Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 317/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for exceeding indictment limits without victim's request.

Numero d'incarto II KK 317/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued the lower court convicted the defendant for acts outside the indictment and without the victim's request, violating procedural rules. The court rejected this, noting that the time limit for the crime was established by the verdict date, not the victim's filing date, and factual determinations fall outside cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 14 § 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; The principle of complaint restricts the court to the historical event described in the indictment, but does not prevent the court from determining specific factual elements or legal qualifications within the time frame defined by the verdict date.

Parole chiave

Generato dall'IA
principle of complaint indictment limits time limit for crime cassation review procedural violation sanzione sproporzionata atto che arreca pregiudizio censura formulata in modo carente

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 14 § 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Na wstępie warto przypomnieć, że orzecznictwie powszechnie akcentuje się, iż „zgodnie z tą zasadą określoną w art. 14 § 1 k.p.k., ramy postępowania jurysdykcyjnego są określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia, a nie przez poszczególne elementy tego opisu.
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
Art. 17 § 7 pkt 9 k.p.k.
Art. 535 § 3 k.p.k.
II KK 317/25 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w sprawie K.
Art. 637a k.p.k.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.
art. 535 § 3 k.p.k
II KK 317/25 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w sprawie K.
art. 190 § 1 k.k
G.,skazanego z art. 190a § 1 k.k.
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 6 listopada 2025 r.,kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn.
art. 4 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 317/25 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w sprawie K. G.,skazanego z art. 190a § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 6 listopada 2025 r.,kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt XI Ka 1006/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 23 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV K 215/24, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego. [J.J.]

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 23 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV K 215/25, K.G. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę 200 stawek dziennych grzywny, przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 złotych. Ponadto orzeczono zakaz kontaktowania się oskarżonego z pokrzywdzoną A.K. na okres 2 lat oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 2 lat.Od tego wyroku, w zakresie rozstrzygnięcia o karze, apelację na niekorzyść oskarżonego wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, który – podnosząc zarzuty rażącej niewspółmierności kary – wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby.Z kolei obrońca oskarżonego, sformułował zarzuty obrazy prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k.) oraz podniósł zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.

Wniósł o uniewinnienie K.G. od zarzucanego mu czynu.Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt XI Ka 1006/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Od orzeczenia Sądu II instancji kasację wniósł obrońca skazanego, podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia, a mianowicie art. 14 k.p.k., statuującego obowiązującą w postępowaniu karnym zasadę skargowości, a to poprzez wyjście przez Sąd I instancji w treści kwestionowanego na ten moment wyroku skazującego poza granice aktu oskarżenia, jak również skazanie za czyn mimo de facto braku wniosku pokrzywdzonej w tym zakresie i tym samym skazanie K.G., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 7 pkt 9 k.p.k.Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania.Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie warto przypomnieć, że orzecznictwie powszechnie akcentuje się, iż „zgodnie z tą zasadą określoną w art. 14 § 1 k.p.k., ramy postępowania jurysdykcyjnego są określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia, a nie przez poszczególne elementy tego opisu.

W konsekwencji, sąd nie jest związany ani szczegółowym opisem czynu zawartym w zarzucie aktu oskarżenia, ani kwalifikacją prawną nadaną temu czynowi przez oskarżyciela. Zasada skargowości nie ogranicza sądu w ustaleniach szczegółowych elementów faktycznych zdarzenia opisanego w akcie oskarżenia, ani w prawnej ocenie zarzucanego czynu” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2021 r., II KK 26/21, LEX nr 3219756). Co jednak najistotniejsze w kontekście argumentacji wskazanej w uzasadnieniu kasacji, w przypadku rozciągniętych w czasie przestępstw wieloczynowych cezurą czasową dla Sądu orzekającego jest data wydania wyroku, nie zaś moment złożenia wniosku o ściganie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2002 r., II KKN 17/00, OSNKW 2002/7-8/55, LEX nr 53737).

Bez znaczenia dla sprawy pozostaje zatem to, że pokrzywdzona złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z wnioskiem o ściganie 26 września 2021 r., zaś koniec okresu przypisanego skazanemu przestępstwa określono, analogicznie jak w akcie oskarżenia, na listopad 2022 r. Kwestionowanie zaś przez obrońcę skazanego samego czasu popełnienia przestępstwa dotyczy ustaleń faktycznych i pozostaje poza zakresem postępowania kasacyjnego, niezależnie od ograniczonych jego ram w niniejszej sprawie z uwagi na wymierzenie oskarżonemu kary wolnościowej.Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego. [WB][r.g.] ‎