Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 315/17 Generato dall'IA

Supreme Court quarts criminal sentence due to incorrect application of the intertemporal rule regarding probation period length.

Numero d'incarto II KK 315/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's criminal judgment regarding the sentencing and probation period for a defendant convicted of misappropriation. The prosecution argued that the trial court incorrectly applied the intertemporal rule by using an outdated statute to set a five-year probation period instead of the current three-year limit. The court found this a material error but noted that quashing only the probation clause would force the lower court to impose an immediate prison sentence, which would harm the defendant. Consequently, the entire sentencing portion was quashed and remanded for a new decision on the probation term.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 § 1 k.k.; Art. 70 § 1 k.k.: The court must apply the version of the Criminal Code in force at the time of the trial when determining the length of the probation period for a suspended sentence, and using an outdated provision that grants a longer maximum term constitutes a material error requiring quashing of the entire sentencing decision to avoid imposing immediate imprisonment.

Parole chiave

Generato dall'IA
intertemporal rule probation period length suspended sentence Criminal Code amendment material error remand for retrial procedural fairness

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4 § 1 k.k.
z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby (pkt 2.), a na mocy art.
art. 69 § 1 § 2 k.k.
wyroku), której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 § 2 k.k. i art.
art. 70 § 1 pkt 1 k.k.
i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw.
art. 72 § 1 pkt 8 k.k.
Nadto, nałożono na oskarżoną obowiązki wynikające z art. 72 § 1 pkt 8 k.k. w zw.
art. 73 § 1 k.k.
warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby (pkt 2.), a na mocy art. 73 § 1 k.k. w zw.
art. 447 § 2 k.p.k.
2 wyroku, to mając na uwadze domniemanie z art. 447 § 2 k.p.k.
art. 535 § 5 k.p.k
do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała uwzględnieniu na posiedzeniu w trybie przewidzianym w art. 535 § 5 k.p.k.
art. 284 § 2 k.k
S.‎skazanej z art. 284 § 2 k.k.‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora generalnego, na korzyść skazanej‎od wyroku Sądu Rejonowego w Ł.
art. 70 § 1 pkt 1 k.k
i art. 70 § 1 pkt 1 k.k.
art. 4 § 1 k.k
art. 4 § 1 k.k., co niewątpliwie wywarło istotny wpływ na treść wydanego wobec A.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KR 69/76
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 7 maja 1976 r., II KR 69/76, OSNPG 1976, z.
II KKN 387/01
95; z dnia 15 kwietnia 2002 r., II KKN 387/01, LEX nr 52943).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 315/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Andrzej Ryński‎SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)Protokolant Anna Janczak po rozpoznaniu w Izbie Karnej , na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2017 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.w sprawie A. S.‎skazanej z art. 284 § 2 k.k.‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora generalnego, na korzyść skazanej‎od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w P. z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt VII K (...), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięć o karze (pkt 1, 2, 3 i 4) i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.

VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w P. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w P. z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt VII K (...), A. S. została uznana winną tego, że w okresie od 14 kwietnia 2015 r. do 18 kwietnia 2016 r. w P., przywłaszczyła powierzone pieniądze w kwocie 39.765,61 zł., pochodzące z odszkodowania na rzecz małoletniej córki N. W. wypłaconego w kwocie 80.000 zł., tj. dokonania czynu wyczerpującego dyspozycję art. 284 § 2 k.k., za który wymierzono jej karę roku pozbawienia wolności (pkt 1. wyroku), której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby (pkt 2.), a na mocy art. 73 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oddano oskarżoną w okresie próby pod dozór kuratora (pkt 3.).

Nadto, nałożono na oskarżoną obowiązki wynikające z art. 72 § 1 pkt 8 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (pkt 4.).Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 2 listopada 2016 r.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w części orzeczenia o karze (punkty 2 i 3 wyroku), na korzyść A. S., zarzucił:„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 k.k., polegające na błędnym przyjęciu, iż w czasie orzekania obowiązywała inna ustawa niż w czasie popełnienia przestępstwa, w konsekwencji czego niezasadnie zastosowano, wynikającą z treści tego przepisu regułę intertemporalną i skazano A.

S., za czyn z art. 284 § 2 k.k., popełniony w okresie od 14 kwietnia 2015 r. do 18 kwietnia 2016 r., na podstawie obowiązującego do dnia 30 czerwca 2015 r. przepisu art. 70 § 1 pkt 1 k.k., na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby mimo, że przy określeniu czasu trwania tego okresu powinien mieć zastosowanie przepis art. 70 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r., który górną granicę okresu próby, przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary, wyznaczył na 3 lata”,i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Ł.

VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w P. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała uwzględnieniu na posiedzeniu w trybie przewidzianym w art. 535 § 5 k.p.k. Rację ma skarżący gdy twierdzi, że zaskarżony wyrok zapadł z rażącą obrazą przepisu prawa materialnego, tj. art. 4 § 1 k.k., co niewątpliwie wywarło istotny wpływ na treść wydanego wobec A. S. rozstrzygnięcia. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli okaże się ona względniejsza dla sprawcy.

Z uwagi na brak pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie są znane powody, które przesądziły o zastosowaniu przez Sąd reguły intertemporalnej z art. 4 § 1 k.k. i przyjęciu, jako podstawy prawnej, określającej długość okresu próby warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności art. 70 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r., który ustalał maksymalny okres próby na 5 lat.Jak wynika z akt sprawy oskarżona została uznana za winną przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. popełnionego w okresie od dnia 14 kwietnia 2015 r. do dnia 18 kwietnia 2016 r.

Za czas popełnienia tego przestępstwa należało więc przyjąć dzień 18 kwietnia 2016 r., czyli czas ostatniego z zachowań składających się na to przestępstwo (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 7 maja 1976 r., II KR 69/76, OSNPG 1976, z. 11, poz. 95; z dnia 15 kwietnia 2002 r., II KKN 387/01, LEX nr 52943). Zarówno więc w czasie popełnienia przestępstwa jak i orzekania przez Sąd Rejonowy w dniu 25 października 2016 r., obowiązywał art. 70 § 1 k.k. w brzmieniu nadanym mu, od dnia 1 lipca 2015 r., przez art. 1 pkt 34 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. poz. 396). Przepis ten ustala długość okresu próby na czas od roku do 3 lat.Zastosowanie reguły z art. 4 § 1 k.k. było błędem i stanowiło rażące i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku naruszenie tego przepisu.Skarżący wprawdzie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku jedynie w części, tj. w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt. 2 i 3, jednakże uwzględnienie go w takim kształcie mogłoby doprowadzić do wydania orzeczenia na niekorzyść skazanej. Uchylenie bowiem rozstrzygnięcia o warunkowym zwieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, spowodowałoby, iż do wykonania pozostałaby, przynajmniej na pewnym etapie postępowania, kara pozbawienia wolności w formie bezwzględnej.

Nadto należy zwrócić uwagę na niekonsekwencję skarżącego, który wskazuje, zresztą słusznie, na naruszenie art. 4 § 1 k.k., jednakże nie domaga się uchylenia rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 4 wyroku, którego podstawę prawną stanowi również art. 4 § 1 k.k.Jednakże w związku z tym, że skarżący wskazał jako zakres zaskarżenia orzeczenie o karze, to mimo że ograniczył się do wykazania uchybienia dotyczącego pkt. 2 wyroku, to mając na uwadze domniemanie z art. 447 § 2 k.p.k. oraz fakt, że orzeczone środki probacyjne stanowią orzeczenia akcesoryjne do rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, a także to, iż Sąd Najwyższy nie jest związany wnioskami końcowymi skarżącego, należało uznać, że zachodzi konieczność uchylenia wyrok w części dotyczącej wszystkich rozstrzygnięć o karze, które zawarte są w pkt. 1-4.

W takiej sytuacji sprawa zostaje przekazana w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy będzie miał na uwadze, że kwestia odpowiedzialności karnej A. S. jest już przesądzona prawomocnie, a więc przedmiotem rozstrzygnięcia pozostaną orzeczenia o karze. Należy jednak pamiętać ustalając okres próby, na który zostanie warunkowo zawieszona orzeczona kara pozbawienia wolności, że nie może być on dłuższy niż 3 lata.Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku. r.g.