Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 248/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to statute of limitations expiration under Criminal Code provisions.

Numero d'incarto II KK 248/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the prosecutor's cassation appeal without substantive review because the prosecution was time-barred. The defendant committed fraud-related offenses in 1997-1998, and while the statute of limitations was initially 10 years, a 2015 law amendment shortened it to 5 years for such crimes. Consequently, the limitation period expired on September 7, 2013, rendering the prosecution inadmissible under the principle of non-retroactivity.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 102 k.k.; Art. 2 k.k.: The statute of limitations for criminal offenses is calculated based on the law in force at the time the limitation period expires; if a subsequent law shortens the term, the expiration date is adjusted accordingly, making prosecution inadmissible if the period has passed.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations criminal code amendment non-retroactivity principle prosecution inadmissibility fraud offense limitation period calculation cassation appeal dismissal inchiesta per falsità atti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k.
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art.
art. 429 § 1 k.p.k.
i art. 429 § 1 k.p.k. i art.
art. 529 k.p.k.
i art. 529 k.p.k. kasację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego J.
art. 624 § 1 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw.
art. 634 k.p.k.
art. 637a k.p.k.
i art. 637a k.p.k., zwalniając oskarżyciela posiłkowego od tych kosztów i nakazując zwrócenie mu uiszczonej opłaty od kasacji.
art. 102 k.k.
101 § 1 pkt 3 k.k., przy uwzględnieniu wydłużenia terminu przedawnienia karalności wynikającego z treści zmienianego na przestrzeni lat art. 102 k.k. Oskarżonemu zarzucono popełnienie czynu z art.
art. 2 k.k.
Zgodnie bowiem z art. 2 wspomnianej ustawy z dnia 15 stycznia 2016 r.
art. 18 § 2 k.k.
od popełnienia czynu określonego w art. 18 § 2 k.k. w zw.
art. 271 § 1 k.k.
z art. 271 § 1 k.k. i art.
art. 231 § 1 k.k.
i art. 231 § 1 k.k. w zw.
art. 273 k.k.
art. 272 k.k.
art. 12 k.k.
z art. 12 k.k. Kosztami procesu sąd obciążył Skarb Państwa.
art. 27 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 248/17 WYCIĄG Z PROTOKOŁU Dnia 18 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Cesarz‎SSN Michał LaskowskiProtokolant Anna Janczak Przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkinga Sprawę wywołano o godzinie 13:40 Sąd Najwyższy postanowił:

1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. i art. 529 k.p.k. kasację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego J. K. wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w K. z 28 grudnia 2016 r. (IV Ka […]) utrzymującego w mocy uniewinniający wyrok Sądu Rejonowego w K. z 12 lutego 2015 r. (II K […]) pozostawić bez rozpoznania.

2. zwolnić oskarżyciela posiłkowego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i zwrócić mu uiszczoną opłatę od kasacji. UZASADNIENIESąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. (sygn. akt II K […]) uniewinnił oskarżonego A. H. od popełnienia zarzucanego mu czynu, polegającego na tym, że „w okresie od 16 grudnia 1997 r. do 7 września 1998 r. w P., woj. […], działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, chcąc aby osoba uprawniona do wystawiania dokumentu w postaci wypisu z księgi wieczystej poświadczyła, przekraczając w ten sposób swoje obowiązki, w jego treści nieprawdę co do rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości kamienicy przy ulicy M. […] w P., w tym poprzez zatajenie w treści tego dokumentu wzmianki o złożonym wniosku o wpis do księgi wieczystej Skarbu Państwa jako właściciela przedmiotowej nieruchomości, nakłonił do tego pracownice Wydziału […] Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w P., uzyskując w dniu 16 grudnia 1997 r. wypis z księgi wieczystej P., sporządzony przez nieustalonego pracownika wydziału i podpisany przez A.

C. oraz w dniu 3 kwietnia 1998 r. wypis tożsamej treści podpisany przez Z. P., a następnie używając stwierdzających nieprawdę dokumentów jako autentycznych, przedstawiając je notariuszowi U. S. przy zawarciu umowy przedwstępnej oraz przy zawieraniu umów kupna - sprzedaży nieruchomości położonej w P. przy ulicy M. […], wprowadził notariusza podstępnie w błąd co do stanu prawnego nieruchomości będącej przedmiotem wskazanych umów wyłudzając w ten sposób w sporządzonych dokumentach w postaci aktów notarialnych poświadczenie nieprawdy polegające na stwierdzeniu, że jedynym właścicielem nabywanej nieruchomości są następcy prawni zmarłego A.

K.”, tj. od popełnienia czynu określonego w art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. i art. 272 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Kosztami procesu sąd obciążył Skarb Państwa. Od tego wyroku apelację wniósł m.in. pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego J. K. podnosząc błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę oraz obrazę przepisów postępowania karnego, mogące mieć wpływ na treść wyroku (w petitum apelacji i jej uzasadnieniu szczegółowo sprecyzowano istotę podniesionych zarzutów).

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 28 grudnia 2016 r. (sygn. akt IV Ka […]) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i rozstrzygnął o kosztach procesu. Już w uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że w odniesieniu do czynu zarzucanego w akcie oskarżenia, w dacie wyrokowania sądu odwoławczego, istniał stan przedawnienia karalności (s. 4).Powyższy wyrok zaskarżył kasacją pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego J.

K., który zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 433 § 1 k.p.k. poprzez wybiórczą ocenę uchybień wobec art. 442 § 3 k.p.k. wskazanych w apelacji oskarżyciela posiłkowego z dnia 22 kwietnia 2015 r. oraz „art. 433 § 1 k.p.k. poprzez nie rozpoznanie całościowe środka odwoławczego, w zakresie w jakim podważa on ustalenia wyroku Sądu I instancji o przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy treści sprawozdania M. T.”, a także naruszenia w obszarze art. 7 k.p.k. (w petitum kasacji i jej uzasadnieniu szczegółowo sprecyzowano istotę podniesionych zarzutów).

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego J. K. wniósł „o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator domagał się jej oddalenia jako oczywiście bezzasadnej.Na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o pozostawienie kasacji bez rozpoznania, jako niedopuszczalnej z mocy ustawy, z uwagi na przedawnienie karalności. Oskarżyciel posiłkowy J. K. oraz pełnomocnik pozostałych oskarżycieli posiłkowych wnieśli o rozpoznanie kasacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasację należało pozostawić bez rozpoznania.Zgodnie z art. 529 k.p.k. wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zatarcie skazania, akt łaski ani też okoliczność wyłączająca ściganie (a więc również przedawnienie karalności) lub uzasadniająca zawieszenie postępowania.

A contrario, wystąpienie którejkolwiek z tych okoliczności nie tylko uniemożliwia rozpoznanie kasacji o kierunku „na niekorzyść”, ale nawet stanowi przeszkodę do jej wniesienia. Oczywiście powyższy zakaz nie zaktualizuje się w sytuacji możliwości orzeczenia na korzyść oskarżonego w ramach odwrócenia kierunku kasacji (art. 434 § 2 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.). W realiach niniejszej sprawy orzeczenie na korzyść oskarżonego, w wyniku rozpoznania kasacji, nie było jednak możliwe skoro wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 12 lutego 2015 r. został on uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu, zaś sąd odwoławczy utrzymał ten wyrok w mocy.Nie może budzić wątpliwości, że zaistniała okoliczność wyłączająca ściganie w postaci przedawnienia karalności, mając na uwadze treść art. 101 § 1 pkt 3 k.k., przy uwzględnieniu wydłużenia terminu przedawnienia karalności wynikającego z treści zmienianego na przestrzeni lat art. 102 k.k. Oskarżonemu zarzucono popełnienie czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. i art. 272 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Zakończenie realizacji tego czynu według opisu aktu oskarżenia miało nastąpić 7 września 1998 r.

Zagrożenie karą pozbawienia wolności w żadnym ze wskazanych wyżej przepisów części szczególnej kodeksu karnego nie było wyższe niż 5 lat. Wobec powyższego karalność czynu zarzucanego oskarżonemu następowała po upływie 10 lat od czasu jego popełnienia. Wszczęcie postępowania przygotowawczego przeciwko A. H. przed upływem tego terminu spowodowało wydłużenie terminu przedawnienia o kolejne 10 lat (art. 102 k.k. w brzmieniu do dnia 30 czerwca 2015 r.). Wejście w życie z dniem 1 lipca 2015 r. ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. 2015, poz. 396) nowelizującej między innymi art. 102 k.k., spowodowało skrócenie terminu o jakim stanowił art. 102 k.k. do 5 lat. W dacie wyrokowania przez Sąd Rejonowy (12 lutego 2015 r.) przedawnienie karalności nie miało więc miejsca, natomiast zaktualizowało się w momencie wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, nowelizującej w powyższym zakresie art. 102 k.k. Co prawda ustawą z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016, poz. 189) zmieniono treść art. 102 k.k. i dla czynów publicznoskargowych wydłużenie terminu przedawnienia karalności ustalono na lat 10, jednak zmiana ta nie miała w realiach niniejszej sprawy znaczenia dla oceny sytuacji prawnej oskarżonego.

Zgodnie bowiem z art. 2 wspomnianej ustawy z dnia 15 stycznia 2016 r. „do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 2 marca 2016 r. – przyp. SN) stosuje się przepisy o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął”. W stosunku do oskarżonego przedawnienie karalności zarzucanego mu czynu, mając na uwadze materialnoprawny charakter tej instytucji (rzutuje to na sposób obliczania terminu) oraz uwzględniając stan prawny obowiązujący w związku z wejściem w życie z dniem 1 lipca 2015 r. ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, zaktualizowało się już 7 września 2013 r. (nie zaś 8 września 2013 r. jak przyjął Sąd Okręgowy).

Tak więc wniesienie kasacji na niekorzyść oskarżonego, z przyczyn wyżej wskazanych, było niedopuszczalne. Skoro jednak do wniesienia tego doszło, kasacja została przyjęta i skierowana do rozpoznania na rozprawie, Sąd Najwyższy nie mógł jej merytorycznie rozpoznać. Nadzwyczajny środek zaskarżenia należało, jako niedopuszczalny z mocy ustawy, pozostawić bez rozpoznania (podobnie postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 maja 2013 r., II KK 298/12, LEX nr 1314416; z dnia 28 października 2013 r., III KK 144/13, LEX nr 1385442).

Jako podstawę prawną powyższej decyzji procesowej wskazano art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., art. 429 § 1 k.p.k. i art. 529 k.p.k. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 637a k.p.k., zwalniając oskarżyciela posiłkowego od tych kosztów i nakazując zwrócenie mu uiszczonej opłaty od kasacji. Takie rozstrzygnięcie w tym przedmiocie uzasadniały względy słuszności. aw