Supreme Court dismisses request to suspend criminal penalty execution due to lack of clear procedural errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the defense's request to suspend the execution of a criminal sentence pending appeal. The defense argued that an unqualified person participated in the trial and cited various procedural violations and excessive sentencing. The court ruled that such grounds do not automatically justify suspension and require a detailed case review, which cannot occur at this preliminary stage.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 532 § 1 k.p.k.; art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.: Suspension of penalty execution is an exceptional measure requiring clear, highly probable procedural errors that would cause uniquely severe and irreversible harm to the defendant before the appeal is decided.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 373/24 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski w sprawie K. M. skazanego z art. 177 § 2 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 października 2024 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt II Ka 8/24, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Janowie Lubelskim, z dnia 2 października 2023 r., sygn. akt II K 19/20, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario, p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W dniu 13 sierpnia 2024 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy skazanego K. M. , który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości. W sporządzonej kasacji obrońca podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisów art. 47 Karty Praw Podstawowych, art. 2 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, art. ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka podstawowych wolności, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 41 § 1 k.p.k. które doprowadziło do bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającej na tym, iż w „wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona, bądź też Sąd był nienależycie obsadzony”.
Ponadto, podniósł szereg zarzutów rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 433 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. oraz art. 201 k.p.k. mających istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia. W przypadku, gdyby Sąd Najwyższy nie podzielił powyższych zarzutów, obrońca skazanego zarzucił ww. orzeczeniu także rażącą niewspółmierność orzeczonej kary. Kasacja zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, do czasu rozpoznania wniesionej kasacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. powinno mieć charakter wyjątkowy, gdyż stanowi ona odstępstwo od zasady natychmiastowej wykonalności wyroków (vide art. 9 § 2 k.k.w.). Z tych też względów wstrzymanie wykonania orzeczenia zaskarżonego kasacją możliwe jest wówczas, gdy ranga zarzutów podniesionych w tym nadzwyczajnym środku zaskarżenia i wysoki stopień ich uprawdopodobnienia prowadzi do wniosku, że wykonywanie kary, przed rozpoznaniem kasacji, spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłoby się z wyraźnym, nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 24 stycznia 2023 r., III KK 645/22; postanowienie SN z dnia 9 września 2024 r., II KK 275/24).
Wstępna analiza kasacji nie wskazuje na zaistnienie tego rodzaju okoliczności. Obrońca skazanego podniósł co prawda zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej związany z nienależytą obsadą sądu ad quem, niemniej wskazywane uchybienie nie skutkuje w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego automatycznie zaistnieniem przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Pozostałe zarzuty dotyczą w istocie wadliwości związanych z kontrolą odwoławczą oraz postępowaniem dowodowym prowadzonym przed sądem II instancji i również nie są na tyle oczywiste, aby na tym etapie przesądzać o ich zasadności czy niezasadności.
Ocena ewentualnej skuteczności wszystkich zarzutów oraz tego czy w przedmiotowej sprawie doszło do uchybień wskazywanych przez obrońcę wymaga przeprowadzenia szczegółowej i pogłębionej analizy akt sprawy, co nastąpi na rozprawie, na którą przedmiotowa sprawa zostanie skierowana. Powyższej oceny nie można bowiem dokonywać na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia tj. na przedpolu merytorycznego rozpoznania kasacji w sytuacji, gdy podniesione zarzuty nie wskazują „na pierwszy rzut oka”, a więc bez potrzeby głębszego wnikania w całokształt materiału dowodowego zawisłej sprawy, na ich niewątpliwą zasadność.Co się zaś tyczy eksponowanej sytuacji osobistej i rodzinnej skazanego, to w orzecznictwie Sądu Najwyższego słusznie zwraca się uwagę, że tego rodzaju okoliczności nie uzasadniają zastosowania instytucji z art. 532 k.p.k.
Mogą natomiast stanowić podstawę do skorzystania przez skazanego z instytucji prawa karnego wykonawczego jak odroczenie wykonania kary czy przerwa w jej wykonaniu (zob. m.in.: postanowienie SN z dnia 21 czerwca 2022 r., III KK 241/22; postanowienie SN z dnia 16 sierpnia 2023 r., IV KK 281/23; postanowienie z dnia 29 sierpnia 2024 r., IV KK 275/24). Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania wyjątkowej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.
Podkreślić należy, iż przedmiotowa decyzja w żadnej mierze nie przesądza o treści przyszłego rozstrzygnięcia co do wniesionego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Z tych też powodów, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. [J.J.][ms]