Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 349/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court sentence for theft due to excessive imprisonment term violating statutory limits.

Numero d'incarto II KK 349/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's sentence regarding the imprisonment term while leaving the conviction and costs intact. The defendant was found guilty of theft, but the regional court erroneously imposed a four-month restriction of freedom, which exceeds the maximum one-month limit for this offense under the Code on Offenses against Public Administration. The court held that this material error fundamentally altered the verdict's content and necessitated a retrial on the penalty, while dismissing the prosecutor's claim regarding a clerical discrepancy in the cost assessment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 20 § 1 k.w.; Art. 119 § 1 k.w.; Art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w.; Art. 21 ustawy o opłatach w sprawach karnych; Art. 119 k.p.w.; Art. 535 § 5 k.p.k. – A sentence imposing a restriction of freedom exceeding the statutory maximum for the specific offense constitutes a material error requiring the quashing of the penalty portion and remittal for retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
restriction of freedom statutory maximum material error quashing of verdict code on offenses clerical error costs assessment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 20 § 1 k.w.
535 § 5 k.p.k.Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 20 § 1 k.w., określa zasady wymiaru kary ograniczenia wolności przewidzianej w kodeksie wykroczeń i stanowi, że trwa ona 1 (jeden) miesiąc.Tym samym Sąd Rejonowy wymierzając ukaranej za wykroczenie z art.
Art. 119 § 1 k.w.
K.‎ukaranej z art. 119 § 1 k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art.
Art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w.
Art. 21 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
Art. 119 k.p.w.
Przywołany przez Sąd Rejonowy w postawie prawnej orzeczenia o wydatkach i opłacie przepis art. 119 k.p.w. zawiera odesłanie m.in.
Art. 535 § 5 k.p.k.
art. 535 § 5 k.p.k
art. 20 § 1 k.k
535 § 5 k.p.k.Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 20 § 1 k.w., określa zasady wymiaru kary ograniczenia wolności przewidzianej w kodeksie wykroczeń i stanowi, że trwa ona 1 (jeden) miesiąc.Tym samym Sąd Rejonowy wymierzając ukaranej za wykroczenie z art.
art. 104 § 1 pkt 5 k.p
art. 119 k.p
Przywołany przez Sąd Rejonowy w postawie prawnej orzeczenia o wydatkach i opłacie przepis art. 119 k.p.w.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 349/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Rafał Malarski‎SSN Andrzej RyńskiProtokolant Anna Janczak w sprawie K. M. K.‎ukaranej z art. 119 § 1 k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk‎w dniu 30 stycznia 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranej od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 28 czerwca 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEWyrokiem nakazowym z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt XIV K …/13, Sąd Rejonowy uznał K. M. K. za winną tego, że: w dniu 5 maja 2013 r. ok. godz. 14.40 w W. na terenie marketu […], dokonała kradzieży dwóch opakowań proszku do prania „Ariel” o łącznej wartości 86,60 zł na szkodę I. Sp. z o.o. – to jest dokonania wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i na mocy tego przepisu wymierzył jej karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym.

Nadto zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 50 (pięćset – tak w oryginale) zł tytułem opłaty (k. 17 akt XIV W 1091/13).Wyrok ten nie został przez strony zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 11 lipca 2013 r.W dniu 9 grudnia 2013 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja Prokuratora Generalnego, który zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, na korzyść ukaranej i zarzucił mu: rażące oraz mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, to jest art. 20 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu K.

M. K. za popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. kary 4 miesięcy ograniczenia wolności pomimo tego, że kara ta trwa 1 miesiąc i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest w stopniu oczywistym zasadna, co pozwoliło rozpoznać ją w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 20 § 1 k.w., określa zasady wymiaru kary ograniczenia wolności przewidzianej w kodeksie wykroczeń i stanowi, że trwa ona 1 (jeden) miesiąc.Tym samym Sąd Rejonowy wymierzając ukaranej za wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, rażąco naruszył ów przepis art. 20 § 1 k.k.w., bo wymierzył tę karę w wymiarze czterokrotnie przekraczającym przewidziany w kodeksie wykroczeń wymiar ustawowy dla tego rodzaju kary.Uchybienie to – z tego względu – musiało mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Przy tym był to wpływ istotny, skoro następstwem tego uchybienia było wymierzenie wobec ukaranej kary ograniczenia wolności w wysokości w ustawie – Kodeks wykroczeń nie przewidzianej.Stwierdzenie powyższej sytuacji implikowało koniecznością uwzględnienia kasacji, jako oczywiście zasadnej. Równocześnie uznać należy, że sygnalizowana (w przedostatnim akapicie uzasadnienia kasacji) kwestia związana ze stwierdzonymi, w orzeczeniu o kosztach, rozbieżnościami w słownym i cyfrowym określeniu wysokości zasądzonej opłaty („50”- cyfrowo, „pięćset” – słownie), nie kwalifikuje się do uznania jej za bezwzględną przyczynę odwoławczą, wskazaną w art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w., to jest za „sprzeczność w treści orzeczenia uniemożliwiającą jego wykonanie”.

Niezależnie bowiem od tego, że sama ta rozbieżność w ten sposób nie została potraktowana w postępowaniu wykonawczym, którego przedmiotem był zaskarżony wyrok (z zarządzenia jego wykonania oraz skierowanego do ukaranej wezwania wynika, że koszty sądowe, to jest zryczałtowane wydatki i opłata, zostały określone – sumarycznie – na kwotę 100 zł – k. 23 – 24 w/w akt), to jeszcze nie ma powodów by nie uznać, że ta rozbieżność była wynikiem li tylko oczywistej omyłki pisarskiej w słownym (a więc wtórnym, do pierwotnego – cyfrowego) określeniu wysokości opłaty.Zauważyć nadto wypada, że w zaskarżonym wyroku błędnie określono wysokość zasądzonej od ukaranej opłaty.

Przywołany przez Sąd Rejonowy w postawie prawnej orzeczenia o wydatkach i opłacie przepis art. 119 k.p.w. zawiera odesłanie m.in. do ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223) o opłatach w sprawach karnych. Ustawa ta, w art. 21, stanowi, że jej przepisy stosuje się również w postępowaniu o wykroczenie, przy czym opłata wymierzona w razie skazania na karę aresztu albo karę ograniczenia wolności wynosi 30 zł.Uwzględnienie kasacji i uchylenie zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej kary, skutkuje równoczesnym uchyleniem także i tego orzeczenia o kosztach, jako bezpośrednio powiązanego z karą i będącego jej następstwem.Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Rejonowy uwzględni powyższe wnioski i spostrzeżenia.Z tych wszystkich względów, orzeczono jak wyżej.