Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 297/22 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court verdict for imposing below-minimum fine and missing mandatory vehicle ban. The court ruled the Regional Court failed to apply the correct statutory minimums and mandatory penalties for the offense. Consequently, the case is remanded for a new sentencing decision that complies with the law.

Numero d'incarto II KK 297/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's verdict regarding the penalty and remanded the case for a new trial. The Regional Court had convicted the defendant of driving a motor vehicle without a license but imposed a 300 zł fine and omitted a mandatory ban on driving. The Supreme Court found this erroneous because the law in effect at the time required a minimum fine of 1,500 zł and mandated a ban specifically for motor vehicles. The court held that the lower court's failure to apply these mandatory provisions constituted a material legal error affecting the verdict's substance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym; Art. 94 § 1, § 3 k.w.: When a court convicts a person of driving a motor vehicle without a license, it must impose a fine not lower than the statutory minimum and must order a ban on driving motor vehicles.

Parole chiave

Generato dall'IA
driving without license mandatory vehicle ban statutory minimum fine material legal error remand for retrial traffic offense penalty procedural violation guida senza autorizzazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 94 § 1 k.w.
W.ukaranego z art. 94 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
art. 94 § 3 k.w.
Zwrócić jeszcze trzeba uwagę, że wprawdzie w art. 94 § 3 k.w. ustawodawca posłużył się ogólnym zwrotem „zakaz prowadzenia pojazdów”, to jednak w przepisie tym znajduje się odwołanie do art.
art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym
Nie dostrzegł bowiem Sąd Rejonowy, że na podstawie art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U., poz.
art. 447 § 2 k.p.k.
art. 109 § 2 k.p.w.
z art. 109 § 2 k.p.w. i art.
art. 112 k.p.w.
z art. 112 k.p.w. w dniu 7 lipca 2022 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w P.z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn.
art. 93 § 2 k.p.w.
Brak jest przy tym przeszkód prawnych, by w ponownym postępowaniu orzekać w trybie nakazowym, o ile wystarczające będzie zdaniem Sądu wymierzenie obwinionemu kary nagany, grzywny albo kary ograniczenia wolności (art. 93 § 2 k.p.w.).Kierując się powyższym, orzeczono jak w wyroku.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 112 k.p
i art. 112 k.p.w.) i przekazał sprawę w tej części Sądowi Rejonowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.
art. 94 § 3 k.k
za przypisane mu wykroczenie kary grzywny w wysokości 300 zł nastąpiło z rażącym uchybieniem jej minimalnego ustawowego progu, co w oczywisty sposób wpłynęło wręcz na treść orzeczenia.Ponadto, uwzględniając przywołane brzmienie art. 94 § 3 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt III KK 222/18
wyrok SN z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt III KK 222/18), należy orzec zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.
III KK 222/18
Supreme Court quashes criminal penalty for drunk driving, ruling ban must cover motor vehicles, not bicycles.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 297/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lipca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie R. W.ukaranego z art. 94 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. w dniu 7 lipca 2022 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w P.z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II W […], uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze i przekazuje sprawę w tej części Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w P., wyrokiem nakazowym z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II W […], uznał R. W. za winnego tego, że w dniu 26 lutego 2022 r. około godziny 18:05 w miejscowości B. na ul. P., gmina B., woj. […] prowadził pojazd marki V. o nr rej. […] nie posiadając do tego wymaganych uprawnień, z przyjęciem, że obwiniony prowadził wskazany pojazd po drodze publicznej, tj. wykroczenia zakwalifikowanego z art. 94 § 1 k.w., za które wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 zł oraz orzekł o kosztach sądowych.Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 5 maja 2022 r. bez zaskarżenia.Z kasacją od prawomocnego wyroku wystąpił Prokurator Generalny, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, na niekorzyść R.

W.. Skarżący zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:- art. 94 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu R. W. na podstawie tego przepisu, za przypisany mu czyn popełniony w dniu 26 lutego 2022 r., kary grzywny w wysokości 300 zł, podczas gdy zgodnie z jego dyspozycją, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., kara grzywny mogła być wymierzona w wysokości nie niższej niż 1 500 zł;- art. 94 § 3 k.w., polegające na odstąpieniu od orzeczenia wobec R.

W. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, podczas gdy jego orzeczenie było obligatoryjne wobec uznania obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia, o którym mowa w art. 94 § 1 k.w.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P. Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.Kasacja ta jest w całości oczywiście zasadna i dlatego mogła być uwzględniona na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.

Nie dostrzegł bowiem Sąd Rejonowy, że na podstawie art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U., poz. 2328) przepisowi art. 94 § 1 k.w. nadano następujące brzmienie: „Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd mechaniczny, nie mając do tego uprawnienia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1 500 złotych”, zaś § 3 tego artykułu otrzymał brzmienie: „W razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa w § 1, orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów”.

Zmiany te weszły w życie z dniem 1 stycznia 2022 r. i obowiązywały zarówno w dacie popełnienia przedmiotowego wykroczenia, jak i wydania zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego.Słusznie zatem podnosi skarżący, że w tych realiach wymierzenie na podstawie art. 94 § 1 k.w. R. W. za przypisane mu wykroczenie kary grzywny w wysokości 300 zł nastąpiło z rażącym uchybieniem jej minimalnego ustawowego progu, co w oczywisty sposób wpłynęło wręcz na treść orzeczenia.Ponadto, uwzględniając przywołane brzmienie art. 94 § 3 k.k. obowiązujące w dacie wyrokowania, w sytuacji skazania za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. obligatoryjne było orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Zwrócić jeszcze trzeba uwagę, że wprawdzie w art. 94 § 3 k.w. ustawodawca posłużył się ogólnym zwrotem „zakaz prowadzenia pojazdów”, to jednak w przepisie tym znajduje się odwołanie do art. 94 § 1 k.w. Opisane w tym przepisie wykroczenie polega zaś na prowadzeniu bez uprawnień pojazdu mechanicznego w przeciwieństwie do § 1a tego przepisu, który dotyczy pojazdu innego niż mechaniczny. Uwzględniając zatem okoliczność, że w odniesieniu do analogicznego unormowania zawartego w treści art. 87 § 3 k.w. w orzecznictwie Sądu Najwyższego trafnie podnoszono, że zakaz prowadzenia pojazdów, aby stanowił realną dolegliwość dla ukaranego za powyższe wykroczenie oraz realizował cele, które środek karny z art. 87 § 3 k.w. ma urzeczywistnić, musi pozostawać w funkcjonalnym związku z rodzajem pojazdu, którego prowadzenia dopuścił się sprawca (zob. np. wyrok SN z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt III KK 222/18), należy orzec zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.

W konsekwencji, uznanie w realiach sprawy R. W. za winnego prowadzenia pojazdu mechanicznego bez wymaganych do tego uprawnień, a więc wykroczenia z art. 94 § 1 k.w., rodziło po stronie Sądu obowiązek orzeczenia względem niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów tego samego rodzaju. Brak orzeczenia tego środka karnego stanowił zatem oczywiste i rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść wyroku.Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok nakazowy w zakresie rozstrzygnięcia o karze (co obejmuje też rozstrzygnięcie o środkach karnych – art. 447 § 2 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. i art. 112 k.p.w.) i przekazał sprawę w tej części Sądowi Rejonowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.

W postępowaniu ponownym Sąd ten baczył będzie, aby zastosowane sankcje odpowiadały przepisom prawa materialnego. Brak jest przy tym przeszkód prawnych, by w ponownym postępowaniu orzekać w trybie nakazowym, o ile wystarczające będzie zdaniem Sądu wymierzenie obwinionemu kary nagany, grzywny albo kary ograniczenia wolności (art. 93 § 2 k.p.w.).Kierując się powyższym, orzeczono jak w wyroku. [as]