Criminal appeal dismissed; defendant's changing plea does not violate Art. 387 § 2 of Criminal Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless on a hearing. The defense argued that the defendant's initial confession followed by retraction violated procedural fairness under Article 387 § 2 of the Criminal Procedure Code. The court ruled that a defendant's changing stance does not preclude a conviction if the circumstances of the crime remain undisputed and the initial confession was a free exercise of rights.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 387 § 2 k.p.k.; A defendant's changing plea or retraction of a confession does not violate the requirement of undisputed circumstances for voluntary surrender, provided the court finds the facts clear and the initial admission was a free exercise of procedural rights.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
POSTANOWIENIE Z DNIA 8 STYCZNIA 2007 R.
II KK 275/06
Zmienność postawy oskarżonego, który na określonym etapie postępowania, to jest na rozprawie przed sądem pierwszej instancji, przyznaje
się do winy, a potem cofa przyznanie, nie musi stanowić przeszkody do
ustalenia, że zachodzą warunki określone w art. 387 k.p.k.
Przewodniczący: sędzia SN S. Zabłocki.
Sąd Najwyższy w sprawie Sławomira Wojciecha W., skazanego z art.
190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu – w trybie art. 535 § 2 k.p.k. – w dniu 8 stycznia 2007 r. kasacji
wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P., z
dnia 22 marca 2006 r., zmieniającego częściowo wyrok Sądu Rejonowego
w C. z dnia 25 października 2005 r.,
p o s t a n o w i ł oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną (...).
Z uzasadnienia:
Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, w rozumieniu art. 535 § 2 k.p.k., a zatem została oddalona na posiedzeniu.
Sąd Najwyższy w pełni akceptuje stanowisko Prokuratora Okręgowego w P., zaprezentowane w pisemnej odpowiedzi na kasację.
Przede wszystkim, należy podnieść, że oczywiście chybiony jest
główny zarzut skargi, dotyczący rzekomej rażącej obrazy art. 387 § 2
k.p.k., z którym to twierdzeniem integralnie związane są pozostałe zarzuty
kasacji.
Zgodnie z treścią powyższego przepisu, uwzględnienie przez Sąd
orzekający wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie określonej kary lub środka karnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego jest możliwe, istotnie, tylko wtedy, gdy okoliczności
popełnienia zarzucanego oskarżonemu przestępstwa nie budzą wątpliwości. Nie ma jednak racji obrońca, gdy zdaje się twierdzić, że dla spełnienia
powyższego wymogu niezbędne jest konsekwentnie podtrzymywane w toku całego postępowania przyznanie się przez oskarżonego do popełnienia
zarzucanego mu czynu i do winy. W wyroku z dnia 30 marca 2005 r., WA
4/05, OSNKW 2005, z. 7-8, poz. 65, Sąd Najwyższy zasadnie wskazał, że
sam fakt, iż oskarżony w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu przestępstwa, a uczynił to dopiero
na rozprawie głównej, nie stoi na przeszkodzie uznaniu przez sąd, iż „okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości” w rozumieniu
art. 387 § 2 k.p.k. Orzeczenie to zostało zaaprobowane w piśmiennictwie
prawniczym (por. np. glosę M. Świerka, Pal. 2005, nr 11-12, s. 270 i nast.
oraz P. Hofmanski, E. Sadzik, K. Zgryzek: Kodeks postępowania karnego.
Komentarz, t. II, wydanie 3., Warszawa 2007, s. 440). Wypada w tym kontekście stwierdzić, że w takim razie i zmienność postawy oskarżonego, który na określonym etapie postępowania, to jest na rozprawie przed sądem
pierwszej instancji przyznaje się do winy, a potem znowu to przyznanie „cofa”, nie stanowi nieprzekraczalnej przeszkody do przyjęcia, że zachodzą
warunki określone w art. 387 k.p.k. Rzecz tkwi bowiem w tym, czy oskarżony nie prowadzi swoistej instrumentalnej „gry” z wymiarem sprawiedliwości. Jeśli zatem sąd dojdzie do wniosku, że złożone na rozprawie przed sądem a quo oświadczenie jest wyrazem swobodnego korzystania z procesowych uprawnień, a inne dowody ujawnione w sprawie wzmacniają prze-
konanie, że okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, zmiana
stanowiska przez oskarżonego na etapie postępowania międzyinstancyjnego może być irrelewantna dla ocen sądu ad quem, czy zachodziły warunki do skazania w warunkach tzw. dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej.
W realiach procesowych niniejszej sprawy, przychylenie się przez
Sąd Rejonowy w C. do wniosku oskarżonego, złożonego na rozprawie
głównej w dniu 25 października 2005 r., o dobrowolne poddanie się karze
uwarunkowane było stwierdzeniem przez ten Sąd, że okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości oraz że cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości. Dodać należy, że decyzja ta została podjęta po uprzednim wyraźnym oświadczeniu
Sławomira Wojciecha W. o przyznaniu się do popełnienia zarzucanego mu
czynu oraz po wystosowaniu przezeń prośby w kwestii dobrowolnego poddania się karze i konsensualnego zakończenia sprawy, zawartej w piśmie
procesowym z dnia 22 lutego 2005 r., a więc złożonym już na ponad pół
roku przed rozprawą. Również obrońca oskarżonego występujący na rozprawie głównej przyłączył się do tego wniosku. Uzasadnienie zaś wyroku
zawiera analizę i ocenę całokształtu dowodów wskazanych w akcie oskarżenia, uznanych za ujawnione w trybie art. 387 § 2 k.p.k. oraz wskazuje
przesłanki, dla których Sąd Rejonowy uznał, że wina oskarżonego i okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu, nie budzą wątpliwości. (...)