Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 339/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes traffic court sentence for freedom restriction imposed for a fine-only offense.

Numero d'incarto II KK 339/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's sentence imposing a month of freedom restriction on the defendant for a traffic violation. The defendant argued the penalty was excessive, but the Prosecutor General successfully contended that the lower court violated the law by sentencing for an offense punishable only by a fine or reprimand. The court ruled that imposing a freedom restriction for this specific offense constituted a material legal error requiring the case to be retried with the correct penalty.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 97 k.w.; Art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym: A court must not impose a penalty of freedom restriction for an offense where the statutory sanction is limited to a fine or reprimand.

Parole chiave

Generato dall'IA
freedom restriction penalty traffic offense sanction material legal error statutory penalty limits Supreme Court cassation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 97 k.w.
O.‎obwinionej z art. 97 k.w. w zw.
Art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997r.- Prawo o ruchu drogowym
z art. 23 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997r.- Prawo o ruchu drogowym,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art.
Art. 20 § 1 i 2 k.w.
z art. 20 § 1 i 2 k.w. i art.
Art. 21 § 1 k.w.
i art. 21 § 1 k.w. wymierzył jej karę miesiąca ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin, orzekł także o kosztach sądowych (k.
Art. 111 k.p.s.w.
36).Kasację na korzyść obwinionej od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i na podstawie art. 111 k.p.s.w. oraz art.
Art. 526 § 1 k.p.k.
oraz art. 526 § 1 k.p.k. i art.
Art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
i art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw.
Art. 112 k.p.s.w.
z art. 112 k.p.s.w. zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, tj.
art. 111 k.p
36).Kasację na korzyść obwinionej od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i na podstawie art. 111 k.p.s.w.
art. 526 § 1 k.p.k
oraz art. 526 § 1 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 339/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący)‎SSN Krzysztof Cesarz‎SSN Waldemar Płóciennik (sprawozdawca)Protokolant Marta Brylińska w sprawie M. O.‎obwinionej z art. 97 k.w. w zw. z art. 23 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997r.- Prawo o ruchu drogowym,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 5 kpk,‎w dniu 12 grudnia 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionej‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 września 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.

UZASADNIENIESąd Rejonowy wyrokiem nakazowym z dnia 27 września 2013 r. uznał M. O. za winną tego, że w dniu 12 kwietnia 2013 r. około godz. 23.30 w W., na ul. P., na wysokości posesji 2 naruszyła zasady przewidywane w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy- Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki Toyota nie zachowała bezpiecznego odstępu podczas omijania zaparkowanego samochodu marki Seat w wyniku czego doprowadziła do zderzenia z nim i jego uszkodzenia, tj. czynu z art. 97 k.w. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz.

U. Nr 30 z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) i za to, na podstawie art. 97 k.w. w zw. z art. 20 § 1 i 2 k.w. i art. 21 § 1 k.w. wymierzył jej karę miesiąca ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin, orzekł także o kosztach sądowych (k. 36).Niezaskarżony przez strony wyrok uprawomocnił się w dniu 11 października 2013 r. (k. 36).Kasację na korzyść obwinionej od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i na podstawie art. 111 k.p.s.w. oraz art. 526 § 1 k.p.k. i art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w. zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, tj. art. 97 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionej M.

O. za popełnienie wykroczenia z art. 97 k.w. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 30 z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) kary miesiąca ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, pomimo tego, że wykroczenie określone w tym przepisie zagrożone jest wyłącznie karą grzywny lub nagany. W konkluzji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, ponieważ wyrok nakazowy Sądu Rejonowego zapadł z rażącym naruszeniem prawa.M.

O. obwiniona została o popełnienie wykroczenia z art. 97 k.w., które zagrożone jest wyłącznie karą grzywny lub nagany. Mimo tego Sąd Rejonowy, uznając ją winną popełnienia zarzucanego czynu, na podstawie art. 97 k.w., wymierzył jej karę miesiąca ograniczenia wolności, a więc karę nieprzewidzianą w ustawowej sankcji tego przepisu.Wymierzenie za wykroczenie z art. 97 k.w. kary ograniczenia wolności stanowi niewątpliwie rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie wskazanego przepisu. Stąd też Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, uchylił w części dotyczącej orzeczenia o karze zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, w trakcie którego Sąd ten będzie zobowiązany do respektowania wskazanego wyżej przepisu prawa.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.