Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 3/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of special subject and non-absolute procedural grounds.

Numero d'incarto II KK 3/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court declared the cassation appeal inadmissible because the appellant was not a special subject under the Criminal Procedure Code. The defendant argued for a violation of absolute grounds of appeal regarding the private prosecution status of a minor injury case, but the court found these claims merely formal. The decision rests on the principle that appeals by non-special subjects must rely exclusively on absolute grounds of appeal, which were deemed absent here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 523 § 2, 4 k.p.k.: An appeal filed by a party other than a special subject is inadmissible unless based solely on absolute grounds of appeal, and formal citations of non-existent violations do not render such an appeal admissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility special subject of appeal absolute grounds of appeal private prosecution procedure minor injury offense procedural limitation formal legal citation difetto di prova del nesso causale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść wyroku, skutkujące wystąpieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej wynikającej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw.
Art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw.
Art. 12 § 1, 3 k.p.k.
z art. 12 § 1 i 3 k.p.k.
Art. 16 § 1, 2 k.p.k.
z art. 16 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 433 § 1 k.p.k.
z art. 433 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 440 k.p.k.
z art. 440 k.p.k. polegające na braku wszechstronnej kontroli odwoławczej w zakresie braku złożenia przez pokrzywdzoną M.
Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.
(art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz kasacji jednego z podmiotów wymienionych w art.
Art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.
(art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.).
Art. 60 § 1 k.p.k.
(k.55) objął ten czyn ściganiem z urzędu, na co zezwala mu art. 60 § 1 k.p.k. W zakresie drugiego z zawartych w wywiedzionej kasacji zarzutów to wskazać należy, że w stosunku do pokrzywdzonej A,S, skazany został uznany za winnego przestępstwa z art.
Art. 102 k.k.
Zgodnie z przepisem art. 102 k.k., jeżeli w okresach przedawnienia karalności przewidzianych w art.
Art. 101 k.k.
102 k.k., jeżeli w okresach przedawnienia karalności przewidzianych w art. 101 k.k. wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach - z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt III KK 427/22
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt III KK 427/22, LEX nr 3489282).Wbrew bowiem twierdzeniom autora kasacji, przestępstwo z § 2 art.
III KK 427/22
Criminal appeal dismissed as inadmissible due to statutory restrictions on appeals for suspended sentences.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 3/23 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 kwietnia 2023 r., w sprawie T. K. skazanego z art. 207 § 1 k.k. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 19 września 2022 r., sygn. akt VI AKa 639/21, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 2 kwietnia 2021 r., sygn. akt II K 472/19, postanowił: pozostawić kasację bez rozpoznania

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2021 r., w sprawie o sygn. akt II K 472/19, Sąd Rejonowy w Legionowie uznał T. K. winnym popełnienia przestępstw z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. Na podstawie art. 66 § 1 i § 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne przeciwko oskarżonemu T. K. warunkowo umorzył na okres 2 lat próby. Na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 7a k.k. zobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzonymi M.

S. i A. S. w okresie próby.Apelację od wyroku wniosła obrońca skazanego. Wyrokiem z dnia 19 września 2022 r., w sprawie o sygn. VI Ka 639/21 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił punkt I wyroku i ustalił, że w ramach czynu zarzucanego w punkcie I zarzutu, oskarżony T. K. w dniu 18 lutego 2019 roku w C., woj. [...] spowodował obrażenia ciała M. S. poprzez popchnięcie pokrzywdzonej i uderzenie jej w głowę, w postaci stłuczenia twarzy z zasinieniem okolicy podoczodołowej lewej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni, co wypełnia znamiona przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. oraz ustalił, że w ramach czynu zarzucanego w punkcie II. zarzutu oskarżony T.

K. w okresie od 1 stycznia 2016 roku do 18 lutego 2019 roku w C. , woj. […] we wspólnie zajmowanym domu znęcał się psychicznie przez stosowanie wyzwisk, ośmieszanie, krytykowanie i poniżanie nad pozostającą od niego w stosunku zależności A. S. , czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k., art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec T. K. o te przestępstwa warunkowo umorzył na okres próby wynoszący 2 lata, w pozostałej części utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Kasację od powyższego wyroku wniosła obrońca skazanego T.

K., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi m.in. rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść wyroku, skutkujące wystąpieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej wynikającej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art. 12 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 16 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. polegające na braku wszechstronnej kontroli odwoławczej w zakresie braku złożenia przez pokrzywdzoną M. S. wniosku o ściganie przestępstwa z art. 157 § 2 k.k., gdzie art. 157 § 2 k.k. warunkuje ściganie tego przestępstwa od złożenia wniosku pokrzywdzonego, podczas gdy z materiału dowodowego, zwłaszcza z zaniechania wezwania pokrzywdzonej M.

S. przez Sąd Okręgowy wynika, że pokrzywdzona takiego wniosku nie złożyła, jak i nie wynika także, by została właściwie pouczona o trybie wnoszenia wniosku, jego konsekwencjach i możliwości wycofania wniosku o ściganie, co skutkować winno przyjęciem, iż nie doszło do złożenia skutecznie wniosku o ściganie przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. i tym samym powodując konieczność umorzenia postępowania w tym zakresie.Skarżąca wskazała również, że w zakresie czynu z pkt 2 wskutek naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 399 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. wystąpiła bezwzględna przyczyna bowiem Sąd Okręgowy dopuścił się naruszenia art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. oraz art. 102 k.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k., poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia Sądu Rejonowego w Legionowie sygn. akt II K 472/19 względem pokrzywdzonej A.

S. i zaniechanie umorzenia postępowania w tym zakresie, pomimo tego, że już na etapie postępowania odwoławczego zaistniała okoliczność, która winna skutkować umorzeniem postępowania w tym zakresie z uwagi na przedawnienie karalności czynu wobec upływu 6 lat od momentu dowiedzenia się pokrzywdzonej o osobie sprawcy (rok w związku z treścią art. 101 § 2 KK plus 5 lat w związku z treścią art. 102 k.k.).W odpowiedzi na tę kasację, prokurator wniósł o pozostawienie jej bez rozpoznania.Sąd Najwyższy, zważył, co następuje.Kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co obligowało Sąd Najwyższy do pozostawienia jej bez rozpoznania.Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej przez stronę z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz kasacji jednego z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.). Wobec powyższego, skoro kasacja nie pochodzi od jednego z podmiotów szczególnych (Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka) oraz doszło do warunkowego umorzenia postępowania, dla swej dopuszczalności powinna opierać się wyłącznie na zarzucie wystąpienia jednej z bezwzględnych przyczyn odwoławczych wskazanych w art. 439 k.p.k.

Pomimo, że skarżąca wskazuje na istnienie uchybień mających istotny wpływ na treść wyroku, skutkujących wystąpieniem bezwzględnych przyczyny odwoławczych wynikających z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., jednak zarzuty te mają charakter jedynie pozorny. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd zgodnie z którym jedynie formalne powołanie się na uchybienie przewidziane w art. 439 § 1 k.p.k. bądź całkowicie bezpodstawne nazwanie takim uchybieniem sytuacji, która bez wątpienia nie stanowi naruszenia prawa wymienionego w tym przepisie, nie czyni dopuszczalną kasacji podlegającej ograniczeniom określonym w art. 523 § 2 k.p.k. (vide:

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt III KK 427/22, LEX nr 3489282).Wbrew bowiem twierdzeniom autora kasacji, przestępstwo z § 2 art. 157 k.k. ścigane jest co do zasady w trybie prywatnoskargowym, a nie wnioskowym. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy pokrzywdzony i sprawca są dla siebie osobami najbliższymi i wspólnie zamieszkują, wówczas przestępstwo to ścigane jest w trybie publicznoskargowym z urzędu. Przestępstwem wnioskowym jest przestępstwo stypizowane w art. 157 § 3 k.k., polegające na nieumyślnym spowodowaniu skutków określonych w § 1 lub 2 art. 157 k.k. wobec osoby najbliższej.

W przedmiotowej sprawie prokurator zatwierdzając akt oskarżenia w dniu 29 kwietnia 2019 r. (k.55) objął ten czyn ściganiem z urzędu, na co zezwala mu art. 60 § 1 k.p.k. W zakresie drugiego z zawartych w wywiedzionej kasacji zarzutów to wskazać należy, że w stosunku do pokrzywdzonej A,S, skazany został uznany za winnego przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. zarówno przez Sąd pierwszej, jak i drugiej instancji. Przestępstwo znęcania się uregulowane w art. 207 § 1 k.k. przedawnia się po upływie 10 lat od chwili jego dokonania. Zgodnie z przepisem art. 102 k.k., jeżeli w okresach przedawnienia karalności przewidzianych w art. 101 k.k. wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach - z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.

Reasumując wskazać należy, że w kasacji jedynie pozornie podniesiono zarzuty z art. 439 § 1 k.p.k.Inne zarzuty kasacji, tj. niedotyczące bezwzględnych przyczyn odwoławczych również nie podlegały rozpoznaniu, skoro w myśl powołanego art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. ograniczenia przewidziane w § 2 nie dotyczą kasacji wniesionej jedynie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.Mając na względzie powyższe, kasację należało uznać za niedopuszczalną i orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia[SOP] [ał]