Supreme Court dismisses cassation for inadmissibility as it targets first-instance court instead of second-instance court.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court declared the cassation inadmissible and left it without examination because the appellant incorrectly targeted the first-instance court rather than the appellate court. The appellant argued that the lower court violated the principle of free evaluation of evidence, but the Supreme Court noted that the appellate court had not conducted new evidence proceedings. Consequently, the cassation was deemed a mere copy of the appeal and failed to meet the statutory requirements for challenging a second-instance judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 523 k.p.k.: A cassation must challenge the second-instance judgment; filing a cassation against the first-instance judgment is inadmissible and must be left without examination.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 282/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie A. K.skazanego z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r. oraz art. 275 § 1 k.k.rozpoznając w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 29 października 2015 r.,kasację wniesioną przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawiez dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt IX Ka 303/15utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy - Woli w Warszawiez dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt IV K 799/14, na podstawie art. 531 § 1 zd.
I w zw. z art. 530 § 2 i art. 429 § 1 in fine k.p.k. pozostawia kasację bez rozpoznania, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego, w tym nieuiszczoną opłatą od kasacji. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego wydanym w tej sprawie, A.K. został uznany winnym przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r., za co wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 2 przestępstw z art. 275 § 1 k.k., za które skazano go na kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzekając jako karę łączną, karę 3 lat pozbawienia wolności, z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania.
Od wyroku tego apelował wówczas obrońca oskarżonego, zaskarżając go w zakresie pierwszego z przypisanych przestępstw jedynie co do kary, a w odniesieniu do 2 pozostałych – w całości, zarzucając odnośnie do tych ostatnich czynów obrazę art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę dowodów. Po rozpoznaniu tej apelacji, Sąd Okręgowy w Warszawie, zaskarżonym obecnie wyrokiem, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu meriti, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. W kasacji wywiedzionej od tego wyroku, zaskarżono go jedynie w części dotyczącej skazania za czyny z art. 275 § 1 k.k., zarzucając obrazę art. 7 k.p.k., skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych, wnosząc o uchylenie obu wydanych w tej sprawie wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji.
W odpowiedzi na tę kasację, prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie wniósł o pozostawienie jej bez rozpoznania.Rozpoznając tę skargę, Sąd Najwyższy uznał, że jest ona skargą, którą należy rzeczywiście pozostawić bez rozpoznania. Kasacja bowiem – stosownie do art. 519 k.p.k. – przysługuje stronom od wyroku sądu odwoławczego. Tym samym, nie tylko formalnie, ale i merytorycznie, ma ona zaskarżać wyrok sądu drugiej instancji i wskazywać uchybienia, do jakich doszło w postępowaniu przed tym sądem. Tymczasem kasacja wywiedziona w tej sprawie zarzuca jedynie obrazę art. 7 k.p.k., a więc naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, czyniąc to w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy nie przeprowadzał żadnych w tej sprawie dowodów, a kontrolował jedynie prawidłowość ich oceny przez Sąd meriti, w ramach postawionego w apelacji zarzutu.
Obecna skarga stanowi przy tym powielenie apelacji, a w istocie jej skopiowanie (por. str. 5-7 apelacji i str. 3-5 kasacji), w której in extenso przedstawia się argumenty przywołane w zwykłym środku odwoławczym, nie uwzględniając w ogóle argumentacji Sądu odwoławczego i formułując nadal zarzuty jedynie pod adresem Sądu Rejonowego, który orzekał w tej sprawie w pierwszej instancji.Tego typu kasacja nie odpowiada zatem wymogom ani art. 519 k.p.k., ani art. 523 k.p.k. Jej treść wskazuje, że w ogóle nie powinna ona być przyjęta z uwagi na jej niedopuszczalność, a skoro została przyjęta, to należy pozostawić ją bez rozpoznania.
W związku z takim właśnie rozstrzygnięciem, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k., obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, w tym nieuiszczoną opłatą od kasacji, od której wstępnie był on zwolniony z uwagi na pozbawienie go wolności. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.