Supreme Court quashes appeal judgment for failing to hear a second defense lawyer's appeal, violating right to defense.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appeal judgment because the lower court failed to hear the appeal filed by the second defense lawyer due to a clerical error. The defense lawyers filed separate appeals, one of which sought to challenge the entire verdict while the other was limited in scope. The court ruled that ignoring the broader appeal deprived the defendant of the right to a full appellate review and violated procedural guarantees.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 6 k.p.k.; Art. 425 § 1 k.p.k.; Art. 437 § 1 k.p.k.; Art. 449 § 1 k.p.k.: The appellate court must hear all properly filed appeals; failing to consider an appeal filed by a defense lawyer due to administrative delay violates the defendant's right to defense and constitutes a ground for quashing the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 244/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk (przewodniczący)SSN Antoni Bojańczyk (sprawozdawca)SSN Igor ZgolińskiProtokolant Klaudia Binienda w sprawie P. N., skazanego z art. 244 k.k. po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2021 r. w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.), kasacji wniesionej na korzyść skazanego przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. IX Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. II K (…) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego okazała się zasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej rozpoznanie oraz uwzględnienie przez Sąd Najwyższy na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.). Słuszny bowiem okazał się, skierowany pod adresem orzeczenia zapadłego w dniu 27 kwietnia 2021 r. przed Sądem Okręgowym w W. w sprawie o sygn. IX Ka (…), zarzut polegający na rażącym i mającym istotny wpływ na treść wyroku naruszeniu przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 6 k.p.k., art. 425 § 1 k.p.k., art. 437 § 1 k.p.k. oraz art. 449 § 1 k.p.k. polegający na zaniechaniu rozpoznania prawidłowo wniesionej i przyjętej apelacji, wywiedzionej od wyroku Sądu Rejonowego w G. przez obrońcę oskarżonego - radcę prawnego P. K., czym zostało naruszone prawo P. N. do obrony poprzez pozbawienie go możliwości poddania wyroku Sądu Rejonowego kontroli instancyjnej Sądu Okręgowego w aspekcie zarzutów zawartych w tymże środku odwoławczym, kwestionującym orzeczenie sądu meriti w całości.
Wyrok sądu drugiej instancji należało zatem uchylić i przekazać Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania.Jak wynika z akt sprawy o sygn. II K (…), wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r. (sygn. II K (…)) Sąd Rejonowy w G. skazał P. N. za czyn z art. 244 k.k., za co wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat (art. 42 § 1a pkt 2 k.k.) oraz rozstrzygnął w przedmiocie kosztów sądowych (k. 149, t. I)W toku postępowania przed sądem pierwszej instancji, oskarżony P. N. był reprezentowany przez dwóch obrońców: adwokata Ł.
L. (k. 5,6, t. I) i radcę prawnego P. K. (k. 94-95, t. I).Wniosek o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wskazanego wyroku został złożony przez obu obrońców oskarżonego (k. 150, 200, t. I). Z uwagi na ekspedycję w innych terminach, adwokat Ł. L. odebrał pisemne uzasadnienie wyroku w dniu 22 października 2020 r. (k. 169, t. I), a radca prawny P. K. dopiero w dniu 2 marca 2021 r. (k. 205, t. II). Przedmiotowy wyrok, z zachowaniem zawitego terminu, został zaskarżony przez obu obrońców. Apelacja adwokata Ł. L. (k. 166, 167, t.
I) została przyjęta i wraz z aktami sprawy przesłana do Sądu Okręgowego w W. na mocy zarządzenia Sądu Rejonowego w G. z dnia 3 listopada 2020 r. (k. 170, t. I). Środek odwoławczy radcy prawnego P. K. (k. 230-234, t. II) został natomiast przyjęty do rozpoznania zarządzeniem z dnia 26 marca 2021 r. (k. 229, t. II) i za pismem przewodnim z dnia 13 kwietnia 2021 r. przesłany do Sądu odwoławczego w ślad za aktami głównymi sprawy (k. 228, t. II). Jak wynika z pisma – oświadczenia – z dnia 27 kwietnia 2021 r. (k. bez numeracji — k. 243, t.
II), z uwagi na niedopatrzenie pracownika sekretariatu Sądu Okręgowego w W., apelacja radcy prawnego P. K. nie została przedstawiona Sądowi ad quem przed terminem rozprawy, wyznaczonej na dzień 27 kwietnia 2021 r. W konsekwencji, w ramach postępowania odwoławczego rozpoznana została jedynie apelacja wniesiona przez jednego z obrońców oskarżonego (k. 226, t. II), a Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. IX Ka (…), po rozpoznaniu jedynie apelacji adwokata Ł. L., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i zasądził od oskarżonego koszty za postępowanie odwoławcze (k. 227, t.
II). Bezsporne jest zatem, że Sąd Okręgowy w W. zaniechał rozpoznania apelacji wniesionej przez radcę prawnego P. K., do czego nie doszło z winy składu orzekającego, a z powodu opóźnienia w przekazania korespondencji sędziemu referentowi. Niedopuszczalne byłoby uzupełniające rozpoznanie środka odwoławczego, pominiętego podczas pierwszego rozpoznania sprawy przez Sąd odwoławczy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt V KK 399/17, SIP «Legalis» nr 1683121). Powyższa okoliczność nie może jednak w negatywny sposób wpływać na sytuację procesową P. N., bowiem stanowi naruszenie jego prawa do obrony, zagwarantowanego m. in. w art. 6 k.p.k.
W analizowanym stanie faktycznym Sąd Okręgowy w W. zaniechał przeprowadzenia kontroli odwoławczej w odniesieniu do prawidłowo wniesionej i przyjętej apelacji radcy prawnego P. K., który w dniu 2 marca 2021 r. (k. 205, t. II) otrzymał wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 czerwca 2020 r. (sygn. II K (…)) wraz z uzasadnieniem, zaś zwykły środek zaskarżenia nadał w placówce pocztowej w dniu 16 marca 2021 r. (k. 235, t. II). Radca prawny P. K. dochował zatem zawitego terminu określonego w art. 445 § 1 k.p.k. Jak słusznie wskazał Prokurator Generalny w wywiedzionej kasacji, ograniczenie kontroli sądu odwoławczego zaskarżonego zwyczajnym środkiem zaskarżenia wyroku tylko do rozważenia zarzutów i wniosków wskazanych w jednym ze środków odwoławczych narusza także art. 425 § 1 k.p.k., gdyż P. N. został tym samym pozbawiony dostępu do drugiej instancji.
Sąd Okręgowy w W. dopuścił się także naruszenia art. art. 437 § 1 k.p.k. i 449 § 1 k.p.k. Podkreślenia wymaga, że - w istocie - apelacje obu obrońców zostały wniesione na korzyść P. N., jednak ich zakres zaskarżenia był mimo to odmienny. Zarówno w apelacji wniesionej przez adwokata Ł. L., jak i radcę prawnego P. K. wskazano na rażącą niewspółmierność orzeczonej kary, jednak pominięty środek odwoławczy radcy prawnego P. K. obejmował zaskarżenie całego wyroku, zawierając dodatkowo zarzut uchybienia art. 7 k.p.k. Powyższe wskazuje zatem, że zakres zaskarżenia przedstawiony w nierozpoznanej apelacji radcy prawnego P. K. był „szerszy”, niż ten zawarty w zwyczajnym środku odwoławczym wniesionym przez adwokata Ł.
L.. W tej sytuacji nieodzowne stało się uchylnie w całości orzeczenia Sądu Okręgowego w W. i przekazanie sprawy do ponownego do rozpoznania sądowi odwoławczemu, który w orzekając ponownie w postępowaniu odwoławczym będzie miał na uwadze zarzuty podniesione w apelacjach obu obrońców P. N.. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.