Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 263/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for procedural violations and excessive sentence claims.

Numero d'incarto II KK 263/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defendant's claims of procedural violations and excessive sentencing. The defendant argued that the appellate court improperly reviewed evidence and failed to justify its reasoning, violating principles of directness and proportionality. The court held that the appellate court adequately addressed the appeal's arguments and that mere disagreement with the evidence assessment does not constitute a procedural violation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 in fine k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k. in zw. z Art. 518 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously unfounded when the appellate court has properly and comprehensively addressed the appeal's arguments, and mere disagreement with the evidence assessment does not constitute a procedural violation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded appeal procedural violation claim excessive sentence proportionality appellate court review evidence assessment standard directness principle violation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
Uzasadnienie to merytorycznie jest prawidłowe, odnosi się do zarzutów apelacji w takim zakresie, w jakim zostały one postawione, i w tych warunkach nie sposób przyjąć, że doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k. są bezpodstawne.
Art. 523 § 1 in fine k.p.k.
Art. 535 § 3 k.p.k.
523 § 1 in fine k.p.k.).Podzielając stanowisko prokuratora zawarte w pisemnej odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 636 § 1 k.p.k.
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.
art. 197 § 1 k.k
skazany został za przestępstwo z art. 197 § 1 k.k.
art. 433 § 2 k.p.k
Uzasadnienie to merytorycznie jest prawidłowe, odnosi się do zarzutów apelacji w takim zakresie, w jakim zostały one postawione, i w tych warunkach nie sposób przyjąć, że doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k.
art 436 k.p.k
433 § 2 k.p.k., art 436 k.p.k.
art. 424 k.p.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 263/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 października 2013 r.,‎sprawy P. S.‎skazanego z art. 197 § 1 kk‎z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,‎od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 3 grudnia 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.‎z dnia 27 kwietnia 2012 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 27 kwietnia 2012 r. P. S. skazany został za przestępstwo z art. 197 § 1 k.k. na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzuty obrazy przepisów postępowania, kwestionując ocenę dowodów, w szczególności zeznań pokrzywdzonej oraz błędu w ustaleniach faktycznych.Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego zarzucił:1.rażące naruszenie prawa - przepisów postępowania karnego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, w postaci:a) art. 433 § 2 k.p.k., art 436 k.p.k. i art 457 § 2 i 3 k.p.k. poprzez merytoryczne rozpoznanie sprawy przez Sąd II instancji i oddalenie apelacji obrońcy, w sytuacji gdy uzasadnienie wyroku Sądu I instancji tak dalece odbiegało od standardów stawianych pisemnym motywom rozstrzygnięcia, wynikających z art. 424 k.p.k., w zakresie szczegółowości i wnikliwości oceny dowodów, a także jednoznaczności czynionych ustaleń faktycznych, że w istocie uniemożliwiało Sądowi II instancji dokonanie kontroli instancyjnej, co skutkować winno uchyleniem wyroku Sądu I instancji i przekazaniem mu sprawy do ponownego rozpoznania,b)art. 410 k.p.k. oraz art. 425 § 1 k.p.k., art. 444 k.p.k. i art 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP i art 2 ust 1 Protokołu nr 7 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, polegające na naruszeniu zasady bezpośredniości i dwuinstancyjności postępowania karnego, poprzez przejęcie na siebie przez Sąd II instancji ciężaru dokonania oceny - po raz pierwszy w tym postępowaniu - znacznej części dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji,c)art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. poprzez dowolną, pozbawioną obiektywizmu i dalece niewyczerpującą ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Okręgowy:- zeznań świadka T.

W.,- zeznań świadka M. Ł.- protokołu oględzin ciała pokrzywdzonej D. B.,- protokołu oględzin ciała oskarżonego P.S.,- wywiadu środowiskowego dotyczącego oskarżonego P.S.,poczynioną z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania Sądu, a nadto poprzez niewłaściwe skonstruowanie uzasadnienia wyroku Sądu II instancji, przejawiające się w niedostatecznym wyjaśnieniu motywów dla których nie uwzględnił zarzutów i wniosków apelacyjnych, co ogranicza możliwość zdekodowania sposobu rozumowania Sądu i w konsekwencji uniemożliwia kontrolę kasacyjną;2.dodatkowo - z ostrożności procesowej - podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu przez Sąd I instancji, która - mimo istnienia ku temu przesłanek - nie została zmodyfikowana przez Sąd odwoławczy w oparciu o art. 438 pkt 4 k.p.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu II instancji oraz poprzedzającego go wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy temu ostatniemu do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Sformułowane w kasacji zarzuty naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. są bezpodstawne.

Treść uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji zarzuty zostały przez ten Sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich istotnych okoliczności i twierdzeń Sąd drugiej instancji ustosunkował się. Uzasadnienie to merytorycznie jest prawidłowe, odnosi się do zarzutów apelacji w takim zakresie, w jakim zostały one postawione, i w tych warunkach nie sposób przyjąć, że doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., nierzetelnego, czy niepełnego rozpoznania środka odwoławczego.Wbrew sugestiom autora kasacji nie można utożsamiać faktu niepodzielenia zasadności podniesionych w apelacji zarzutów z rażącym naruszeniem prawa procesowego.

Motywy kasacji wskazują wprost, że jej autor prezentuje własną ocenę dowodów, opartą na ich jednostronnej analizie, preferującej linię obrony skazanego, polemizuje z ustaleniami faktycznymi i ocenami wiarygodności dowodów. Samo kwestionowanie przez skarżącego zgodności oceny dowodów z regułami określonymi w art. 7 k.p.k., a przez to rzekome dopuszczenie się przez Sąd odwoławczy „rażącego naruszenia prawa”, nie może skutkować obejściem ustawowej regulacji podstaw kasacji i nałożenia na instancję kasacyjną obowiązku badania, pod pozorem rozpoznania zarzutu „rażącego naruszenia prawa”, zasadności ustaleń faktycznych i oceny dowodów.

W realiach przedmiotowej sprawy nie można zasadnie przyjąć, aby Sądy obu instancji naruszyły dyrektywy z art. 7 k.p.k. Tym bardziej dotyczy to orzeczenia Sądu odwoławczego, który nie dokonywał żadnej zmiany ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji w zaskarżonym zakresie.Zarzut rażącej niewspółmierności kary ocenić należy jako niedopuszczalny (art. 523 § 1 in fine k.p.k.).Podzielając stanowisko prokuratora zawarte w pisemnej odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.

O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.