Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for procedural violations regarding evidence evaluation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued that the appellate court arbitrarily evaluated evidence and failed to address contradictions, but the court found these claims to be ineffective attempts to bypass statutory limits on second-instance review. The court ruled that the appellate court correctly evaluated witness testimonies and did not commit procedural errors, thus rejecting the appeal without a full trial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 433 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 42 § 2 k.k.; Art. 43 § 1 k.k.: Cassation appeals based on arbitrary evidence evaluation or failure to address contradictions are dismissed as obviously groundless if the second-instance court properly reviewed the first-instance judgment without conducting new factual findings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 32/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak na posiedzeniu bez udziału stron ( art. 535 § 3 kpk)po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 marca 2014 r.,sprawy R. L.skazanego z art. 178a § 1 k.k.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 24 września 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 25 lutego 2013 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 25 lutego 2013 r., skazał R. L. za czyn z art. 178a § 1 k.k., na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Rozstrzygnięto w przedmiocie kosztów postępowania.Apelację od wyroku Sądu I instancji wywiódł obrońca oskarżonego. Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 24 września 2013 r., utrzymał zaskarżony wyrok w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Kasację od tego rozstrzygnięcia wniósł obrońca R. L. zarzucając mu rażące naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 7 k.p.k. polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie przez Sąd Okręgowy wskazanych w apelacji zarzutów, co w okolicznościach niniejszej sprawy, skutkowało dowolną ich oceną, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego; art. 433 k.p.k. polegające na braku wszechstronnego wyjaśnienia zarzutów i deprecjacji podniesionych w apelacji oczywistych sprzeczności w rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego, co tym samym miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia Sądu Okręgowego.Skarżący w konkluzji wniósł o uchylenie w całości przedmiotowego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego bądź umorzenie postępowania, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy, zważył, co następuje:Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym dlatego podlega oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Wskazać w pierwszej kolejności należy, że te pozornie wywiedzione przez obrońcę zarzuty jako obraza prawa procesowego, których naruszenia miał dopuścić się Sąd II instancji w toku kontroli instancyjnej, okazały się w rzeczywistości nieuprawnioną polemiką z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi.Tego typu zabiegi, zmierzające w rzeczy samej do obejścia ograniczeń wynikających z art. 523 § 1 k.p.k., były już wielokrotnie krytykowane i negowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
Przypomnieć po raz kolejny trzeba, że postępowanie kasacyjne nie służy przeprowadzeniu ponownej „dublującej” kontroli orzeczenia Sądu I instancji. Tymczasem właśnie jako nieuprawniona krytyka ustalonego stanu faktycznego w sprawie jawią zarzuty skargi skoro już w pkt I kasacji autor podnosi zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., który dotyczy w rzeczy samej procedowania pierwszoinstancyjnego. Sąd II instancji, jak wynika z akt sprawy, nie czynił własnych ustaleń faktycznych, podzielił w pełni ustalenia Sądu Rejonowego a stanowisko swoje w sposób nie budzący wątpliwości i przekonywający uzasadnił.
Jak wynika z uzasadnienia kasacji, obrońca nie został przekonany argumentami Sądu II instancji. W dalszym ciągu, nie akceptuje dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów z zeznań świadków […], także opinii biegłego K. P. i za wszelką cenę pragnie przeforsować własne stanowisko co do przebiegu inkryminowanego zdarzenia. Rzecz jednak w tym, że jest to zabieg bezskuteczny z jednej strony zważywszy na etap postępowania z drugiej zaś na prawidłowo przeprowadzone postępowanie wobec R. L. Sąd odwoławczy nie stwierdził w sposobie procedowania przez Sąd I instancji jakichkolwiek błędów, choć takie zarzuty stawiano w apelacji.
Jako prawidłową uznał dokonaną przez ten Sąd ocenę zgromadzonych dowodów w tym, w szczególności zeznań wskazanych wyżej świadków. Sąd Okręgowy na str. 4-8 uzasadnienia obszernie, wręcz drobiazgowo rozprawił się apelacją obrońcy przedstawiając rzeczową i wystarczającą argumentację co do oceny zeznań tychże świadków. W żadnym razie obecnie przedstawiane przez obrońcę okoliczności nie podważają ich jako wartościowego źródła dowodowego. To samo tyczy się oceny zeznań świadków […] oraz wyjaśnień oskarżonego.
Sąd II instancji na str. 8-11 uzasadnienia wypowiedział się w kwestii oceny tych źródeł dowodowych równie skrupulatnie i rzeczowo. Wyjawił z jakich powodów zeznania świadków związanych z oskarżonym nie mogły zostać uznane za pełnowartościowe. Poddał weryfikacji ich relacje także z relacjami samego oskarżonego oraz pozostałych świadków, których zeznania nie budziły zastrzeżeń. Sąd nie podzielił także twierdzeń skarżącego kwestionujących treść opinii (str. 11 uzasadnienia). Lansowana tak przez oskarżonego jak i jego obrońcę teza o tym, iż dnia 2 lipca 2010 r.
R. L. nie prowadził samochodu Mazda w stanie nietrzeźwości - tak jak zobrazowano to w akcie oskarżenia - jest sprzeczna ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, który został prawidłowo oceniony przez Sąd Rejonowy i zaakceptowany przez Sąd odwoławczy.Z całą stanowczością natomiast stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, dokonana przez Sąd odwoławczy kontrola orzeczenia Sądu Rejonowego była rzetelna i wszechstronna, co czyni zarzut rażącego naruszenia przez Sąd II instancji art. 433 k.p.k. nietrafnym.Obrońca w złożonej kasacji – poza nieudolną polemiką z ustalonym stanem faktycznym - nie przedstawił racjonalnych dowodów i argumentów, które mogłyby skutkować podważeniem orzeczenia Sądu Apelacyjnego.Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.