Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 350/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses request to suspend sentence execution citing lack of irreversible consequences.

Numero d'incarto II KK 350/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the defendant's request to suspend the execution of his prison sentence pending cassation review. The lower court had imposed a one-year and two-month sentence, and the defendant argued that executing the penalty before the cassation decision would cause severe, irreversible harm due to the passage of time and alleged legal errors. The court ruled that the statutory requirement for suspension is not met because the execution of the sentence did not create specific, irreversible negative consequences for the defendant.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 9 § 1, 2 k.k.w.; Art. 532 § 1 k.p.k.: Suspension of sentence execution is an exception requiring proof that execution would cause irreversible consequences for the accused, not merely procedural inconvenience or general unfairness.

Parole chiave

Generato dall'IA
suspension of sentence execution cassation proceedings irreversible consequences severe consequences execution of penalty procedural fairness Supreme Court review motivi di cassazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 9 § 1, 2 k.k.w.
Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczenia.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia jest odstępstwem od reguły z art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia.
Art. 532 § 1 k.p.k.
Zastosowanie instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (m.in.
Art. 433 § 1 k.p.k.
art. 433 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 440 k.p.k.
Art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.
przy zastosowaniu art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. i in.
Art. 523 k.p.k.
Z kolei „inne rażące naruszenie prawa”, w rozumieniu art. 523 k.p.k., to naruszenie prawa porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami wymienionymi w art.
Art. 439 k.p.k.
523 k.p.k., to naruszenie prawa porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami wymienionymi w art. 439 k.p.k.
art. 56 § 1 k.k
skazanego z art. 56 § 1 k.k.s.
art. 62 § 2 k.k
art. 61 § 1 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KK 347/03
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22).
II KK 473/22
Supreme Court quashes criminal appeal verdict due to procedural error in sentencing calculation and remands case.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 350/25 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie F.S. skazanego z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art.7 § 1 k.k.s. przy zastosowaniu art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 grudnia 2025 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia, p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Radomiu, wyrokiem z dnia 21 lutego 2025 r. w sprawie V Ka 587/20, po rozpoznaniu wywiedzionej przez obrońcę skazanego F.S. apelacji, częściowo zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 23 czerwca 2020 r., II K 3406/19 i orzekł wobec skazanego karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.We wniesionej kasacji, zaskarżając wyrok w całości, obrońca zarzucił rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. i art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczenia.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia jest odstępstwem od reguły z art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Przyczyną, dla której możliwe jest jej zastosowanie są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane. Stanowisko Sądu Najwyższego w tym przedmiocie pozostaje niezmienne i utrwalone.

Zastosowanie instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22). Użycie przez autora kasacji ustawowego zwrotu „rażącego naruszenia prawa”, nie stanowi samo w sobie okoliczności, która niejako z „automatu” skutkowałaby wstrzymaniem wykonania orzeczenia.

O „rażącym naruszeniu prawa”, jako podstawie zaskarżenia i korygowania orzeczeń w trybie kasacji, można mówić tylko w odniesieniu do bardzo poważnego naruszenia prawa. Z kolei „inne rażące naruszenie prawa”, w rozumieniu art. 523 k.p.k., to naruszenie prawa porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami wymienionymi w art. 439 k.p.k. Naruszenie prawa może być ocenione jako rażące w sytuacji, gdy sposób procedowania Sądu, względnie przyjęta przez Sąd interpretacja przepisu albo sposób zastosowania przez Sąd prawa, są w sposób oczywisty wadliwe.Dokonując wstępnej kontroli kasacji, Sąd Najwyższy nie podziela stanowiska skarżącego, iż wykonywanie kary przed rozstrzygnięciem kasacji, w perspektywie treści zarzutów, byłoby uciążliwe i niesprawiedliwe biorąc pod uwagę „warunki i właściwości osobiste skazanego, znaczny upływ czasu od daty popełnienia zarzucanych mu czynów oraz oczywiste i rażące naruszenia prawa”.

Przeprowadzona jednak na tym etapie analiza zarzutów kasacyjnych nie przesądza o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Rozstrzygnięcie to musi być bowiem poprzedzone pogłębioną analizą i oceną podniesionych wniesionego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.[WB][a.ł] ‎