Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 337/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes tax penalty exceeding 200 daily units under mandatory verdict law.

Numero d'incarto II KK 337/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's mandatory verdict regarding the fine and court costs imposed on the defendant. The General Prosecutor argued that the 300 daily unit fine violated the statutory cap of 200 units for mandatory tax penalty verdicts. The Court agreed, ruling that the excessive fine constituted a material legal error requiring the case to be remanded for retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 23 § 2 k.k.s.; Art. 172 § 1 k.k.s.: A mandatory verdict imposing a fine exceeding the statutory maximum of 200 daily units constitutes a material legal error requiring the quashing of the judgment and remand for retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory verdict tax penalty fine cap material legal error quashing judgment remand for retrial daily units

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 23 § 2 k.k.s.
art. 23 § 2 k.k.s., poprzez wymierzenie T.
Art. 172 § 1 k.k.s.
23 § 2 i w dziale V tytułu II normującym dodatkowo postępowanie nakazowe, to jest w art. 172 § 1, że wyrokiem nakazowym można orzec za przestępstwo skarbowe grzywnę w granicach nieprzekraczających wysokości 200 stawek dziennych.
Art. 113 § 1 k.k.s.
535 § 5 k.p.k.).Kodeks karny skarbowy przewiduje możliwość wydania wyroku nakazowego w sprawie o przestępstwa skarbowe (art. 113 § 1 k.k.s. i art.
Art. 171 k.k.s.
i art. 171 – 172 k.k.s.).
Art. 172 k.k.s.
23 § 2 i w dziale V tytułu II normującym dodatkowo postępowanie nakazowe, to jest w art. 172 § 1, że wyrokiem nakazowym można orzec za przestępstwo skarbowe grzywnę w granicach nieprzekraczających wysokości 200 stawek dziennych.
Art. 535 § 5 k.p.k.
i innych‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎w dniu 12 grudnia 2013 r.
Art. 506 § 3 k.p.k.
Z uwagi na to, że wyrok został uchylony (w części), a nie utracił mocy na skutek sprzeciwu, lecz z powodu kasacji, nie zaktualizował się, określony w art. 506 § 3 k.p.k. obowiązek rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych.
Art. 443 k.p.k.
23 § 2 k.k.s., a przy określeniu wysokości stawek – art. 443 k.p.k. w związku z art.
art. 54 § 2 k.k
D.‎skazanego z art. 54 § 2 k.k.s.
art. 535 § 5 k.p.k
i innych‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎w dniu 12 grudnia 2013 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 337/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący)‎SSN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca)‎SSN Waldemar PłóciennikProtokolant Marta Brylińska w sprawie T. D.‎skazanego z art. 54 § 2 k.k.s. i innych‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎w dniu 12 grudnia 2013 r. ‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego w Z.‎z dnia 5 czerwca 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok co do T. D. w części dotyczącej kary grzywny oraz kosztów sądowych i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Z. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem nakazowym z dnia 5 czerwca 2013 r., uznał T. D. za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wypełniającego dyspozycję art. 54 § 2 k.k.s. w zb. z art. 56 § 2 k.k.s. i z art. 60 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., art. 7 § 1 k.k.s. i art. 9 § 1 k.k.s. i za to na podstawie art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. wymierzył mu karę 300 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 60 zł, po czym zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1 800 zł tytułem opłaty i 90 zł tytułem zwrotu wydatków postępowania.Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 25 lipca 2013 r., po upływie terminu do złożenia sprzeciwu.Kasację od tego wyroku w części dotyczącej kary grzywny na korzyść skazanego złożył Prokurator Generalny, zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego materialnego, tj. art. 23 § 2 k.k.s., poprzez wymierzenie T.

D. na podstawie tego przepisu kary grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 60 zł, to jest w wymiarze przekraczającym górną granicę kary grzywny możliwej do orzeczenia wyrokiem nakazowym”.Skarżący w konkluzji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, przeto mogła być uwzględniona na posiedzeniu (art. 535 § 5 k.p.k.).Kodeks karny skarbowy przewiduje możliwość wydania wyroku nakazowego w sprawie o przestępstwa skarbowe (art. 113 § 1 k.k.s. i art. 171 – 172 k.k.s.).

Zastrzega jednak w części ogólnej działu I tytułu I, to jest w art. 23 § 2 i w dziale V tytułu II normującym dodatkowo postępowanie nakazowe, to jest w art. 172 § 1, że wyrokiem nakazowym można orzec za przestępstwo skarbowe grzywnę w granicach nieprzekraczających wysokości 200 stawek dziennych. Natomiast w niniejszej sprawie Sąd wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych. Doszło zatem do rażącego naruszenia prawa, najpierw – materialnego, które to naruszenie miało oczywisty, istoty wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Dlatego należało uwzględnić kasację i, biorąc pod uwagę zakres zaskarżenia oraz wniosek, uchylić wyrok nakazowy w części orzeczonej wobec T. D. kary. Orzeczenie kasatoryjne musiało objąć również rozstrzygnięcie co do opłaty, bowiem wymierzona została od kwoty grzywny, i wydatki. Z uwagi na to, że wyrok został uchylony (w części), a nie utracił mocy na skutek sprzeciwu, lecz z powodu kasacji, nie zaktualizował się, określony w art. 506 § 3 k.p.k. obowiązek rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych. Sąd Rejonowy rozpozna więc sprawę w uchylonej części w postępowaniu uproszczonym, przy czym nie jest wykluczone wyrokowanie w trybie nakazowym, bacząc, aby nie naruszyć dyspozycji art. 23 § 2 k.k.s., a przy określeniu wysokości stawek – art. 443 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s.