Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 389/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation regarding tax offense indictment by customs officer without prosecutor approval before July 2015.

Numero d'incarto II KK 389/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a conviction for operating gambling machines without a license. The defense argued that the customs officer lacked authority to file the indictment without prior prosecutor approval, citing a new Supreme Court ruling. The court rejected this, noting that the relevant law change requiring prosecutor involvement took effect on July 1, 2015, and did not retroactively invalidate the indictment filed by the customs officer in 2012.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 153 § 1 zd. 3 k.k.s.; Art. 155 § 1 k.k.s.; Art. 28 of the Act of 27 September 2013 on amending the Code of Criminal Procedure; The filing of an indictment by a financial investigative organ in a tax offense case before the July 1, 2015 amendment took effect remains valid without prosecutor ratification.

Parole chiave

Generato dall'IA
tax offense indictment filing customs officer authority prosecutor oversight retroactive law change gambling machines cassation appeal difetto di legittimazione del ministero pubblico

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 153 § 1 zd. 3 k.k.s.
(obecnie Naczelnika […] Urzędu Celno – Skarbowego) podczas gdy zgodnie z brzmieniem art. 153 § 1 zdanie trzecie k.k.s.
Art. 155 § 1 k.k.s.
treść art. 155 § 1 i 2 k.k.s.
Art. 28 of the Act of 27 September 2013 on amending the Code of Criminal Procedure
z dniem 1 lipca 2015 r., stanowi w art. 28, iż czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy są skuteczne, jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 389/18 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 107 § 1 k.k
T.skazanego z art. 107 § 1 k.k.s.
art. 2 § 2 k.k
przedłużenie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe na okres powyżej 6 miesięcy, prowadzonego przez finansowy organ postępowania przygotowawczego oznacza objęcie przez prokuratora nadzorem tego dochodzenia obligując go do realizowania uprawnień płynących z art. 298 § 1 k.p.k.
art. 427 § 1 k.p.k
i nakazał jego zniszczenie.We wniesionej na korzyść oskarżonego apelacji, obrońca zaskarżył wyrok w całości i na podstawie art. 427 § 1 k.p.k., art.
art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k
naruszenie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 298 § 1 k.p.k
przedłużenie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe na okres powyżej 6 miesięcy, prowadzonego przez finansowy organ postępowania przygotowawczego oznacza objęcie przez prokuratora nadzorem tego dochodzenia obligując go do realizowania uprawnień płynących z art. 298 § 1 k.p.k.
art. 326 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 389/18 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 października 2018 r., sprawy J. T.skazanego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P.z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt IV Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt VII K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego J. T.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 19 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt VII K […] uznał J. T. za winnego tego, że w okresie od 1 listopada 2012 r. do 7 grudnia 2012 r. w Barze „P.” w P. urządzał gry na automacie o nazwie E., wbrew art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz.1540), w ten sposób, że udostępnił automat do gier w celu jego eksploatacji w w/w punkcie, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. i za to na podstawie art. 107 § 1 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki na kwotę 100 zł oraz orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa automatu do gry E. i nakazał jego zniszczenie.We wniesionej na korzyść oskarżonego apelacji, obrońca zaskarżył wyrok w całości i na podstawie art. 427 § 1 k.p.k., art. 439 § 1 pkt 9 oraz 438 pkt 1 i 2 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:„1. naruszenie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. poprzez skazanie oskarżonego J.

T. za czyn opisany w części dyspozytywnej wyroku w sytuacji, gdy w zakresie sformułowanego zarzutu brak jest skargi uprawnionego oskarżyciela, a mianowicie akt oskarżenia został sformułowany i wniesiony do Sądu przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. (obecnie Naczelnika […] Urzędu Celno – Skarbowego) podczas gdy zgodnie z brzmieniem art. 153 § 1 zdanie trzecie k.k.s. (w brzmieniu do 1 marca 2017) przedłużenie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe na okres powyżej 6 miesięcy, prowadzonego przez finansowy organ postępowania przygotowawczego, oznacza objęcie przez prokuratora nadzorem tego dochodzenia obligując go do realizowania uprawnień płynących z art. 298 § 1 k.p.k. i art. 326 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., a więc również wniesienia aktu oskarżenia, co stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.,2. naruszenie art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez uzupełnienie w uzasadnieniu wyroku normy blankietowej zawartej w art. 107 § 1 k.k.s. o art. 6 ust. 1 u.g.h w oparciu o wskazany w wyroku art. 3 u.g.h podczas, gdy okoliczności przedmiotowej sprawy nie pozwalają na ustalenie, że przepis ów ma zastosowanie i został naruszony, gdyż oskarżony nie urządzał gier hazardowych w kasynie gry o którym mowa w art. 6 ust. 1 u.g.h nie posiadając koncesji na jego prowadzenie, a zarzut stawiany oskarżonemu dotyczy urządzania gier na automacie elektronicznym w pomieszczeniu Baru „P.” w P., które to pomieszczenia nie wypełniają definicji kasyna gry o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1a u.g.h,3. naruszenie art. 10 § 4 k.k.s. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zgodnie z jego brzmieniem nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności, wobec istniejących w doktrynie prawa karnego i orzecznictwie sądowym wątpliwości w zakresie stosowania art. 107 § 1 k.k.s. oraz przepisów ustawy o grach hazardowych,4. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia:a. art. 5 § 2 k.p.k. polegającą na rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości niekorzystnie dla oskarżonego, poprzez przyjęcie, że oskarżony urządzał gry hazardowe, podczas gdy ze zgromadzonego i właściwie ocenionego materiału dowodowego, w żaden sposób nie wynika, że to oskarżony podejmował czynności zmierzające do rozpoczęcia działalności hazardowej w barze „P.” położonym w miejscowości P., w tym żaden z przesłuchanych w toku postępowania świadków nie posiadał wiedzy użytecznej w zakresie tego, kto urządzał grę na automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, a fakt serwisowania urządzeń oraz zawarcia umowy najmu powierzchni ww. lokalu, jako osoba reprezentująca W. sp. z o.o. nie pozwala na przyjęcie wersji zdarzenia wskazanej przez sąd pierwszej instancji,b. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. poprzez całkowicie dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, iż z opinii biegłego przeprowadzonej w niniejszym postępowaniu wynika, ażeby przy pomocy urządzenia „E.” urządzano gry hazardowe, podczas gdy zgromadzone w toku postępowania dowody, ocenione w sposób prawidłowy, tj. zgodnie z zasadami logiki, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie dają żadnych podstaw do przyjęcia za uzasadnione stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie, w szczególności iż biegły nie wypowiedział się w wydanej opinii jednoznacznie co do hazardowego charakteru urządzenia, a jak wynika z opinii z powodu błędu systemowego nie było możliwe uruchomienie aplikacji sterującej pracą urządzenia i co za tym idzie dokonanie eksperymentu na urządzeniu.”W konsekwencji skarżący wnioskował o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Okręgowy w P., po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, wyrokiem z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn.

IV Ka […], utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, uznając wniesioną apelację za bezzasadną, a podniesione w niej zarzuty za chybione.Zaskarżając kasacją na korzyść skazanego orzeczenie Sądu odwoławczego obrońca, na podstawie art. 523 § 1 i § 4 k.p.k. oraz art. 525 § 1 k.p.k. zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:„naruszenie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. poprzez skazanie oskarżonego J. T. za czyn opisany w pkt I części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w P. z 19 września 2017 w sytuacji, gdy w zakresie sformułowanego zarzutu brak jest skargi uprawnionego oskarżyciela, a mianowicie akt oskarżenia został sformułowany i wniesiony do Sądu przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. (obecnie:

Naczelnika […] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł.), podczas gdy zgodnie z brzmieniem art. 153 § 1 zdanie trzecie k.k.s. (w brzmieniu ustalonym na dzień 12 lipca 2007 ustawą z 29 marca 2007 o zmianie ustawy o prokuraturze, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. 2007, Nr 64, poz. 423) przedłużenie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe na okres powyżej 6 miesięcy, prowadzonego przez finansowy organ postępowania przygotowawczego oznacza objęcie przez prokuratora nadzorem tego dochodzenia obligując go do realizowania uprawnień płynących z art. 298 § 1 k.p.k. i art. 326 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., a więc również do wniesienia aktu oskarżenia, co stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.”W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w P. i umorzenie postępowania, ewentualnie o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.W pisemnej odpowiedzi na kasacje prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z treścią przepisu art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Wskazane ograniczenia nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz w przypadku wniesienia jej przez podmiot szczególny, określony w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.). W rozpoznawanej sprawie J. T. skazany został wprawdzie na karę grzywny, ale podniesienie przez obrońcę skazanego uchybienia zaliczanego do tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 k.p.k. umożliwiło wniesienie rozpoznawanej kasacji i skierowanie jej do rozpoznania. Mimo wagi podniesionego zarzutu kasacja nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, jako oczywiście bezzasadna.Po pierwsze zauważyć należy, że podniesiony w kasacji zarzut jest de facto powtórzeniem zarzutu z pkt 1 apelacji, do którego Sąd odwoławczy odniósł się, nie naruszając tym samym nakazu wynikającego z treści art. 457 § 3 k.p.k. czy art. 433 § 2 k.p.k.

Fakt, że Sąd nie podzielił wątpliwości i argumentacji skarżącego nie czyni podstaw do „powtarzania” w kasacji zarzutu apelacyjnego, tym bardziej, iż w uzasadnieniu wyroku odwoławczego Sąd Okręgowy w P. odniósł się do tego zarzutu, wymieniając także liczne rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego dotyczące omawianej kwestii.Na pełną aprobatę zasługuje zaprezentowany przez prokuratora w pisemnej odpowiedzi na kasację rys historyczny rozpoznawanej sprawy. Zasadnym wydaje się jednak powtórzenie, że:- akt oskarżenia datowany na dzień 27 grudnia 2013 r. wniósł Naczelnik Urzędu Celnego w P.,- postępowanie przygotowawcze w tej sprawie prowadzone było w formie dochodzenia przez finansowy organ postępowania przygotowawczego.

Dochodzenie to było przedłużane (kilkakrotnie) przez prokuratora. W stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. przepisy Kodeksu karnego skarbowego regulowały czynności związane ze sporządzaniem i wnoszeniem aktu oskarżenia wskazując, iż w dochodzeniu należą one do samodzielnej kompetencji finansowego organu postępowania przygotowawczego. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem przepisu art. 155 § 1 k.k.s., w ciągu 14 dni od daty zamknięcia dochodzenia finansowy organ postępowania przygotowawczego sporządzał akt oskarżenia i wnosił do właściwego sądu oraz popierał go przed tym sądem albo wydawał postanowienie o umorzeniu, o zawieszeniu postępowania przygotowawczego albo o uzupełnieniu dochodzenia.

O wniesieniu aktu oskarżenia w sprawie o przestępstwo skarbowe finansowy organ postępowania przygotowawczego zawiadamiał niezwłocznie prokuratora przez doręczenie odpisu tego aktu. Z powyższego wynika, iż organ postępowania przygotowawczego był jedynie zobowiązany do niezwłocznego zawiadomienia prokuratora o wniesieniu aktu oskarżenia w sprawie o przestępstwo skarbowe poprzez doręczenie mu odpisu takiego aktu. Przepisy Kodeksu karnego skarbowego nie przewidywały wówczas w tym zakresie żadnego wyjątku dla dochodzeń objętych nadzorem przez prokuratora.

Brak zatwierdzenia przez prokuratora wniesionego przed dniem 1 lipca 2015 r. aktu oskarżenia, nawet w sytuacji, gdy uprzednio przedłużał on w tym postępowaniu dochodzenie, nie stanowi braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Nowelizacja przepisów prawa karnego skarbowego, dokonana ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1247), z dniem 1 lipca 2015 r. zmieniła tę sytuację. Zgodnie z obecnym brzemieniem przepisu art. 155 § 1 i 2 k.k.s., w sprawie, w której finansowy organ postępowania przygotowawczego prowadził dochodzenie objęte nadzorem prokuratora, akt oskarżenia zatwierdza i wnosi do sądu prokurator (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2016 r., I KZP 13/15, OSNKW 2016, z. 3, poz. 17).

Powołanie się skarżącego na tezę wskazanej uchwały uznać należy w tym zakresie za nietrafne. Zawarte bowiem w tej uchwale stanowisko, zgodnie z którym przedłużenie przez prokuratora czasu trwania dochodzenia, a tym samym objęcie dochodzenia jego nadzorem, skutkuje jego wyłącznym uprawnieniem do wniesienia aktu oskarżenia, dotyczy stanu po dniu 30 czerwca 2015 r. Zmiana stanu prawnego z dniem 1 lipca 2015 r. nie mogła mieć natomiast wpływu na skuteczność wniesionego wcześniej aktu oskarżenia (por.: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2017 r., IV KK 225/15, LEX nr 2258047 i IV KK 282/16, LEX nr 2258048, z dnia 16 marca 2017 r., V KK 22/17, LEX nr 2254808 oraz postanowienia: z dnia 16 marca 2017 r., V KK 20/17, LEX nr 2254807, z dnia 22 lutego 2017 r., IV KK 325/14, LEX nr 2261015, z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn.

V KK 180/17, LEX nr 2434483 oraz z dnia 12 września 2018 r., II KK 39/18). Ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, zmieniająca m.in. treść art. 155 § 1 i 2 k.k.s. z dniem 1 lipca 2015 r., stanowi w art. 28, iż czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy są skuteczne, jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych. Tak też było w realiach tej sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.