Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 359/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court sentence for drug trafficking due to improper application of combined penalty rules.

Numero d'incarto II KK 359/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appealed verdict regarding the defendant's combined and individual sentences for drug-related offenses. The lower court incorrectly applied Article 37b of the Criminal Code, failing to properly mitigate the prison term based on the statutory maximum penalty for the specific crime. Consequently, the case was remanded to the District Court for a new sentencing decision that respects the correct legal interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37b k.k.; Art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii; When applying combined penalties under Art. 37b of the Criminal Code, the court must mitigate the prison term based on the statutory maximum penalty for the underlying offense, not arbitrarily set it at the maximum allowed for the combination.

Parole chiave

Generato dall'IA
combined penalties drug trafficking Criminal Code mitigation rules sentencing error remand for retrial statutory maximum doppia punibilità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37b k.k.
Jest zatem kwestią oczywistą, że w tej sytuacji Sąd Okręgowy, decydując się na zastosowanie instytucji z art. 37b k.k., mógł w ramach sekwencji kar orzec wobec oskarżonego maksymalnie karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , za co wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.W tym samym wyroku w pkt.
Art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw.
Art. 12 § 1 k.k.
z art. 12 § 1 k.k.;2.w okresie od nieustalonego dnia lipca 2014 r.
art. 535 § 5 k.p.k
akt II K (…) w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 12 § 1 k.k
z art. 12 § 1 k.k.;2.w okresie od nieustalonego dnia lipca 2014 r.
art. 91 § 1 k.k
z art. 91 § 1 k.k., za co Sąd wymierzył mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.Po połączeniu jednostkowych kar pozbawienia wolności Sąd Rejonowy w W.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 359/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Piotr Mirek‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)Protokolant Anna Janczak w sprawie M.Ż. skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 września 2021 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt VI Ka (…) zmieniającego w części, a w pozostałym zakresie utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 maja 2019 r., sygn. akt II K (…) w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

1) uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczonej wobec skazanego M.Ż. kary łącznej oraz kar jednostkowych i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

2) zarządza zwrot opłaty od kasacji na rzecz skazanego M.Ż..

UZASADNIENIE

W pkt X wyroku z dnia 6 maja 2019 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w W. uznał oskarżonego M.J.Ż. za winnego tego, że:1.w dniu 14 września 2015 r. przy ul. R. w K., w powiecie […], w województwie (…), wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci: 102,29 gramów netto marihuany, 6,99 gramów netto haszyszu, 87 gramów netto MDMA, 10 gramów netto amfetaminy i 3,65 gramów netto alfa-PVP, tj. czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , za co wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.W tym samym wyroku w pkt.

XI oskarżony M.J.Ż. został uznany za winnego tego, że1.w okresie od nieustalonego dnia sierpnia 2013 r. do nieustalonego dnia grudnia 2013 r. w Z., w powiecie […], w województwie […], w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, 20-krotnie udzielił D.G. środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości 60 gramów przyjmując od niej w zamian pieniądze w kwocie 30 zł za 1 gram tego środka oraz 10-krotnie substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości 10 gramów, przyjmując od niej w zamian pieniądze w kwocie 30 zł za 1 gram tej substancji, tj. czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k.;2.w okresie od nieustalonego dnia lipca 2014 r. do nieustalonego dnia września 2015 r., jednak nie później niż do dnia 13 września 2015 r. w K., w powiecie (…), w województwie (…), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, udzielał środka odurzającego i substancji psychotropowej innym osobom, w ten sposób, że: - w okresie od nieustalonego dnia lipca 2014 r. do nieustalonego dnia września 2015 r., jednak nie później niż do dnia 13 września 2015 r. 15- krotnie udzielił D.G.

środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości 30 gramów przyjmując od niej w zamian pieniądze w kwocie 30 zł za 1 gram tego środka oraz dwukrotnie substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości 4 gramów, przyjmując od niej w zamian pieniądze w kwocie 30 zł za 1 gram tej substancji;- w okresie od nieustalonego dnia kwietnia 2015 r. do dnia 6 sierpnia 2015 r. trzykrotnie udzielił M.P.C. środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości 3,5 grama, przyjmując od niej w zamian pieniądze w kwocie 40 zł za 1 grama tego środka, tj. czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k.,przy przyjęciu, że obu przypisanych mu w punkcie XI wyroku czynów dopuścił się w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91 § 1 k.k., za co Sąd wymierzył mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.Po połączeniu jednostkowych kar pozbawienia wolności Sąd Rejonowy w W. wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie; zasądził od oskarżonego na rzecz S. w C. nawiązkę w kwocie 2.000 złotych.

Nadto, Sąd I instancji orzekł wobec oskarżonego przepadek dowodów rzeczowych oraz przepadek kwoty 3.260 stanowiącej równowartość osiągniętej przez niego korzyści majątkowej z popełnienia ciągu przestępstw. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt VI Ka (…), zmienił zaskarżony wyrok Sądu I instancji wobec oskarżonego M.J.Ż. w ten sposób, że: 1.uchylił rozstrzygnięcie w przedmiocie kary łącznej;2.w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie X wyroku Sądu I instancji wyeliminował określenia „znacznej” ilości środków odurzających i przyjął, że dopuścił się on przestępstwa określonego w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, za co – przy zastosowaniu art.37b kk w zw. z art. 34 § 1a punkt 1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 8 miesięcy ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej niekontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;3.za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie XI wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 1 roku ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;Po połączeniu nowo wymierzonych jednostkowych kar pozbawienia wolności Sąd odwoławczy wymierzył oskarżonemu karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 1 roku ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

Sąd II instancji utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji w pozostałym zakresie.Kasację od wskazanego wyżej wyroku Sądu Okręgowego w W. wniósł obrońca skazanego, zaskarżając orzeczenie w części dotyczącej orzeczonych wobec oskarżonego kar i zarzucając:„ 1) rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego w postaci obrazy art. 37b kk, polegającego na orzeczeniu na podstawie tego przepisu, za przypisany oskarżonemu czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, kary mieszanej w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, podczas, gdy uwzględniając górną granicę ustawowego zagrożenia za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, stanowiącego podstawę skazania, możliwe było orzeczenie w ramach kary mieszanej kary pozbawienia wolności w wymiarze do 3 miesięcy;2) rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego w postaci obrazy art. 433 § 2 kpk wobec nierozważenia wniosku apelacji o wymierzenie M.Ż. ramach kary mieszanej określonej w art. 37b kk kary 3 miesięcy pozbawienia wolności wobec bezpodstawnego przyjęcia, iż przepis art. 37b kk pozwala w przypadku występku, którego górna granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat na wymierzenie w ramach kary mieszanej tylko kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy przepis pozwala na wymierzenie w ramach kary mieszanej kary do 6 miesięcy pozbawienia wolności w przypadku występków, których górna granica ustawowego zagrożenia ustawowego wynosi przynajmniej 10 lat”.Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu II instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w W. wniósł o oddalenie kasacji, jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Oczywista zasadność zarzutów podniesionych w kasacji obrońcy skazanego, jak i argumentacji przytoczonej na ich poparcie zdeterminowała skierowanie sprawy, w celu rozpoznania kasacji, na posiedzenie wyznaczone w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Nie sposób bowiem odmówić racji skarżącemu, że Sąd Okręgowy w W. wydając orzeczenie reformatoryine będące skutkiem uznania za zasadny zarzut obrońcy oskarżonego dotyczący rażącej niewspółmierności wymierzonych oskarżonemu za poszczególne czyny kar pozbawienia wolności, dopuścił się rażącego naruszenia przepisów wskazanych w petitum kasacji.Odnośnie czynu przypisanego M.Ż. w punkcie X wyroku Sądu Rejonowego w W., tj. czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd ad quem uznał, że ilość posiadanych przez oskarżonego środków odurzających wyklucza możliwości skazania go za przestępstwo posiadania znacznej ilości środków odurzających i zakwalifikował jego zachowanie jako występek z art. 62 ust. 1 cytowanej ustawy.

W konsekwencji dokonanej zmiany Sąd odwoławczy uznał również, że wymierzona oskarżonemu za ww. czyn kara pozbawienia wolności 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest niewspółmiernie surowa do wagi czynu i złagodził jej wymiar wymierzając mu ,w oparciu o przepis art. 37b k.k., sekwencję kar w postaci kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 8 miesięcy ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Określając wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej sekwencyjnie z karą ograniczenia wolności Sąd odwoławczy błędnie zastosował przepis art. 37b k.k. i w efekcie wymierzył M.Ż. karę pozbawienia wolności przekraczającą górną granicę wskazaną w tym przepisie.Zgodnie z art. 37b zd. 1 k.k. w sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, niezależnie od dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat - 6 miesięcy, oraz karę ograniczenia wolności do lat 2.Występek z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3.

Jest zatem kwestią oczywistą, że w tej sytuacji Sąd Okręgowy, decydując się na zastosowanie instytucji z art. 37b k.k., mógł w ramach sekwencji kar orzec wobec oskarżonego maksymalnie karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W pełni zasadnie naruszenie to podniósł w zarzucie kasacji obrońca skazanego, a wpływ naruszenia jawi się jako oczywisty.Podobnie oczywistego uchybienia dopuścił się Sąd odwoławczy modyfikując wobec oskarżonego M.Ż. karę za przestępstwo przypisane mu w punkcie XI wyroku Sądu Rejonowego w W., tj. czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, popełnionego w ramach tzw. ciągu przestępstw i wymierzając mu - w miejsce kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności - również w oparciu o przepis art. 37b k.k., sekwencję kar w postaci kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i 1 roku ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

Jakkolwiek Sąd II instancji dostrzegł, że – w związku z sankcją przewidzianą w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii opiewającą na 10 lat pozbawienia wolności – stosując instytucję z art. 37b k.k. w ramach sekwencji kar możliwe jest wymierzenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, to jednak błędnie uznał, że w takim przypadku brak jest możliwości miarkowania wysokości kary pozbawienia wolności, a Sąd zobligowany jest do orzeczenia kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy.

Sąd Okręgowy w W. nieprawidłowo zatem przyjął, że „ustawowo niedopuszczalne byłoby wymierzenie za to przestępstwo proponowanej przez autora apelacji kary 3 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej obok kary ograniczenia wolności”. Takie stanowisko Sądu odwoławczego jest odosobnione, oczywiście błędne i sprzeczne z brzmieniem cytowanego przepisu art. 37b k.k., a jako takie nie zyskało aprobaty Sądu Najwyższego. Również w doktrynie podkreśla się, że wysokość górnej granicy ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności za występek przesądza o tym, w jakich granicach wolno orzec karę pozbawienia jednocześnie z karą ograniczenia wolności na podstawie art. 37b k.k. Jeżeli zatem granica ta wynosi "przynajmniej 10 lat" - karę pozbawienia wolności orzeka się na podstawie art. 37b w wymiarze do 6 miesięcy włącznie, a w pozostałych wypadkach - w wymiarze do 3 miesięcy włącznie (por.

W. Włodzimierz, A. Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Cześć I. Komentarz do art. 1-52, wyd. V, Lex online).Implikacją stwierdzonego stanu sprawy musiało być uwzględnienie kasacji, uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karach jednostkowych, a w konsekwencji i karze łącznej wobec M.Ż. i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym. W jego toku konieczne będzie ponowne orzeczenie o karach jednostkowych, jaki i karze łącznej wobec oskarżonego, respektujące obowiązujące regulacje prawne oraz uwzględniające kierunek wniesionej kasacji - na korzyść M.Ż..Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.as