Supreme Court quashes prison sentence for failure to specify duration, violating procedural law requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's sentence regarding the deprivation of liberty due to a procedural error. The Regional Court convicted the defendant but failed to specify the exact duration of the prison term, merely stating 'one deprivation of liberty'. The Court ruled that this omission violated Article 413 § 2(2) of the Code of Criminal Procedure, rendering the sentence unexecutable and necessitating a retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.; Art. 37 k.k.; A criminal judgment imposing a deprivation of liberty must explicitly state its duration in months or years; failure to do so constitutes a serious violation of procedural law requiring the quashing of the sentence and remittal for retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 343/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Andrzej RyńskiSSN Barbara SkoczkowskaProtokolant Anna janczak w sprawie E. J. skazanego z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 124) w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2017 r., kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 18 kwietnia 2016 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze pozbawienia wolności i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.
UZASADNIENIESąd Rejonowy wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2016 r., uznał oskarżonego E. J. za winnego popełnienia czynu z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 124) w zw. z art. 12 k.k. i za to, na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec niego karę „1 (jednego) pozbawienia wolności” oraz grzywnę w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 50 złotych, a na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby.
Wyrok uprawomocnił się w dniu 26 kwietnia 2016 r., bowiem nie został przez żadną ze stron zaskarżony. Kasację w sprawie wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, który zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego na korzyść skazanego E. J. w zakresie orzeczenia o karze pozbawienia wolności zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., polegające na orzeczeniu o karze pozbawienia wolności bez określenia jej wysokości, a zatem bez faktycznego dokonania rozstrzygnięcia co do orzeczonej kary.
W konkluzji autor wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego jest zasadna, ponieważ zaskarżony wyrok został wydany z rażącą obrazą wskazanego w kasacji przepisu prawa procesowego, co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Analiza treści wydanego orzeczenia pozwala uznać, że Sąd Rejonowy orzekając wobec oskarżonego E. J. karę pozbawienia wolności nie określił jej wysokości (określił tylko jej rodzaj), przez co jej wymiar pozostaje w sferze przypuszczeń, a sam wyrok w tym zakresie stał się niemożliwy do wykonania.
Zgodnie z przepisem art. 37 k.k. karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach, przy czym trwa ona najkrócej miesiąc, a najdłużej 15 lat. Treść orzeczenia określającego wysokość kary „1 (jednego) pozbawienia wolności” nie pozwala na ustalenie, czy Sąd wymierzył karę pozbawienia wolności w wymiarze jednego miesiąca, czy też w jednego roku. Wprawdzie przepis art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii określa dolną i górną granicę kary pozbawienia wolności, jaka na podstawie tego przepisu może zostać wymierzona, tj. od 6 miesięcy do lat 8, tym niemniej, zgodnie z art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., wyrok skazujący powinien zawierać rozstrzygniecie m.in. co do kary.
Brak w wyroku Sądu Rejonowego rozstrzygnięcia co do wysokości orzeczonej kary prowadzi do „konieczności” dokonywania jego interpretacji, a tę z kolei uznać należy za niedopuszczalną. Nie można bowiem opierać się na założeniu, że sąd omyłkowo wymierzył karę poniżej jej dolnego progu ustawowego zagrożenia, skoro orzekł karę „1 (jednego)” - w domyśle „miesiąca” - pozbawienia wolności. Brak w wyroku skazującym określenia wysokości orzeczonej kary powoduje, że Sąd w istocie nie dokonał rozstrzygnięcia, co do kary zgodnie z wymogiem zawartym w art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., a obrazę tego przepisu uznać należy za rażącą i mającą istotny wpływ na treść wyroku (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2010 r., II KK 18/10, OSNwSK 2010, poz. 468).Mając na uwadze zasadność postawionego w kasacji zarzutu, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze pozbawienia wolności i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, który rozpoznając ponownie sprawę będzie miał na uwadze treść art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. kc