Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 285/12 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as obviously groundless due to lack of factual review grounds under Art. 523 § 1 of the Code of Criminal Procedure.

Numero d'incarto II KK 285/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the lower court's decision required no further review. The appellant argued for a grossly disproportionate sentence and procedural errors, but the Court found the lower court's reasoning detailed and free of gaps. Consequently, the Court determined that the appeal lacked any basis for factual re-examination under the relevant procedural code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: An appeal is dismissed as obviously groundless when the lower court's reasoning is clear, complete, and does not require factual re-examination by the Supreme Court.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously groundless appeal grossly disproportionate sentence factual re-examination Code of Criminal Procedure procedural review limits

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 1 k.p.k.
Takie zaś żądanie nie tylko, że jest oczywiście bezzasadne, ale wprost nie znajduje podstaw w świetle treści art. 523 § 1 k.p.k.Zarzuty rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
Z powyższych zatem względów kasacja kwalifikowała się jako bezzasadna w stopniu, o którym mowa w art. 535 § 3 k.p.k., przemawiającym za jej oddaleniem na posiedzeniu i dlatego orzeczono, jak w postanowieniu.
Art. 438 pkt 4 k.p.k.
523 § 1 k.p.k.Zarzuty rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art. 438 pkt 4 k.p.k. oraz art.
Art. 53 § 1 i 2 k.k.
oraz art. 53 § 1 i 2 k.k., podniesione w pkt.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Art. 433 k.p.k.
i art. 433 k.p.k. (nawet bez wskazania odnośnego paragrafu) – jaki to zarzut postawiono w pkt.
art 457 § 3 k.p.k
Sąd Najwyższy uważa za konieczne dodatkowo podkreślić, że jakkolwiek sam zarzut rażącej obrazy art 457 § 3 k.p.k.
art. 433 k.p.k
art. 5 § 2 k.p.k
Zastrzeżenia te pomijają jednak również i to, że w ocenie omawianych okoliczności – tak co do stopnia owej nietrzeźwości, jak i co do przebiegu wypadku (prędkości jazdy oskarżonego) Sąd kierował się zasadą określoną w art. 5 § 2 k.p.k.
art. 523 § 1 k.p.k
Takie zaś żądanie nie tylko, że jest oczywiście bezzasadne, ale wprost nie znajduje podstaw w świetle treści art. 523 § 1 k.p.k.Zarzuty rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 285/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska w sprawie P. S.‎skazanego z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk w dniu 20 listopada 2012 r.,‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego ‎z dnia 4 czerwca 2012 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w R. ‎z dnia 13 lutego 2012 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym, co trafnie wykazano w wywodach pisemnej odpowiedzi na kasację, sporządzonej przez prokuratora i doręczonej stronie skarżącej, jaką to ocenę Sąd Najwyższy akceptuje. Sąd Najwyższy uważa za konieczne dodatkowo podkreślić, że jakkolwiek sam zarzut rażącej obrazy art 457 § 3 k.p.k. i art. 433 k.p.k. (nawet bez wskazania odnośnego paragrafu) – jaki to zarzut postawiono w pkt. 1 niniejszej skargi, spełnia formalne kryteria prawidłowo sformułowanego zarzutu kasacyjnego, to jednak zarzut ten jest całkowicie i jednoznacznie bezpodstawny.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego świadczy bowiem akurat o przeciwieństwie tego, co autor kasacji stara się wykazać przy pomocy wymienionego zarzutu. Lektura kilkunastu wszak stron pisemnego wywodu Sądu Okręgowego przekonuje, że Sąd ten drobiazgowo rozprawił się z kolejnymi zarzutami i argumentami apelacji wniesionej przez obrońcę, jak również szczegółowo wykazał słuszność zarzutu rażącej niewspółmierności (łagodności) wymierzonej kary, podniesionego w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.

Podkreślić przy tym trzeba, że wywód ten jest przejrzysty i nie zawiera żadnych luk. Wbrew twierdzeniu kasacji, uzasadnienie Sądu odwoławczego nie stanowi zwykłego powtórzenia rozważań Sądu I instancji w zakresie oceny materiału dowodowego, lecz – w nawiązaniu do zarzutów apelacyjnych – ich rozwinięcie i stosowne usystematyzowanie. Widoczne jest to zwłaszcza w odniesieniu do, ponownie podnoszonych w kasacji, kwestii związanych z opiniami biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków (pisemną i ustną) oraz biegłego toksykologa.

Nadal głoszone przez skarżącego w tym zakresie zastrzeżenia ignorują przede wszystkim treść przeprowadzonych na rozprawie osobowych dowodów co do przebiegu zdarzenia – w szczególności zeznań P. S. (także R. K. i S. S.) – które uzupełniły podstawę faktyczną opiniowania biegłego oraz tych, na podstawie których można było wnioskować o stopniu nietrzeźwości oskarżonego P. S. w krótkim czasie po zdarzeniu (zeznania J. S., a także A. J. i M. S.). Zastrzeżenia te pomijają jednak również i to, że w ocenie omawianych okoliczności – tak co do stopnia owej nietrzeźwości, jak i co do przebiegu wypadku (prędkości jazdy oskarżonego) Sąd kierował się zasadą określoną w art. 5 § 2 k.p.k.

W zakresie pozostałych argumentów omawianego zarzutu kasacyjnego, zwłaszcza co do powoływanej przez skarżącego treści zeznań poszczególnych świadków, czy też co do podnoszonego niedostrzeżenia przez Sąd odwoławczy – z urzędu, faktu niepodjęcia próby przesłuchania, jako świadka, małoletniego W. S., odesłać trzeba autora kasacji do trafnych uwag odpowiedzi na kasację. Merytoryczna ich trafność zasługuje na aprobatę, podkreślić wszak jednak wypada i to, że rozważana argumentacja skargi, sprowadza się tu do żądania skontrolowania przez Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych sprawy.

Takie zaś żądanie nie tylko, że jest oczywiście bezzasadne, ale wprost nie znajduje podstaw w świetle treści art. 523 § 1 k.p.k.Zarzuty rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art. 438 pkt 4 k.p.k. oraz art. 53 § 1 i 2 k.k., podniesione w pkt. 2, 3 i 4 kasacji, należało ocenić jako co najmniej oczywiście bezzasadne, by nie powiedzieć, że również sprzeczne z treścią art. 523 § 1 k.p.k. in fine. Pierwszy z wymienionych zarzutów jawi się w zasadzie jako niezrozumiały. W żadnej części jego uzasadnienia skarżący nie wskazuje, w czym konkretnie miał się wyrazić zarzucany Sądowi odwoławczemu błąd w interpretacji przesłanki „rażącej niewspółmierności kary”, leżącej u podstaw art. 438 pkt 4 k.p.k.

Przedmiotem kontestacji nie jest tu bowiem w żadnym razie wywód prawny, lecz dokonana przez Sąd Okręgowy ocena poszczególnych okoliczności ważących na wymierzeniu P. S. kary za przypisane mu przestępstwo. W podobny sposób ujęto pozostałe zarzuty, przy czym skarżący w ich uzasadnieniu (także w uzasadnieniu poprzedniego zarzutu) podnosi, że Sąd Okręgowy, dokonując własnej oceny okoliczności mających wpływ na wymiar kary, część z nich pominął (fakt przyznania się oskarżonego, jego wcześniejszą niekaralność), część ustalił mniej korzystnie, niż Sąd I instancji (zagrożenie życia wnuka pokrzywdzonej, brak jej przyczynienia), a nadto zlekceważył cele wychowawcze i zapobiegawcze kary, błędnie akcentując przesłanki ważące na jej wymiarze.

Rozważając te argumenty na płaszczyźnie art. 7 k.p.k. oraz art. 454 § 2 k.p.k. (wobec treści art. 118 k.p.k.), trzeba zaznaczyć, że twierdzenia skarżącego co do pominięcia albo dodatkowego ustalenia wymienionych okoliczności nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w treści uzasadnienia Sądu odwoławczego. Pozostała zaś część wywodu kasacji sprowadza się w istocie do zarzutu rażącej niewspółmierności kary, który pozostać musi poza rozważaniami Sądu Najwyższego wobec wspomnianej powyżej treści art. 523 § 1 k.p.k. in fine.

Z powyższych zatem względów kasacja kwalifikowała się jako bezzasadna w stopniu, o którym mowa w art. 535 § 3 k.p.k., przemawiającym za jej oddaleniem na posiedzeniu i dlatego orzeczono, jak w postanowieniu.