Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 326/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding mandatory defense counsel absence in criminal trial.

Numero d'incarto II KK 326/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defendant argued that the first-instance court violated procedural rights by holding a trial without a defense counsel appointed at the defendant's request. The court ruled that since no such counsel was appointed, the defendant's late request for one could only be evaluated as a relative ground for appeal, not an absolute one, rendering the appeal inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; Art. 80a § 1 k.p.k.: The absence of a defense counsel appointed at the defendant's request does not constitute an absolute ground for appeal unless the defendant was already represented, as the late request must be assessed under relative grounds which are inadmissible in cassation proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
absolute ground for appeal defense counsel appointment cassation procedure mandatory defense relative ground for appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
437), co w myśl poglądu wyrażanego w orzecznictwie Sądu Najwyższego mogłoby wpływać na ocenę charakteru uchybienia, które w okresie jego obowiązywania przybierało postać uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. (por.
Art. 80a § 1 k.p.k.
405 k.p.k., art 167 k.p.k., art. 80a § 1 k.p.k. w zw.
Art. 353 § 5 k.p.k.
Zarzucając mu rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku a to: art. 353 § 3 i 5 k.p.k., art.
Art. 523 § 2 k.p.k.
Przed odniesieniem się do istoty sprawy, przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.
(art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).Skoro zatem P.
Art. 636 § 1 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 326/16 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 77 § 2 k.k
skazanego z art. 77 § 2 k.k.s.
art. 6 § 2 k.k
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
post. z dnia 9 lipca 2015 r., III KK 375/14
post. z dnia 9 lipca 2015 r., III KK 375/14, LEX nr 1754265), stwierdzić trzeba, iż również z perspektywy stanu prawnego z chwili orzekania przez Sądu pierwszej instancji, jego wyrok nie był dotknięty uchybieniem przybierającym postać bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art.
III KK 375/14
Criminal appeal dismissed; procedural defects cured by new law; defendant must raise issues on appeal.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 326/16 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 listopada 2016 r., sprawy P. M. skazanego z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. ‎z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt V Ka (…),‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ł. ‎z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt VI K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

U Z A S A D N I E N I ESąd Rejonowy w Ł., wyrokiem z dnia 21 października 2015 r., VI K (…) uznał oskarżonego P. M. za winnego tego, że w Ł., w okresie od 21 września 2012 r. do dnia 21 stycznia 2015 r., działając jako Prezes Zarządu Fundacji „D.” i zajmując się jej sprawami finansowymi oraz w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności, wielokrotnie nie wpłacał w terminie na rachunek Urzędu Skarbowego Ł. pobranych zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom Fundacji w okresie od sierpnia 2012 r. do września 2013 r. oraz od grudnia 2013 r. do grudnia 2014 r. w łącznej wysokości 166.911 złotych, czym wypełnił dyspozycję art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i za to na podstawie art. 77 § 2 k.k.s. wymierzył mu karę 300 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę po 65 złotych.

Orzekł też o kosztach sądowych.Wyrok ten został zaskarżony apelacjami oskarżonego i jego obrońcy. Oskarżony podniósł w osobistej apelacji naruszenie jego praw poprzez niewyznaczenie mu obrońcy z urzędu, a także stwierdził, że nie mógł zapłacić podatku, gdyż Fundacja nie była w stanie pokryć jego kwoty. Obrońca oskarżonego zarzucił skarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to: art. 4, art. 5 § 2, art. 7, art. 410 k.p.k., polegającą na oparciu ustaleń faktycznych na niepełnym i selektywnym materiale dowodowym, a mianowicie na dokumentacji finansowej, z pominięciem okoliczności składających się na podmiotową stronę czynu, w szczególności wyjaśnień oskarżonego.W konkluzji apelacji skarżący wnieśli o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 r., V Ka (…) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że złagodził wymierzoną oskarżonemu grzywnę do 120 stawek dziennych grzywny, a w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Orzekł o kosztach sądowych.Kasację od tego wyroku wywiódł obrońca skazanego. Zarzucając mu rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku a to: art. 353 § 3 i 5 k.p.k., art. 404 § 1 k.p.k. w zw. z art. 405 k.p.k., art 167 k.p.k., art. 80a § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez pozostawienie wniosku oskarżonego o ustanowienie dla niego obrońcy z urzędu bez rozpoznania z uwagi na fakt, iż wymagałoby to nieuzasadnionego odroczenia rozprawy, w sytuacji gdy po pierwsze, wniosek oskarżonego o ustanowienie obrońcy z urzędu był złożony przez oskarżonego w dniu 8 października 2015 roku, a zatem z dwudniowym jedynie przekroczeniem terminu z art. 353 § 5 k.p.k. i mógł zostać rozpoznany przed otwarciem rozprawy, po drugie zasadnym było zgłoszenie wniosków dowodowych przez oskarżonego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, które zostały złożone do akt sprawy na rozprawie apelacyjnej, ale nie wzięte pod uwagę przez Sąd II instancji, a zatem zachodziły inne niż ustanowienie obrońcy powody uzasadniające przerwę lub odroczenie rozprawy, po trzecie zasadnym było przeprowadzenie dowodów przez Sąd z urzędu dla wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, a także w związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia na szkodę Fundacji D. przestępstwa, co doprowadziło do sytuacji, w której na rozprawie przed Sądem I instancji w dniu 21 października 2015 roku nie brał udziału obrońca, którego obecność była obowiązkowa, skoro zachodził przypadek wyznaczenia oskarżonemu obrońcy z urzędu, o którym mowa w art. 80a § 1 k.p.k., co zostało zaakceptowane przez Sąd II instancji, a co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 pkt 10 in fine k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., a także obrazę innych przepisów postępowania oraz prawa materialnego, wniósł o uchylenie wyroków sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia Sądowi pierwszej instancji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego P. M. okazała się bezzasadna w stopniu o jakim mowa w przepisie art. 535 § 3 k.p.k.

Przed odniesieniem się do istoty sprawy, przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. W przypadku skazania na inną karę, niż kara bezwzględnego pozbawienia wolności, kasacja wniesiona przez strony może być oparta wyłącznie na zarzucie stanowiącym jedną z przesłanek określonych w art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).Skoro zatem P. M. został skazany za czyn z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. na karę grzywny, to kasacja wywiedziona przez jego obrońcę podlegała rozpoznaniu wyłącznie w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. - stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą, pomimo zgłoszenia także innych zarzutów podnoszących naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego i materialnego.Odnosząc się zatem do zgłoszonego w kasacji zarzutu, wskazującego na zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej uznać należy, że jest on oczywiście bezzasadny.

Pomijając to, że przepis art. 80a k.p.k. został z dniem 15 kwietnia 2016 r. uchylony ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 437), co w myśl poglądu wyrażanego w orzecznictwie Sądu Najwyższego mogłoby wpływać na ocenę charakteru uchybienia, które w okresie jego obowiązywania przybierało postać uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. (por. post. z dnia 9 lipca 2015 r., III KK 375/14, LEX nr 1754265), stwierdzić trzeba, iż również z perspektywy stanu prawnego z chwili orzekania przez Sądu pierwszej instancji, jego wyrok nie był dotknięty uchybieniem przybierającym postać bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.Zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem art. 80a § 1 k.p.k. udział w rozprawie obrońcy wyznaczonego na wniosek oskarżonego był obowiązkowy, co powodowało, że prowadzenie rozprawy pod jego nieobecność należało oceniać w kategoriach bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.

Podkreślić jednak należy, że wymóg udziału w rozprawie obrońcy z urzędu dotyczył jedynie sytuacji, w której taki obrońca został już wyznaczony. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodziła. Podnoszona przez skarżącego kwestia pozostawienia spóźnionego wniosku oskarżonego o wyznaczenie obrońcy bez rozpoznania w oparciu o błędne założenie, że jego uwzględnienie musiałoby skutkować odroczeniem rozprawy mogłaby być rozpatrywana wyłącznie w kategorii naruszenia przepisu art. 353 § 5 k.p.k. W sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji w dniu 21 października 2015 r. rozpoznał sprawę i wydał wyrok, chybioną jest argumentacja skarżącego, widzącego potrzebę odroczenia rozprawy z innych przyczyn niż uwzględnienie wniosku oskarżonego.

Jednakże, bez wątpienia, wykazanie, że z uwagi na odległość terminu rozprawy, niezwłoczne rozpoznanie i uwzględnienie spóźnionego wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu nie powodowałoby konieczności jej odroczenia, mogłoby stanowić – przy wykazaniu wpływu uchybienia na treść orzeczenia – punkt wyjścia do formułowania skutecznego zarzutu charakterze względnej przyczyny odwoławczej. Przy ograniczeniu wynikającym z art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art 523 § 4 pkt 1 k.p.k. zarzut taki w postępowaniu kasacyjnym jest w realiach niniejszej sprawy niedopuszczalny.Mając na uwadze powyższe i nie znajdując innych podstaw z art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.