Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 347/24 Generato dall'IA

Supreme Court acquits defendant for mask violation after law change retroactively depenalized the act.

Numero d'incarto II KK 347/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland overturned lower court convictions for a defendant charged with failing to cover his mouth and nose in public. The Court found that the specific regulation mandating mask coverage had been repealed before the trial dates, rendering the act non-criminal at the time of judgment. Consequently, the Court applied the principle of favoring the defendant regarding the change in law to acquit him and shift all costs to the state.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 116 § 1a k.w.; Art. 2 § 1 k.w.: If a regulation implementing a penal statute is repealed before the trial, the act is not punishable as the law at the time of judgment is more favorable to the offender.

Parole chiave

Generato dall'IA
retroactive acquittal change in law favorable principle mask mandate repeal public order offense criminal procedure state costs censura formulata in modo carente

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 116 § 1a k.w.
ukaranego za wykroczenie z art. 116 § 1a k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 lutego 2025 r.
Art. 2 § 1 k.w.
akt I KZP 12/21 wskazano, że norma intertemporalna zawarta ‎w art. 2 § 1 k.w.
Art. 433 § 1 k.p.k.
„rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa karnego procesowego to jest art. 433 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 440 k.p.k.
Art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.
Konsekwencją tego rozstrzygnięcia, stosownie do treści art. 119 ‎§ 2 pkt 1 k.p.w.
art. 535 § 5 k.p.k
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 112 k.p
z art. 112 k.p.w.Bezsporną w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, że w dacie popełnienia przez A.
art. 433 § 1 k.p.k
„rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa karnego procesowego to jest art. 433 § 1 k.p.k.
art. 440 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA
III KK 297/23
Supreme Court quashes fine for mask violation due to retroactive repeal of epidemic regulations under non-retroactivity principle.
III KK 307/21
Supreme Court quashes fine for mask violation due to invalid regulatory delegation and lack of public order basis.
III KK 365/23
Supreme Court quashes pandemic mask order conviction due to change in law after the act occurred.
I KK 176/23
Supreme Court acquits defendant for mask violation as law expired before trial date.
II Ka 776/21
Court dismisses appeal against fine for not wearing a mask indoors, upholding public health obligations. The court rejects the defendant's disability and procedural arguments, confirming the validity of the mask mandate. The decision emphasizes that temporary pandemic measures remain legally binding until formally repealed. The court affirms the lower court's fine and orders the defendant to pay appeal costs. The ruling clarifies that individual health status does not exempt one from mandatory mask-wearing in public spaces. The court notes that the defendant failed to provide medical documentation supporting his exemption claim. The judgment upholds the principle that dynamic legal norms regarding public health must be strictly enforced. The court concludes that the defendant's behavior constituted a clear violation of the relevant criminal code provisions. The decision reinforces the state's authority to enforce health regulations during the pandemic period. The appeal is rejected due to lack of evidence and invalid legal arguments presented by the defendant.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 347/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Zbigniew Kapiński (przewodniczący)‎SSN Stanisław Stankiewicz‎SSN Ryszard Witkowski (sprawozdawca) w sprawie A. G. ukaranego za wykroczenie z art. 116 § 1a k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 lutego 2025 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. kasacji Rzecznika Praw Obywatelskich wniesionej na korzyść obwinionego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 17 grudnia 2021 r. sygn. akt V Ka 1160/21, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie ‎z 8 października 2021 r. sygn. akt IV W 438/21, uchyla zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie oraz poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i uniewinnia A. G. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania w sprawie. Stanisław Stankiewicz Zbigniew Kapiński Ryszard Witkowski

UZASADNIENIE

A. G. został obwiniony o to, że w dniu 16 marca 2021 r. o godzinie 13:35 w L. przy ul. K. w miejscu ogólnodostępnym nie posiadał zasłoniętych ust i nosa czym nie przestrzegał obowiązku określonego w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, tj. o czyn z art. 116 § 1a k.w. w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. ‎w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku ‎z wystąpieniem stanu epidemii tj. o wykroczenie z art 116 § 1 pkt 3 k.w.Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wyrokiem nakazowym z 11 maja 2021 r. sygn. akt IV W 438/21, uznał obwinionego A.

G. za winnego dokonania zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 116 § 1a k.w. ‎i za to, na podstawie art. 116 § 1a k.w., wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (sto) złotych. Zwolnił obwinionego od kosztów postępowania, z których poniesione wydatki przejął na rachunek Skarbu Państwa.Sprzeciwem od wyroku nakazowego obwiniony zakwestionował powyższe rozstrzygnięcie w całości.Po przeprowadzeniu rozprawy Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wyrokiem z 8 października 2021 r. sygn. akt IV W 438/21 uznał obwinionego A.

G. za winnego dokonania zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 116 § 1a k.w. i za to, na podstawie art. 116 § 1a k.w., skazał go na karę grzywny w wysokości 200 zł. Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz 30 zł tytułem opłaty (k. 26).Po rozpoznaniu apelacji obwinionego, Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem ‎z 17 grudnia 2021 r. sygn. akt V Ka 1160/21, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z 8 października 2021 r. sygn. akt IV ‎W 438/21.Kasację od przedmiotowego wyroku na korzyść obwinionego wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając:

„rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa karnego procesowego to jest art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 109 ‎§ 2 k.p.w., polegające na tym, że sąd II instancji rozpoznając apelację obwinionego, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, nie przekroczył ‎z urzędu granic środka odwoławczego i utrzymał w mocy rażąco niesprawiedliwe orzeczenie sądu meriti, bowiem wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 2 § 1 k.w., albowiem obwiniony został ukarany za czyn podlegający penalizacji w czasie jego popełnienia, mimo że zachowanie obwinionego nie było już zabronione pod groźbą kary w dacie orzekania przez sąd ‎I instancji”.Podnosząc ten zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku sądu II instancji oraz wyroku sądu I instancji i uniewinnienie ukaranego Piotra Synowskiego od popełnienia przypisanego mu wykroczenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.Bezsporną w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, że w dacie popełnienia przez A.

G. przypisanego czynu, mianowicie w dniu 16 marca 2021 r. obowiązywał nakaz zakrywania przy pomocy maseczki ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych, w tym na drogach i placach, na terenie cmentarzy, promenad, bulwarów, miejsc postoju pojazdów, parkingów leśnych. Zgodnie z kolejnymi rozporządzeniami Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii: z dnia 1 grudnia ‎2020 r., ustanawiające nakaz obowiązujący do 27 grudnia 2020 r. (Dz. U. 2020 poz. 2132); z dnia 21 grudnia 2020 r., ustanawiające nakaz do 28 lutego 2021 r. (Dz.

U. 2020, poz. 2316, ze zm.); z dnia 26 lutego 2021 r., ustanawiające nakaz do 28 marca 2021 r. (tekst jednolity Dz. U. 2021 poz. 447 ze zm.); z dnia 19 marca 2021 r., ustanawiające nakaz do 7 maja 2021 r. (Dz. U. 2021, poz. 512 ze zm.) – nakaz ten obowiązywał do 7 maja 2021 r. (§ 25 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. rozporządzenia). Następnie został uchylony rozporządzeniem z dnia 6 maja 2021 r. (Dz.U. 2021 r. poz. 861.) i od 8 maja 2021 r. obowiązek zakrywania ust i nosa nie dotyczył już przestrzeni publicznej, jaką są drogi i place, teren cmentarzy, promenad, bulwarów, miejsc postoju pojazdów czy parkingów leśnych.

Ograniczenia dotyczące obowiązku zakrywania ust i nosa sukcesywnie były redukowane i ustawodawca nie wprowadził ich ponownie w omawianej formie. Następnie, rozporządzeniem z dnia 6 maja ‎2021 r. (Dz.U. 2021 r. poz.861) nakaz ten został uchylony i od 8 maja 2021 r. obowiązek zakrywania ust i nosa nie dotyczył już przestrzeni publicznej, jaką są drogi i place, teren cmentarzy, promenad, bulwarów, miejsc postoju pojazdów czy parkingów leśnych. Trafne jest zatem spostrzeżenie skarżącego, że w dacie orzekania przez sąd okręgowy w dniu 17 grudnia 2021 r., nie obowiązywało już wspomniane rozporządzenie z dnia 1 grudnia 2020 r. ani żaden inny akt prawny ustanawiający nakaz zakrywania, przy pomocy maseczki, ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych, jakimi są drogi i place.

Tak więc już w pierwszym terminie wyrokowania przez sąd I instancji ‎tj. wydania wyroku nakazowego w dniu 11 maja 2021 r. nakaz ten był zniesiony ‎i nie obowiązywał ani w dniu 8 października 2021 r. ani w dniu wyrokowania przez sąd II instancji tj. 17 grudnia 2021 r. Zachowanie przypisane obwinionemu nie było już penalizowane. Nie obowiązywało już bowiem wspomniane rozporządzenie ‎z dnia 26 lutego 2021 r. ani żaden inny akt prawny, ustanawiający nakaz zakrywania, przy pomocy maseczki, ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych, jakimi są drogi ‎i place.Stosownie do treści art. 2 § 1 k.w., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia wykroczenia, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

Trafnie w postanowieniu Sądu Najwyższego z 9 marca 2022 r. sygn. akt I KZP 12/21 wskazano, że norma intertemporalna zawarta ‎w art. 2 § 1 k.w. znajduje zastosowanie do uregulowań epizodycznych zawartych ‎w ustawie albo aktach wykonawczych, które uszczegóławiają przepisy ustawowe albo stanowią wypełnienie (przepisu blankietowego), jeżeli w ustawie nie zastosowano uregulowań przewidujących odmienne reguły rozstrzygające o kolizji ustaw w czasie. W zakresie uregulowanego na mocy aktu wykonawczego obowiązku zakrywania, przy pomocy maseczki, ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych, jakimi są drogi i place, nie przewidziano regulacji wyłączających stosowanie art. 2 § 1 k.w.

Wskazane okoliczności prowadzą do wniosku, że wobec zmiany przepisów rozporządzenia, które wypełniały przepis blankietowy art. 116 § 1a k.w., doszło do zmiany ustawy w rozumieniu art. 2 § 1 k.w., która na skutek braku szczegółowych unormowań kolizyjnych, doprowadziła do całkowitej depenalizacji przypisanego obwinionemu czynu, skoro w chwili orzekania przez Sąd Rejonowy nie obowiązywał już przepis nakazujący zakrywanie (przy pomocy maseczki) ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych, w tym na drogach i placach, na terenie cmentarzy, promenad, bulwarów, miejsc postoju pojazdów, parkingów leśnych - choć obowiązywał on ‎w chwili popełnienia przez ukaranego przypisanego mu wykroczenia.Biorąc powyższe pod uwagę, należało uchylić zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie i poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie oraz uniewinnić A.

G. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia, stosownie do treści art. 119 ‎§ 2 pkt 1 k.p.w. jest decyzja o obciążeniu Skarbu Państwa kosztami postępowania w sprawie o wykroczenie. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku. [J.J.] Stanisław Stankiewicz Zbigniew Kapiński Ryszard Witkowski [ł.n]