Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit due to obvious errors in fact-finding and procedural violations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defendant argued that the lower courts violated procedural rules and made factual errors regarding domestic violence allegations. The court rejected these claims because the appeal contained only general assertions without specific evidence of logical contradictions or procedural breaches.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 437 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.: Appeals based solely on factual errors or arbitrary sentencing are inadmissible; a violation of the freedom of evidence assessment requires proof that the court's evaluation contradicts common sense, logic, or was not preceded by a full presentation of circumstances.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 248/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 sierpnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 sierpnia 2019 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy M. W. skazanego z 207 § 1 k.k. z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 stycznia 2019 r., III Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia 1 lutego 2018 r, sygn. akt II K (…), p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w J. z dnia 1 lutego 2018 r. (sygn. akt II K (…)) M. W. został uznany winnym czynu z art. 207 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 stycznia 2019 r. (sygn. akt III Ka (…)).Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasacje wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi:„1.rażące naruszenie art. 437 k.p.k. przez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w J. II Wydział Kamy z dnia 1 lutego 2018 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt II K (…), a nie przez zmianę tego wyroku poprzez uniewinnienie M.
W. od zarzucanego mu czynu przewidzianego w art. 207 § 1 k.k.,2.rażące naruszenie zwłaszcza art. 7 k.p.k. ( w związku z art. 458 k.p.k.) poprzez zaakceptowanie naruszenia przez Sąd Rejonowy zasad swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie własnej oceny w istocie bagatelizującej wyjaśnienia skazanego M. W. w zakresie dotyczącym okoliczności spornych oraz w szczególności zeznania K. W., P. W., H. D., S. W. i H. W. w zakresie dotyczącym okoliczności spornych, a także stwierdzenie, że załączone do akt sprawy dokumenty i materiał zdjęciowy dokumentujący relacje małżonków nie mogły wpłynąć na dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę materiału dowodowego, przy równoczesnym uznaniu za wiarygodne zeznań w szczególności Z.
W. i U. G., jak również innych świadków, w tym R. B.,3.rażący błąd w ustaleniach faktycznych zaakceptowanych przez Sąd Okręgowy, który to błąd miał wpływ na treść wyroku Sądu Okręgowego i był w istocie konsekwencją rażącej obrazy przepisów postępowania - przez ustalenie, że w okresie od 2009 roku do sierpnia 2015 roku skazany M. W. ubliżał żonie Z. W., poniżał ją, kontrolował oraz wielokrotnie bił żonę po całym ciele i powodował liczne zasinienia,4.rażące naruszenie art. 207 § 1 k.k. przez uznanie skazanego M.
W. za winnego popełnienia przestępstwa z tego artykułu i wymierzenie mu na tej podstawie kary pozbawienia wolności, i to w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy – do czego doszło w wyniku rażącego wadliwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, co z kolei jest konsekwencją rażącej obrazy przepisów postępowania oraz rażącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, która to rażąca obraza przepisów postępowania oraz rażący błąd w ustaleniach faktycznych zostały zaakceptowane przez Sąd Okręgowy i których to rażących naruszeń prawa dopuścił się również Sąd Okręgowy.”Skarżący zarzucił także „rażącą niewspółmierność kary przez wymierzenie skazanemu M.
W.:1.kary przekraczającej 1 rok pozbawienia wolności - przez niedostateczne uwzględnienie także przez Sąd Okręgowy dyrektyw wymiaru kary ( art. 53 § 1 i § 2 k.k.),2.kary przekraczającej 1 rok pozbawienia wolności i niezastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.”Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w całości i uniewinnienie oskarżonego M. W. od zarzucanego mu czynu przewidzianego w art. 207 § 1 k.k., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K. w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na powyższą kasację zarówno oskarżycielka posiłkowa, jak i Prokurator wnieśli o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z przepisami dotyczącymi zakresu kasacji nie jest dopuszczalne postawienie samodzielnie zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych ani rażącej niewspółmierności wymierzonej kary. Wobec tego zarzuty te nie zostały rozpoznane. W pozostałym zakresie wskazać należy, na niezwykłą ogólnikowość zarzutów nr 1, 2 i 4 (ten ostatni nie obejmuje, wbrew nazwaniu go w ten sposób, naruszenia prawa materialnego). Cały II akapit uzasadnienia kasacji jej autor poświęca de facto kwestionowaniu wniosków, jakie Sądy obu instancji wysnuły z depozycji uczestników procesu lub z innych, towarzyszących dokumentów (m.in. zeznań żony skazanego złożonych w innych sprawach – III Nsm (…) oraz III RNsm (…)).
W zakresie zagadnienia naruszenia art. 7 k.p.k. podzielić należy w tym miejscu pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sygn. akt IV KK 418/16), iż: „nie może być mowy o naruszeniu zasady swobody oceny dowodów, a więc art. 7 k.p.k., w sytuacji, w której strona ogranicza się do wskazania, że dany dowód uznany przez sąd za zasługujący na wiarę i wykorzystany przy ustalaniu podstawy faktycznej orzeczenia, nie znajduje potwierdzenia w innym dowodzie, który z kolei, zdaniem strony, powinien służyć za podstawę ustaleń faktycznych, jako bardziej, zdaniem tej strony, wiarygodny.
Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. wymaga bowiem wykazania, że ocena dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź, że argumentacja zaprezentowana przez sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki.”Takiego kalibru naruszeń skarżący nie wykazał. Samo przekonanie o tym, że należałoby inaczej ocenić określone depozycje nie stanowi jeszcze wystarczającego na potrzeby postępowania kasacyjnego powodu, by prawomocne orzeczenie zostało uchylone.
Na stronach 4-8 uzasadnienia Sądu II instancji odniesiono się precyzyjnie do oceny dowodów o charakterze osobowym, której poprawność zakwestionowano już w apelacji, jako błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Najwyższy podziela argumenty Sądu II instancji i nie dostrzega powodów, by je w całości rekapitulować, gdyż ich lektura stanowi wystarczająco rzetelne źródło dla możliwości oceny poprawności przeprowadzonego postępowania apelacyjnego. W kasacji nie znajduje się żaden argument, który podważałby w sposób oczywisty sposób rozumowania Sądu II instancji.Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.