Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless for raising first-instance procedural errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that the appellate court violated procedural rules by failing to examine all appeal arguments and by accepting accounting expert findings without a forensic audit. The court ruled that the appellate court correctly addressed these issues, noting that the defendant's confession and the lack of reason to doubt the documents' authenticity made further comparison unnecessary.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: Cassation is a remedy for reviewing the correctness of the appellate judgment, and it is essentially inadmissible to raise errors committed during the first-instance proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 247/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 września 2015 r.,sprawy A. C.,z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej,od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodziz dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II AKa 321/14,utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Płockuz dnia 22 września 2014 r., sygn. akt II K 83/13, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazaną A. C. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 22 września 2014 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 83/13, Sąd Okręgowy w Płocku uznał A. C. winną zarzucanych jej w akcie oskarżenia trzech czynów stanowiących występki z art. 270 § 1 k.k. oraz art. 284 § 1 k.k. i wymierzył jej za to stosowne kary jednostkowe oraz karę łączną 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji, wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną.Od wyroku Sądu Apelacyjnego kasację wniósł obrońca A. C. zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa, co miało wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia:1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k., poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów apelacji;2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 193 § 1 k.p.k., poprzez przyjęcie za trafnych ustaleń, bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości, celem ustalenia prawidłowości rozliczeń księgowych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w sprawie;3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 270 § 1 k. k., poprzez przyjęcie, że możliwym jest stwierdzenie fałszerstwa dokumentu bez dokonania jego porównania z oryginałem mającym postać dokumentu w formie elektronicznej i to w sytuacji kiedy taki dokument autentyczny istnieje i jest dostępny.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawi sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Skarżący zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. W szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem I instancji.
Tymczasem większość zarzutów kasacji, w szczególności zarzuty z pkt 2 i 3, dotyczy uchybień popełnionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Co więcej, obie te kwestie były przedmiotem rozważań Sądu odwoławczego. I tak, na s. 15 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego, analizie poddano zarzut dotyczący braku oryginałów dokumentów bankowych, które skazana sfałszowała. Wskazana tam argumentacja jest logiczna i przekonująca – wobec przyznania się skazanej w śledztwie do zarzucanych czynów i braku jakichkolwiek powodów, dla których należało wątpić w wiarygodność wykorzystanych w postępowaniu kopii dokumentów, konfrontowanie ich z oryginałami nie było niezbędne.
Należycie rozważono także zarzut dotyczący niepowołania biegłego w zakresie rachunkowości – na s. 18 uzasadnienia Sąd Apelacyjny zasadnie zauważył, że dla sumowania wpłat i wypłat dokonywanych przez skazaną nie była niezbędna wiedza specjalna. Całkowicie chybiony okazał się też poprawnie sformułowany w kasacji zarzut, tj. zarzut przeprowadzenia nierzetelnej kontroli odwoławczej, polegającej na nierozpoznaniu wszystkich zarzutów apelacji. Jak wyżej wskazano, wbrew twierdzeniom kasacji, Sąd Apelacyjny rozważył zarzut dotyczący braku porównania kopii sfałszowanych dokumentów z ich elektronicznymi oryginałami, z rozważania te były w pełni poprawne.
Rozważono też kwestie związane z rzekomym pokrzywdzeniem „Ż.”, trafnie przyjmując, że skoro przedmiotem przypisanego czynu z art. 284 k.k. były środki Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej, to ten podmiot jest pokrzywdzonym. Poprawnie rozważono też zarzuty apelacji dotyczące oceny dowodów, w szczególności wyjaśnień skazanej, w których przyznała się do zarzucanych czynów, oraz zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych. Konkludując, dokonana przez Sąd Apelacyjny kontrola odwoławcza byłą rzetelna, w pełni zgodna z przepisami art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. l.n