Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for alleged procedural violations regarding drug quantity and witness testimony.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The appellant argued that the appellate court failed to conduct a full review of specific appeal charges regarding drug quantity and witness credibility. The court found the appellate court's reasoning sound, noting it properly addressed all charges and relied on witness testimony to determine the drug type despite a lack of chemical analysis.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.: A cassation appeal is obviously groundless if the appellate court has adequately addressed the substantive and procedural charges raised in the appeal, even if it rejects them based on the evidence presented.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 362/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 grudnia 2015 r., sprawy A. M. skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt II AKa 434/14 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt XVIII K 305/11 p o s t a n o w i ł I.
Oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. Obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 5 lipca 2013 r. w sprawie sygn. XVIII K 305/11 Sąd Okręgowy w Warszawie skazał wielu oskarżonych, w tym m.in. A. M.. Temu właśnie oskarżonemu przypisał popełnienie dwóch przestępstw kwalifikowanych z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za te przestępstwa go skazał na kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny, a jako karę łączną orzekł: 2 lata i sześć miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w ilości 150 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 100 zł. (pkt XIV wyroku).
Skazania za czyny jednostkowe opisane zostały w wyroku w pkt XII (2 lata pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny) oraz w pkt XIII (rok i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny). Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego (reprezentujący także innego ze współoskarżonych). Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu w odniesieniu do skazania A. M., naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. (zarzut III apelacji), 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. (zarzut V) oraz obrazę art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. (zarzut VI).
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Wyrokiem z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. II AKa 434/14 Sąd Apelacyjny w Warszawie zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności, w zakresie rozstrzygnięcia w pkt XII przyjął, iż przedmiotem obrotu było 1,5 kg marihuany i karę za ten czyn złagodził do roku i 8 miesięcy, a jako nową karę łączną wymierzył oskarżonemu 2 lata i 3 miesięcy pozbawienia wolności; w pozostałym zakresie wyrok został utrzymany w mocy.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego.
Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu rażące naruszenie prawa procesowego – art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., mające istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez pozorne odniesienie się do zarzutów apelacji, zawartych w pkt III, V i VI, a zatem zaniechanie przeprowadzenia całościowej kontroli instancyjnej, skutkiem czego wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie jest orzeczeniem niepełnym. Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy „Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania”.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. Zarzut podniesiony w kasacji okazał się bowiem oczywiście chybiony. Wbrew twierdzeniu skarżącego Sąd odwoławczy nie naruszył przepisów art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. w odniesieniu do zarzutów podniesionych w apelacji co do A. M.. Z uzasadnienia wyroku wynika bowiem jasno, że zarzuty te stały się przedmiotem rozważań tego sądu i wskazał on dlaczego ich nie podzielił (str.76 – 80).
Podkreślić trzeba, że dokonując kontroli w zakresie zarzutu ujętego w pkt III apelacji Sąd Apelacyjny w Warszawie wskazał, że relacja świadka M. K. została potwierdzona przez świadka P. S., który zawoził narkotyki A. M. na polecenie właśnie M. K.. Nie ma racji skarżący wskazując w uzasadnieniu kasacji, że takie stwierdzenia są chybione. Przecież na k. 1464v istnieje relacja P. S., który rozpoznał A. M. jako mężczyznę o ps. M. (mężczyzna nr 34 na zdjęciu) i podał, iż na polecenie „F.” (chodzi o M. K. – uw. SN) zawoził mu kilka razy narkotyki na B..
Tak więc rozważania Sądu II instancji w tym zakresie były jak najbardziej prawidłowe i nie zawierały sprzeczności lub niejasności. Zmiana wyroku w zakresie ilości narkotyków była spowodowana tylko zastosowaniem art. 5 § 2 k.p.k. w zakresie ilości tych narkotyków, określanych przez M. K.. Zarzut zawarty w kasacji i rozwinięty w jej uzasadnieniu o „pozornej” kontroli zarzutu opisanego w pkt III i VI (w zakresie nie wskazania powodów uznania za wiarygodne relacji ówczesnych współpodejrzanych) apelacji jest więc chybiony. Dodać należy, że nie ma racji skarżący, iż uwagi poczynione na stronie 71 uzasadnienia dowodzą sprzeczności z tymi rozważaniami, które zostały ujęte na stronie 76 i nast.
Sąd odwoławczy ustosunkował się również do kwestii ujętej w zarzucie opisanym w pkt V apelacji. Na stronie 78 wskazał, że brak badań chemicznych substancji będącej przedmiotem obrotu nie wyłącza możliwości poczynienia ustaleń, iż był nią narkotyk określonego rodzaju. Ustalenie to wynikało przecież z zeznań świadków, którzy sami brali udział w obrocie takimi substancjami i mieli wiedzę co do ich rodzaju. Taka ocena jest jak najbardziej trafna i nie dowodzi rażącego naruszenia prawa. Regułą jest w takich procesach, że wiedzę o rodzaju narkotyków będących przedmiotem obrotu bierze się właśnie z zeznań osób, które w tym procederze uczestniczyły.Z tych wszystkich powodów należało orzec jak w postanowieniu.