniem kierowcy pojazdu jako sprawcy wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym oraz zachowaniem jadącej rowerem pokrzywdzonej, jako uczestnika ruchu drogowego.

Rekonstrukcji zdarzenia oraz przeprowadzenia i oceny dowodów dokonał Sąd I instancji uwzględniając w tym zakresie oba te zachowania z osobna oraz ich sumę sprowadzającą się do wypadku drogowego. Dopiero na tej podstawie dokonał analizy zarzutu w zakresie realizacji znamion przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. Tymczasem działający w granicach wniesionego na korzyść oskarżonego środka odwoławczego Sąd II instancji ograniczył się do oceny zachowania tylko jednego uczestnika wypadku drogowego, tj. pokrzywdzonej rowerzystki, a na tej podstawie uznał, że brak jest możliwości przypisania sprawcy odpowiedzialności w zakresie w jakim uczynił to Sąd I instancji.

W szczególności Sąd odwoławczy swoje rozstrzygnięcie oparł na przyjęciu, że skoro w świetle ustaleń biegłych możliwe było wśród innych wariantów także przyjęcie, że pokrzywdzona, która jechała nieoświetlonym (być może, prawdopodobnie) rowerem po drodze gminnej i wykonywała manewr skrętu pozostając przez (być może) brak oświetlenia niewidoczną dla innych uczestników ruchu drogowego, to koniecznym jest, zgodnie z zasadą domniemania niewinności (art. 5 § 2 k.p.k.), uniewinnienie oskarżonego od zarzutu. Takie postąpienie okazało się jednak nieprawidłowe ze względu na równoczesne zupełne pominięcie przez Sąd odwoławczy okoliczności związanych z zachowaniem oskarżonego oraz w konsekwencji dokonanie oceny w zakresie realizacji znamion czynu z art. 177 § 2 k.k. bez wzięcia ich pod uwagę.

Rację ma skarżący, gdy wskazuje, że stwierdzenie o niemożliwości przypisania oskarżonemu odpowiedzialności z art. 177 § 2 k.k. w niniejszej sprawie oparte zostało na ustaleniach, w których Sąd Okręgowy pominął, a z pewnością się nie odniósł do zachowania oskarżonego i towarzyszących mu okoliczności. Tymczasem wskazane w kasacji okoliczności – ustalone przez Sąd I instancji i nie zakwestionowane przez Sąd odwoławczy takie jak to, że oskarżony: znacznie przekroczył maksymalną prędkość administracyjną obowiązującą w miejscu zdarzenia, tj. co najmniej o 26 kilometrów na godzinę, przy dopuszczalnej prędkości 50 km/h, jednocześnie znacznie przekroczył prędkość bezpieczną w warunkach konkretnych, bez wątpienia nie dostosował prędkości jazdy do panujących warunków na drodze, w tym panujących ciemności nocnych, nie podjął manewru hamowania celem zatrzymania pojazdu ani nie zmniejszył szybkości prowadzonego samochodu do granic, które umożliwiałyby zatrzymanie samochodu w każdej chwili, w sytuacji gdy zgodnie z oświadczeniem oskarżonego z przeciwnego kierunku jazdy nadjeżdżał samochód na wyłączonych światłach drogowych, który oślepił oskarżonego, nie dochował szczególnej ostrożności dojeżdżając do skrzyżowania, powinny być uwzględnione.

Okoliczności te musiały być wzięte pod uwagę w szczególności przy ocenie, czy wobec przyjętych ustaleń (także najbardziej korzystnych dla oskarżonego) co do zachowania pokrzywdzonej rowerzystki, oskarżonemu w niniejszej sprawie można - wobec również ustalonego w sprawie oczywistego naruszenia przez niego zasad ruchu drogowego i zasad bezpieczeństwa na drodze - przypisać i w jakim zakresie, czy też nie, odpowiedzialność z art. 177 § 2 k.k., a więc m.in. czy zachowania te w całokształcie okoliczności, a nie tylko przy ocenie zachowania pokrzywdzonej, wypełniają znamię nieumyślnego spowodowania wypadku w ruchu lądowym, ew. oceny stopnia przyczynienia się do jego wystąpienia, także przy uwzględnieniu korzystnej dla oskarżonego bo czynionej w warunkach art. 5 § 2 k.p.k. oceny niektórych okoliczności sprawy, wreszcie ew. powodów dla których pozostałe okoliczności w tym naruszenie zasad ruchu drogowego przez oskarżonego nie miały czy nie mogły mieć takiego znaczenia.

Pominięcie ich oceny przy dokonanym reformatoryjnym orzeczeniu spowodowało, że ocena stała się niepełna, a zatem nie uwzględniono wszystkich okoliczności sprawy, które uwzględnione być musiały dla pełnej, rzetelnej i wiarygodnej oceny stopnia realizacji albo braku realizacji przez oskarżonego znamion przestępstwa z art. 177 § 2 k.k.W konsekwencji obowiązkiem Sądu Okręgowego, rozpoznającego ponownie apelację i działającego w granicach środka zaskarżenia wniesionego na korzyść oskarżonego, będzie uwzględnienie wszystkich przeprowadzonych dowodów, wszystkich okoliczności ustalonych w sprawie oraz dokonanie ich łącznej oceny w relacji do zarzuconego oskarżonemu przestępstwa z art. 177 § 2 k.k.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak sentencji.