Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 282/12 Generato dall'IA

Supreme Court quashes conviction for three offenses due to statute of limitations barring criminal liability.

Numero d'incarto II KK 282/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's conviction regarding three specific offenses and ordered the termination of proceedings for those acts. The prosecution argued that the defendant should be convicted despite the statute of limitations having expired, claiming procedural errors. The court ruled that the five-year limitation period for crimes punishable by up to three years of imprisonment had elapsed before the final judgment, rendering the convictions legally void.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 101 § 1 pkt 4 k.k.; Art. 102 k.k.; Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; Art. 537 § 2 k.p.k.: When the statute of limitations for criminal liability expires before a final judgment is rendered, the court must quash the conviction and terminate the proceedings for those specific offenses.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations criminal liability termination of proceedings procedural bar quashing of conviction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 101 § 1 pkt 4 k.k.
Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. w zw.
Art. 102 k.k.
z art. 102 k.k., polegające na skazaniu W.
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
uchyla wyrok w zaskarżonej części (pkt 2-5) i - na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. - umarza postępowanie w zakresie dotyczącym trzech czynów (pkt 2-4); II.
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
17 § 1 pkt 6 k.p.k., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., wniósł o „uchylenie zaskarżonych punktów 2 – 5 części dyspozytywnej wyroku i umorzenie postępowania w zakresie czynów objętych punktami 2 – 4, na podstawie art.
Art. 537 § 2 k.p.k.
439 § 1 pkt 9 k.p.k., wniósł o „uchylenie zaskarżonych punktów 2 – 5 części dyspozytywnej wyroku i umorzenie postępowania w zakresie czynów objętych punktami 2 – 4, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 632 pkt 2 k.p.k.
41 § 2 k.k.O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 632 pkt 2 k.p.k.
art. 190 § 1 k.k
K.‎skazanego z art. 190 § 1 k.k.
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k
uchyla wyrok w zaskarżonej części (pkt 2-5) i - na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.
art. 13 § 1 k.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 282/12 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Dorota RysińskaProtokolant Anna Janczak w sprawie W. K.‎skazanego z art. 190 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 20 listopada 2012 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego ‎z dnia 23 marca 2011 r., I. uchyla wyrok w zaskarżonej części (pkt 2-5) i - na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. - umarza postępowanie w zakresie dotyczącym trzech czynów (pkt 2-4); II. obciąża Skarb Państwa kosztami procesu w części objętej uchyleniem.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy , wyrokiem z 23 marca 2011 r., skazał W. K.:

1) na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnione w okresie od lutego 2000 r. do lutego 2001 r., 2) na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. popełnione 6 listopada 2000 r., 3) na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 53 i 54 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnione w okresie od 30 października 1999 r. do 22 lutego 2001 r., 4) na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. popełnione w listopadzie 2000 r.

– oraz 5) wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności i 6) orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na pośrednictwie w obrocie nieruchomościami na okres 4 lat (art. 41 § 2 k.k.). Wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 31 marca 2011 r.Kasację od wskazanego prawomocnego wyroku w części dotyczącej pkt 2 – 5 na korzyść skazanego złożył w trybie art. 521 § 1 k.p.k. Prokurator Generalny. Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. w zw. z art. 102 k.k., polegające na skazaniu W.

K. mimo istnienia ujemnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., wniósł o „uchylenie zaskarżonych punktów 2 – 5 części dyspozytywnej wyroku i umorzenie postępowania w zakresie czynów objętych punktami 2 – 4, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., wobec przedawnienia karalności”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja z racji swej oczywistej zasadności zasługiwała na uwzględnienie w całości na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.).Uwagi sądu właściwego uszły istotne okoliczności.

Po pierwsze – że przypisane skazanemu występki, rzecz jasna poza przestępstwem oszustwa popełnionym w warunkach z art. 12 k.k., zagrożone były karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 3 lat i że zgodnie z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. ustanie ich karalności następuje z upływem 5 lat. Po drugie – że w okresie owych 5 lat wszczęto postępowanie przeciwko skazanemu, co w myśl art. 102 k.k. spowodowało przedłużenie przedawnienia karalności o dalsze 5 lat. Po trzecie – że uwzględniając przytoczone reguły prawa materialnego, do przedawnienia karalności doszło: co do czynu z art. 190 § 1 k.k. w dniu 7 listopada 2010 r., co do czynu z art. 53 i 54 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 11 § 2 k.k. w dniu 23 lutego 2011 r., a co do czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w dniu 1 grudnia 2010 r.

Po czwarte wreszcie – że przedawnienie karalności wszystkich trzech wskazanych przestępstw nastąpiło zanim zapadł zaskarżony wyrok.Wobec wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci przedawnienia karalności, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., Sąd Najwyższy uchylił kwestionowany wyrok w zakresie dotyczącym skazań za trzy występki zagrożone karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 3 lat i w tej części postępowanie karne umorzył (art. 537 § 2 k.p.k.). Uchyleniem objął również orzeczenie o karze łącznej, jako że nie utraciły mocy obowiązującej rozstrzygnięcia dotyczące oszustwa ciągłego, za które wymierzono skazanemu karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności i orzeczono wobec niego – choć w nieodpowiedniej kolejności, bo w pkt 6, a nie w bezpośrednim powiązaniu z danym czynem, czego wymagał wynikający z art. 413 k.p.k. postulat redagowania wyroków w sposób zrozumiały oraz kompletności wypowiedzi w tej samej kwestii – środek karny przewidziany w art. 41 § 2 k.k.O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 632 pkt 2 k.p.k.