Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for attacking first-instance facts instead of appellate court ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the appellant to bear the costs. The defense argued procedural violations regarding the appellate court's handling of first-instance arguments, but the court found the appeal targeted the original trial's factual findings rather than the appellate decision. The court ruled that cassation cannot serve as a re-trial mechanism and rejected arguments that merely disagreeing with the first-instance facts constitutes a serious legal violation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Cassation is an extraordinary remedy strictly limited to serious legal errors affecting the judgment; it cannot be used to re-evaluate facts or arguments from the first instance if the appellate court properly addressed them.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 298/24 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 lipca 2024 r., sprawy I. H. skazanego z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 lutego 2024 r., sygn. akt X Ka 34/24 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt V K 291/23 oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. [J.I.] UZASADNIENIESąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt V K 291/23, uznał I.
H. za winnego czynu stanowiącego przestępstwo opisane w art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych a także orzekł od niego świadczenie pieniężne w kwocie 10 000 zł. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Po rozpoznaniu apelacji wniesionej od tego wyroku przez adwokata M. K. - obrońcę I. H. , Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lutego 2024 r., sygn. akt X Ka 34/24, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 lutego 2024 r., sygn. akt X Ka 34/24, kasację złożył adwokat M.
K. – obrońca I. H. . Zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na jego treść, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie I. H. .Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie pisemnej odpowiedzi na tę kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej (por. pismo z dnia 5 czerwca 2024 r., sygn. akt […]).Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Kasacja strony w polskim systemie prawnym jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, co oznacza, że ma ona charakter wyjątkowy, o ustawowo ściśle określonych rygorach.
Zgodnie z art. 519 k.p.k. kasacja przysługuje stronie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Nadzwyczajny środek zaskarżenia, wniesiony przez adwokata M. K. - obrońcę skazanego I. H. , od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 lutego 2024 r., sygn. akt X Ka 34/24, tylko pozornie czyni zadość powyższemu warunkowi. Już samo proste porównanie zarzutów zawartych w wywiedzionej wcześniej przez tego obrońcę apelacji od skazującego wyroku Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt V K 291/23, z treścią kasacji, nie pozostawia wątpliwości, że jest ona skierowana de facto właśnie przeciwko rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji (tj. wymienionemu wyżej wyrokowi Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie) i poczynionym przez ten sąd ustaleniom faktycznym.
Nie zaś, jak wymaga tego prawo, przeciwko wyrokowi sądu odwoławczego. Jak łatwo stwierdzić, analizując pisemne uzasadnienie zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, okoliczności podniesione w kasacji i rozwinięte w jej uzasadnieniu, były przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd, działającego jako sąd odwoławczy. Poza sporem jest, że Sąd Okręgowy w Warszawie rozważył wszystkie zarzuty i wnioski podniesione w apelacji. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wskazał, czym kierował się wydając wyrok oraz prawidłowo umotywował przyczyny nie podzielenia zarzutów i wniosków apelacji (por. s. 5 – 10 pisemnego uzasadnienia).
Uczynił to, wbrew poglądowi z kasacji, właśnie zgodnie z wymogami wskazanymi w art. 433 § 2 k.p.k., a także art. 457 § 3 k.p.k. Przypomnieć należy, że kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że kasacja, nie może stanowić próby ponownej kontroli orzeczenia zapadłego w pierwszej instancji. O rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., można zaś mówić tylko w odniesieniu do bardzo poważnego uchybienia prawu, zbliżonego w swej randze do bezwzględnej przyczyny odwoławczej.
Pamiętać należy, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti, ani kontrola przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych. Przedstawiona w kasacji argumentacja stanowi jedynie polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez sąd pierwszej instancji, czyli Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie, które zostały podzielone przez Sąd Okręgowy w Warszawie, działający jako sąd drugiej instancji, przy odwołaniu się do tych samych argumentów, które podnoszone były już w apelacji.
Z obrazą art. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. możemy mieć do czynienia wówczas, gdy zarzuty sformułowane w środku odwoławczym zostaną pominięte przez sąd ad quem, bądź w sytuacji, w której wprawdzie staną się przedmiotem rozważań sądu odwoławczego, lecz w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny. Zachowanie owej rzetelności badać jednak należy przez pryzmat argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a nie subiektywnego odczucia niezadowolenia z treści tego orzeczenia. W praktyce nienależyta kontrola odwoławcza może zostać uznana za inne rażące naruszenie prawa o istotnym wpływie na treść orzeczenia w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. wówczas, gdy będzie ona jedynie iluzoryczna, ogólnikowa, schematyczna i nie ustosunkowująca się in concreto do istoty zarzutów.
Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, podzielenie stanowiska sądu pierwszej instancji, a nie podzielenie argumentacji skarżącego, nie jest jednoznaczne z brakiem rzetelnej kontroli odwoławczej i nie stanowi podstawy do uznania, że sąd odwoławczy nie odniósł się do zarzutów apelacyjnych w sposób rzeczowy i wyczerpujący. Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 1 k.p.k. i art. 535 § 3 k.p.k., rozstrzygnął jak w postanowieniu.[J.J.][ał]