Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 343/23 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed; court rejected claim of error in injury classification due to clear evidence of severe force.

Numero d'incarto II KK 343/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that the lower court incorrectly classified the injury under Article 157§1 of the Criminal Code instead of Article 157§2, citing a medical expert opinion suggesting uncertainty about the duration of the injury. The court rejected this, noting that while the expert opinion was hypothetical, witness testimony and the victim's loss of consciousness provided clear evidence of a severe blow, making the lower court's classification legally sound.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 157§1, §2 k.k.; Art. 433§2 k.p.k.; The court held that a criminal appeal based on alleged error in classifying an injury is inadmissible when witness testimony and victim statements provide clear evidence of the force used, thereby removing the doubt required to apply the more lenient provision.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal dismissal injury classification error in dubio pro reo principle medical expert opinion witness testimony weight clear evidence of force costs of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 157§1 k.k.
skazanego za czyn z art. 157§1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23 marca 2023r., sygn.
Art. 157§2 k.k.
157§1 k.k., w sytuacji gdy z uzupełniającej opinii sądowo-lekarskiej wynika, iż nie można było wykluczyć także naruszenia czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający 7 dni w myśl art. 157§2 k.k., co skutkowało zastosowaniem błędnej kwalifikacji prawnej czynu, tj.
Art. 156§1 pkt 2 k.k.
157§1 k.k., zaś przy poczynieniu kolejnych hipotetycznych założeń uznali, że nie można wykluczyć także skutków czynu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu myśl art. 156§1 pkt 2 k.k. bądź naruszenia czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający 7 dni w myśl art.
Art. 433§2 k.p.k.
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Autor tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na jego treść, a mianowicie art. 433§2 k.p.k. w zw.
Art. 5§2 k.p.k.
z art. 5§2 k.p.k. polegającego na tym, iż niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść skazanego, poprzez uznanie, że oskarżonemu można przypisać jedynie popełnienie przestępstwa z art.
art. 535§3 k.p.k
II KK 343/23 POSTANOWIENIE Dnia 3 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
art. 157§1 k.k
skazanego za czyn z art. 157§1 k.k.
art. 433§2 k.p.k
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Autor tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na jego treść, a mianowicie art. 433§2 k.p.k.
art. 5§2 k.p.k
II KK 343/23 POSTANOWIENIE Dnia 3 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
art. 157§2 k.k
157§1 k.k., w sytuacji gdy z uzupełniającej opinii sądowo-lekarskiej wynika, iż nie można było wykluczyć także naruszenia czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający 7 dni w myśl art. 157§2 k.k., co skutkowało zastosowaniem błędnej kwalifikacji prawnej czynu, tj.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 343/23 POSTANOWIENIE Dnia 3 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 3 października 2023r. sprawy R. M. skazanego za czyn z art. 157§1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23 marca 2023r., sygn. akt II AKa 134/22, zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 10 lutego 2022r., sygn. akt II K 67/21 postanowił:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Autor tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na jego treść, a mianowicie art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 5§2 k.p.k. polegającego na tym, iż niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść skazanego, poprzez uznanie, że oskarżonemu można przypisać jedynie popełnienie przestępstwa z art. 157§1 k.k., w sytuacji gdy z uzupełniającej opinii sądowo-lekarskiej wynika, iż nie można było wykluczyć także naruszenia czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający 7 dni w myśl art. 157§2 k.k., co skutkowało zastosowaniem błędnej kwalifikacji prawnej czynu, tj. zastosowaniem art. 157§1 k.k. w sytuacji, gdy zgodnie z zasadą in dubio pro reo Sąd winien zastosować kwalifikację prawną czynu z art. 157§2 k.k.Odnosząc się do tak postawionego zarzutu na wstępie należałoby przyjrzeć się bliżej treści uzupełniającej opinii sądowo-lekarskiej z dnia 21 listopada 2022r. i zwartym w niej wnioskom.

Otóż w konkluzji tej opinii biegli wskazali, co następuje:„Przyjmując wersję o uderzeniu pięścią w głowę P. I. z następowymi upadkiem P. I. i uderzeniem jego głową o podłogę (wersję zawartą w akcie oskarżenia), należałoby spodziewać się u niego hipotetycznie (gdyby nie występowały u niego zaburzenia krzepnięcia krwi z dysfunkcją wątroby) raczej lżejszego stopnia obrażeń wewnątrzczaszkowych – pokrzywdzony mógłby doznać wówczas stłuczeń mózgu o mniejszej rozległości (w tym prawdopodobnie nie doznałby on krwiaka śródmózgowego prawego płata czołowego, który to krwiak głównie był odpowiedzialny za rozwinięcie się u pokrzywdzonego obrzęku mózgowia, a tym samym stanu zagrożenia życia) oraz mniej nasilonych pozostałych wewnątrzczaszkowych zmian krwotocznych.

Wówczas takie obrażenia wewnątrzczaszkowe najczęściej powodowałyby naruszenie czynności narządu ciała na czas przekraczający 7 dni w myśl art. 157§1 k.k. Z doświadczenia medyczno-sądowego i z doświadczenia klinicznego może wynikać, że wskazane w akcie oskarżenia de facto dwa urazy głowy (uderzenie pięścią w głowę oraz uderzenie głową o podłogę) doznawane przez osobę niemającą zaburzeń krzepnięcia krwi i dysfunkcji wątroby – aby spowodować obrażenia wewnątrzczaszkowe takie, jakie stwierdzono u opiniowanego – musiałyby zadziałać z dużą siłą.

Zdarza się także, że w wyniku doznania przez osobę niemającą zaburzeń krzepnięcia krwi i dysfunkcji wątroby powyższych urazów (przy dodatkowym przyjęciu, że te urazy działałyby na głowę z nieznaczną siłą) nie pojawiają się jakiekolwiek obrażenia wewnątrzczaszkowe mogą pojawić się w obrębie głowy jedynie obrażenia zewnętrzne, które to obrażenia zazwyczaj powodują naruszenie czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający 7 dni w myśl art. 157§2 k.k.”Za najbardziej prawdopodobną kwalifikację prawnokarną obrażeń wewnątrzczaszkowych u pokrzywdzonego biegli przyjęli naruszenie czynności narządu ciała na czas przekraczający 7 dni w myśl art. 157§1 k.k., zaś przy poczynieniu kolejnych hipotetycznych założeń uznali, że nie można wykluczyć także skutków czynu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu myśl art. 156§1 pkt 2 k.k. bądź naruszenia czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający 7 dni w myśl art. 157§2 k.k. Co do tych ostatnich wskazali jednak, że możliwości co do przyjęcia takiej kwalifikacji prawnej czynu wydają się mniej prawdopodobne.Z rozważań poczynionych przez autorów opinii sądowo-lekarskiej wynika zatem, że przyjęcie określonej kwalifikacji prawnej czynu – z art. 157§1 k.k. albo z art. 157§2 k.k. – winno zależeć od ustaleń dotyczących siły ciosu jaki został zadany pokrzywdzonemu.

I choć należy skarżącemu przyznać rację, że Sąd Apelacyjny nie pochylił się nad powyższą kwestią, przyjmując wprost wersję uznaną za biegłych jako najbardziej prawdopodobną, nie można, w realiach przedmiotowej sprawy uznać, by poczynione przez ten Sąd ustalenia, a za nimi kwalifikacja prawna czynu przypisanego skazanemu, były niewłaściwe.O ile bowiem w treści żadnej ze sporządzonych w sprawie opinii biegłych nie wskazano w sposób jednoznaczny (wobec braku możliwości poczynienia takich ustaleń w oparciu o dokumentację medyczną P. I.), z jaką siłą „działał uraz”, który spowodował obrażenia u pokrzywdzonego, o tyle okoliczność ta wprost wynikała z zeznań świadka będącego bezpośrednim obserwatorem zajścia – T.

I. (k. 1v-2v, 210), jak i samego pokrzywdzonego (k. 61v). Obie te osoby wskazywały w sposób spójny i konsekwentny, że P. I. został uderzony przez R. M. z dużą siłą. Twierdzenia te znajdują potwierdzenie w okolicznościach podawanych przez T. I., że bezpośrednio po otrzymaniu ciosu pokrzywdzony upadł straciwszy przytomność. Jak podpowiadają zasady prawidłowego rozumowania i wskazania doświadczenia życiowego, uderzenie w istocie musiało być zadane z dużą siłą, skoro spowodowało natychmiastową utratę przytomności u pokrzywdzonego i utrzymywanie się tego stanu jeszcze przez jakiś, bliżej nieokreślony czas.W kontekście powyższych rozważań, uwzględniając założenia poczynione przez biegłych lekarzy oraz wskazany wyżej materiał dowodowy, w realiach niniejszej sprawy nie doszło do wystąpienia niedających się usunąć wątpliwości, które musiałyby skutkować przyjęciem korzystniejszych dla skazanego ustaleń faktycznych, a w dalszej konsekwencji takiejże kwalifikacji prawnej czynu.Postawiony zarzut kasacyjny okazał się zatem całkowicie niezasadny – skarżący nie wykazał bowiem, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, tym bardziej o rażącym charakterze, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.[SOP][ms]