Supreme Court quashes double jeopardy verdict for same offense, ordering case dismissal due to procedural violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed a regional court's order finding the defendant guilty of non-payment of social insurance contributions. The defendant had already been lawfully convicted and sentenced for the identical offense in a separate, earlier proceeding. The court ruled that issuing a second final judgment for the same act violated the principle that one act constitutes only one offense, thereby ordering the dismissal of the retried case.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w.; Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.: If a person is lawfully convicted twice for the same offense in separate proceedings, the later judgment violates the principle of non bis in idem and must be set aside, leading to the dismissal of the subsequent proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 355/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)SSN Barbara SkoczkowskaProtokolant Anna Janczak w sprawie P. K.ukaranego z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i innepo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu - w trybie art. 535 § 5 k.p.k.w dniu 16 listopada 2017 rokukasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego od wyroku Sądu Rejonowego w P.z dnia 14 października 2016 r., uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w. w zw. z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w. umarza postępowanie w sprawie, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIESąd Rejonowy w P.wyrokiem nakazowym z dnia 14 października 2016 r., uznał obwinionego P. K. za winnego tego, że w okresie od maja 2015 r. do maja 2016 r. nie dopełnił obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za siebie i za zatrudnionych pracowników w przewidzianym przepisami terminie w łącznej w kwocie 17.124,86 zł wraz z odsetkami liczonymi na dzień 5 lipca 2016 r. oraz kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi, tj. o czyn z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2014 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 98 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i za to na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymierzył mu karę grzywny w wysokości 4000 zł.
Wyrok ten nie został zaskarżony przez obwinionego i uprawomocnił się z dniem 10 listopada 2016 r. Kasację od tego wyroku wniósł na korzyść ukaranego Prokurator Generalny w oparciu o art. 110 § 1 k.p.s.w. Na podstawie art. 111 k.p.s.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w. Naruszenie to miało polegać na rozpoznaniu sprawy przez Sąd Rejonowy w P. i wydaniu w dniu 14 października 2016 r. wyroku nakazowego wobec obwinionego P.K., podczas gdy równolegle toczyło się przed Sądem Rejonowym w P. postępowanie wobec wymienionego obwinionego o ten sam czyn, które zostało zakończone wydaniem w dniu 7 września 2016 roku wyroku nakazowego - co w konsekwencji stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania w sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w. i należało uwzględnić ją w całości na posiedzeniu.
Analiza akt spraw o sygn. 674/16 oraz 675/16 dowodzi jednoznacznie, że w Sądzie Rejonowym w P.w dniu 18 lipca 2016 r. złożono dwa niezależne wnioski o ukaranie P. K. za ten sam czyn, stanowiący wykroczenie z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2014 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 98 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wyrokiem nakazowym z dnia 7 września 2016 r., sygnatura akt 675/16 Sąd Rejonowy obwinionego P. K. uznał za winnego tego, że w okresie od maja 2015 r. do maja 2016 r. nie dopełnił obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za siebie i za zatrudnionych pracowników w przewidzianym przepisami terminie w łącznej w kwocie 17.124,86 zł wraz z odsetkami liczonymi na dzień 5 lipca 2016 r. oraz kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi, tj. o czyn z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2014 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 98 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i za to na podstawie art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1000 zł oraz obciążył kosztami postępowania.Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się z dniem 20 października 2016 r.
Pomimo tego faktu, Sąd Rejonowy w P. wyrokiem nakazowym z dnia 14 października 2016 r., w sprawie o sygn. akt 674/16, uznał ponownie P. K. winnego tego samego wykroczenia, co też trafnie podniesiono w kasacji. Analiza akt obydwu postępowań wskazuje jasno, że przeciwko D. K. równolegle prowadzono dwa postępowania obejmujące to samo wykroczenie, a w rezultacie w obrocie prawnym funkcjonują niezależnie od siebie dwa prawomocne wyroki dotyczące tego samego czynu, tej samej osoby, która poniosła podwójną odpowiedzialność karną za to samo wykroczenie.Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela pogląd prawny wyrażony w jednym z orzeczeń Sądu Najwyższego, który w postanowieniu z dnia 26 września 2002 r. wskazał, że „jeżeli dojdzie do złamania zasady, że "ten sam czyn stanowić może tylko jedno wykroczenie" i w różnych postępowaniach sprawca zostanie prawomocnie ukarany za dwa lub więcej wykroczeń, zamiast za jedno wykroczenie wyczerpujące znamiona wykroczeń zawarte w dwóch lub więcej przepisach ustawy, to wynikające z idei demokratycznego państwa prawnego (art. 2 i 7 Konstytucji RP) przywrócenie stanu zgodnego z prawem - możliwe w drodze umorzenia postępowania zakończonego orzeczeniem, które uprawomocniło się później - powinno nastąpić w tej fazie, w której zaistniało naruszenie prawa (a zatem w postępowaniu rozpoznawczym, uruchomionym w wyniku nadzwyczajnego środka zaskarżenia, nie zaś w postępowaniu wykonawczym)” (zob. postanowienie SN z dnia 26 września 2002 r., sygn. akt I KZP 22/02, OSNKW 2002, z. 11-12, poz. 107).
Orzeczenie Sądu Rejonowego w P. z dnia 14 października 2016 r., zapadło niewątpliwie z rażącym naruszeniem przepisu art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w., mającym istotny wpływ na jego treść, albowiem w przedstawionym układzie procesowym zostało wydane po wyroku z dnia 7 września 2016 r. wydanym w sprawie 675/16 i uprawomocniło się później od tego orzeczenia. Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności, Sąd Najwyższy na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w. w zw. z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w., uchylił zaskarżony kasacją wyrok i umorzył postępowanie w sprawie, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa, stosownie do art. 118 § 2 k.p.s.w. kc