Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 272/22 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court verdict for imposing below statutory minimum fine and missing mandatory driving ban.

Numero d'incarto II KK 272/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's order imposing a 300 zł fine and failing to issue a mandatory driving ban. The prosecution argued the fine violated the new minimum threshold of 1500 zł and the ban was legally obligatory upon conviction. The Court agreed, ruling that the specific traffic law provisions overrode general sentencing limits and required the mandatory penalty.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 94 § 1, § 3 k.w.; Art. 24 § 1 k.w.: The specific statutory minimum fine of 1500 zł overrides the general range, and a driving ban is obligatory when a vehicle is driven without authorization.

Parole chiave

Generato dall'IA
driving without license mandatory driving ban statutory minimum fine traffic offense penalty procedural error review guida senza autorizzazione abbandono del procedimento per infrazione stradale infrazione alle norme della circolazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 94 § 1 k.w.
W.ukaranego za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2022 r.
Art. 94 § 3 k.w.
Co prawda w treści art. 94 § 3 k.w. użyto ogólnego zwrotu o zakazie prowadzenia pojazdów, ale uwzględniając jego powiązanie z treścią art.
Art. 24 § 1 k.w.
Zmiany te weszły w życie z dniem 1 stycznia 2022 r., a zatem obowiązywały w dacie popełnienia wykroczenia, jak i w dacie wskazanego wyroku.Przepis art. 24 § 1 k.w. stanowi, że grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Ustawa z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym
art. 535 § 5 k.p.k.
w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw.
art. 112 k.p.w.
z art. 112 k.p.w. kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na niekorzyść obwinionego‎od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w P.
art. 535 § 5 k.p.k
w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 112 k.p
stosowanym w postępowaniu w sprawach o wykroczenia odpowiednio, z mocy odesłania z art. 112 k.p.w.Zgodnie z treścią art.
art. 94 § 1 k.k
W.ukaranego za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 272/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lipca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Jarosław Matras‎SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca)Protokolant Emilia Bieńczak w sprawie T. W.ukaranego za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2022 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na niekorzyść obwinionego‎od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w P. z dnia 28 marca 2022 r., sygn. akt II W […], uchyla wyrok nakazowy w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w P. wyrokiem nakazowym z dnia 28 marca 2022 r., sygn. II W […] uznał T. W. za winnego popełnienia wykroczenia stypizowanego w art. 94 § 1 k.w. polegającego na prowadzeniu w dniu 22 stycznia 2022 r. w miejscowości Ż. na drodze publicznej pojazdu marki M. o nr. rej. […] bez posiadania wymaganych uprawnień i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 złotych, zasądzając nadto na rzecz Skarbu Państwa stosowne kwoty tytułem opłaty i wydatków postępowania.Orzeczenie to nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się 16 kwietnia 2022 r.Kasację od tego wyroku na niekorzyść obwinionego T.

W., w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, wniósł Prokurator Generalny. W kasacji zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 94 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu na podstawie tego przepisu, za przypisany czyn popełniony w dniu 22 stycznia 2022 r., kary grzywny w wysokości 300 złotych, podczas gdy zgodnie z jego dyspozycją, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., kara grzywny mogła być wymierzona w wysokości nie niższej niż 1500 złotych oraz art. 94 § 3 k.w. polegające na odstąpieniu od orzeczenia wobec obwinionego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, podczas gdy jego orzeczenie było obligatoryjne wobec uznania go za winnego popełnienia wykroczenia, o którym mowa w art. 94 § 1 k.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w P. w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. stosowanym w postępowaniu w sprawach o wykroczenia odpowiednio, z mocy odesłania z art. 112 k.p.w.Zgodnie z treścią art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2328) zmieniono treść art. 94 § 1 k.w. przez nadanie mu brzmienia „ Kto prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu pojazd mechaniczny, nie mając do tego uprawnień, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1500 złotych”.

Modyfikacji uległa również treść § 3 tego przepisu przez przyjęcie, że w razie popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów. Zmiany te weszły w życie z dniem 1 stycznia 2022 r., a zatem obowiązywały w dacie popełnienia wykroczenia, jak i w dacie wskazanego wyroku.Przepis art. 24 § 1 k.w. stanowi, że grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zatem na gruncie unormowań szczególnych istnieje możliwość odstępstwa od określonych w tym przepisie granic limitujących wysokość możliwej do orzeczenia grzywny.

Z możliwości takiej skorzystał ustawodawca we wskazanej ustawie i ustalił stawkę minimalną w kwocie wyższej od tej określonej w przepisie ogólnym. Tym samym wymierzenie obwinionemu za przypisane wykroczenie kary grzywny w wysokości 300 złotych nastąpiło z naruszeniem jej minimalnego progu określonego jako „nie mniej niż 1500 złotych”.Nadto przepis art. 94 § 3 k.w., w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania stanowił o obligatoryjności orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów w razie popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 k.w.

Zatem sądowi nie pozostawiono żadnej dowolności w zakresie orzeczenia tego środka karnego. Co prawda w treści art. 94 § 3 k.w. użyto ogólnego zwrotu o zakazie prowadzenia pojazdów, ale uwzględniając jego powiązanie z treścią art. 94 § 1 k.w. zakaz ten będzie miał zastosowanie do osób prowadzących pojazdy mechaniczne na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu. O trafności tego wywodu przekonuje również rozgraniczenie w treści art. 94 k.w. pojazdu mechanicznego (§1) oraz pojazdu innego niż mechaniczny (§ 1a).

Poza tym, jak słusznie podniesiono w kasacji na kanwie analogicznego normowania zawartego w art. 87 § 1 k.w., Sąd Najwyższy wskazał, że zakaz prowadzenia pojazdów, aby stanowił realną dolegliwość dla ukaranego i realizować cele środka karnego, musi pozostawać w funkcjonalnym związku z rodzajem pojazdu, którego prowadzenia dopuścił się sprawca wyrok SN z dnia 13 czerwca 2019 r., III KK 222/18).Uwzględnienie wskazanych okoliczności przekonuje, że stanowisko zajęte na wstępie rozważań o oczywistej zasadności kasacji było ze wszech miar uzasadnione.

Wykazane rażące naruszenie prawa miało istotny wpływ na treść wyroku, albowiem z nieuprawnioną korzyścią dla obwinionego nie orzeczono wyższej kary grzywny i obligatoryjnego środka karnego. Z tych względów należało uchylić wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym zakazie prowadzenia pojazdów i sprawę - w tak określonej sekwencji - przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Z tych względów orzeczono jak w wyroku. [as]