Supreme Court dismisses criminal appeal as obviously groundless due to lack of serious procedural errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the defense failed to demonstrate any serious procedural or reasoning errors by the appellate court. The appellate court had correctly evaluated witness testimony to convict the defendant of sexual offenses against a minor, finding the lower court's assessment of evidence legally sound. Consequently, the appeal was rejected without a hearing, while the defendant was exempted from costs due to his financial situation and the severity of his sentence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.: A criminal appeal is dismissed as obviously groundless if the appellant merely repeats arguments from the ordinary appeal without proving serious errors in the lower court's procedure or reasoning that could affect the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 345/20 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie M. Ł.skazanego z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 12 maja 2021 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II AKa (...)zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Ł.z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt IV K (...), 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. S., Kancelaria Adwokacka Ł., kwotę 732 zł (siedemset trzydzieści dwa złote), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego;
3. zwolnić M. Ł. z kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
M. Ł. został oskarżony o to, że w nieustalonym czasie od 22 grudnia 2015 roku do 26 grudnia 2015 roku w Ł. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru grożąc pozbawieniem życia i pozbawieniem wolności małoletniej poniżej lat 15 G.B., doprowadził małoletnią do wykonania innej czynności seksualnej polegającej na dotykaniu jego członka i usiłował doprowadzić ją do obcowania płciowego lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej oraz w celu swojego zaspokojenia seksualnego prezentował małoletniej poniżej lat 15 G.B. wykonanie czynności seksualnej, tj. o czyn z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i art. 200 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.Wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt IV K (…), uznano oskarżonego za winnego tego, że w nieustalonym czasie od 22 grudnia 2015 roku do 26 grudnia 2015 roku w Ł., grożąc wyrządzeniem krzywdy małoletniej pokrzywdzonej poniżej lat 15 G.
B. oraz jej najbliższym doprowadził w/w małoletnią do wykonania innej czynności seksualnej polegającej na dotykaniu jego nagiego członka, czym wypełnił dyspozycję art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i za to na podstawie art. 197 § 3 pkt 2 k.k. wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 41a § 2 i § 4 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego M. Ł. środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną G. B. oraz zakazu zbliżania się do w/w na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 5 lat.
Na podstawie art. 62 k.k. orzeczono wobec oskarżonego M. Ł. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w systemie terapeutycznym.Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego i prokuratora Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oskarżonego M. Ł. uznał za winnego tego, iż w nieustalonym czasie od 22 grudnia 2015 roku do 26 grudnia 2015 roku w Ł., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru grożąc, pozbawieniem życia małoletniej poniżej lat 15 G.
B. oraz wyrządzeniem krzywdy jej najbliższym doprowadził w/w małoletnią do wykonania innej czynności seksualnej polegającej, na dotykaniu jego nagiego członka i usiłował doprowadzić ją do obcowania płciowego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej oraz w celu swojego zaspokojenia seksualnego prezentował tej małoletniej wykonywanie czynności seksualnej to jest o popełnienie czynu z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i art. 200 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za ten czyn wymierzył M.
Ł. na podstawie art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. karę 6 lat pozbawienia wolności. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego, który zarzucił:1. rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj:1.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez nienależyte uznanie przez Sąd Apelacyjny, że jest zasadny podniesiony w apelacji prokuratura zarzut obrazy przez Sąd I instancji art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k., które skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym, że skazany usiłował doprowadzić G.B. do obcowania płciowego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej;2.art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegające na zaniechaniu przez Sąd Apelacyjny kontroli odwoławczej w zakresie zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy, co uniemożliwiło skazanemu realizację jego prawa do obrony.3.z tzw. ostrożności procesowej rażącą niewspółmierność kary 6 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec M.
Ł.W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator Rejonowy w Ł. wniósł o uznanie kasacji za oczywiście bezzasadną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wywiedziona przez obrońcę skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k.
Wzruszenie prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.W tym kontekście podkreślić należy, że postępowanie sądowe w rozważanej sprawie nie jest obarczone żadnymi uchybieniami określonymi w art. 439 k.p.k., jak również innymi, które należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku. Lektura treści zarzutów kasacyjnych oraz ich rozwinięcia, zawartego w uzasadnieniu tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, może rodzić wątpliwości co do tego, czy autor kasacji wystarczająco wnikliwie zapoznał się z motywacyjną częścią orzeczenia Sądu odwoławczego.Kasacja, powielająca zarzuty zwykłego środka odwoławczego, stanowi jedynie próbę spowodowania dokonania przez Sąd Najwyższy, niedopuszczalnej przecież, ponownej kontroli instancyjnej i to tylko z tego powodu, że skarżący, nie akceptując stanowiska Sądu ad quem, ponawia wyrażone już stanowisko procesowe.Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd odwoławczy w sposób jasny, logiczny i wyczerpujący odniósł się do kwestii zebranego i ocenionego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zaś do zeznań M.K. w kontekście relacji pokrzywdzonej G.
B. Sąd odwoławczy uznał, że skoro zeznania pokrzywdzonej z uwagi na niepamięć i psychologiczny mechanizm wyparcia zdarzeń nie mogą być podstawą prawidłowych ustaleń sądu to za takie uznane mogą być tylko i wyłącznie zeznania M. K., z których to zeznań jasno wynikało, że oskarżony popełnił na szkodę G. B. czyn w kształcie wskazanym przez oskarżyciela publicznego (uzasadnienie SA - s. 3). To z kolei doprowadziło Sąd Apelacyjny do uznania, że M.Ł. we wskazanym czasie i grożąc G. B. pozbawieniem życia i wyrządzeniem krzywdy doprowadził małoletnią do wykonania innej czynności seksualnej polegającej, na dotykaniu jego nagiego członka i usiłował doprowadzić ją do obcowania płciowego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej oraz w celu swojego zaspokojenia seksualnego prezentował tej małoletniej wykonywanie czynności seksualnej.
Okoliczności te zdecydowały o przyjęciu kwalifikacji prawnej z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i art. 200 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k., co skutkowało wymierzeniem kary 6 lat pozbawienia wolności. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych. W żadnym razie nie jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III KK 265/17, baza orzeczeń Supremus).
W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że obrońca skazanego we wniesionej kasacji w stopniu oczywistym nie wykazał, aby zaskarżony wyrok dotknięty był nie tylko rażącym, ale jakimkolwiek naruszeniem prawa. Konsekwencją tej oceny było oddalenie kasacji, we wskazanej kwalifikowanej formule prawnej - na posiedzeniu, bez udziału stron.Na rzecz obrońcy z urzędu orzeczono stosowne wynagrodzenie za czynności dokonane w toku postępowania kasacyjnego. Rozstrzygnięcie zaś o kosztach w punkcie 3 postanowienia Sądu Najwyższego uzasadnia treść art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., bowiem uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację finansową oraz wysokość orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności.