Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 240/26 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for sexual offense case with no procedural errors found.

Numero d'incarto II KK 240/26
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued for legal misclassification and procedural flaws, but the Court found the lower court's fact-finding and legal qualification of the sexual offense correct. Consequently, the Court ruled that the appeal lacked any basis and ordered the defendant to bear the costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 200 § 1 k.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: An appeal is obviously unfounded when the appellate court has thoroughly examined all arguments and the lower court's decision is supported by reliable evidence and correct legal subsumption.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded appeal sexual offense of a minor cassation procedure procedural review standard legal qualification error mandato di credito istanza di autorizzazione all’esecuzione – Decisione grida ai creditori

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 17 czerwca 2026 r., kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 30 września 2025 r., sygn.
Art. 200 § 1 k.k.
skazanego za popełnienie czynu z art. 200 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
przez jego zastosowanie oraz procesowego z art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Art. 636 § 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k., zaś mając na względzie treść art. 636 § 1 k.p.k. i 637a k.p.k., obciążył skazanego obowiązkiem pokrycia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.
Art. 637a k.p.k.
art. 200 § 1 k.k
skazanego za popełnienie czynu z art. 200 § 1 k.k.
art. 535 § 3 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 17 czerwca 2026 r., kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 30 września 2025 r., sygn.
art. 46 § 2 k.k
oraz nawiązkę z art. 46 § 2 k.k.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca.
art. 433 § 2 k.p.k
przez jego zastosowanie oraz procesowego z art. 433 § 2 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 240/26 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie K.K. skazanego za popełnienie czynu z art. 200 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 17 czerwca 2026 r., kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt V Ka 273/25 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 23 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 2731/22 postanowił: 1 oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2 obciążyć K.K. obowiązkiem ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego; 3 na podstawie § 5 i § 17 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. (t.j. Dz. U.2019.68) zasądzić od skazanego na rzecz adwokata A.L. – Kancelaria Adwokacka w R. – kwotę 885,6 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć zł sześć groszy), w tym 23 % VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu małoletniej pokrzywdzonej w postępowaniu kasacyjnym. [WB]

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Radomiu, wyrokiem z 30 września 2025 r., po rozpoznaniu trzech apelacji: oskarżyciela publicznego oraz kuratora małoletniej (żądali orzeczenia obligatoryjnego środka karnego z art. 41a § 2 k.k. a kurator kwestionowała wymierzenie niewspółmiernie niskiej kary) i obrońcy (podważał ustalenia faktyczne), zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z 23 grudnia 2024 r. i ostatecznie K. K. został uznany za winnego popełnienia czynu zabronionego z art. 200 § 1 k.k. i skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, dwóch lat ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne i dwa środki karne z art. 41 § 1a k.k. i z art. 41a § 2 k.k. oraz nawiązkę z art. 46 § 2 k.k.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca. Podniósł w niej rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenie naruszenie prawa materialnego tj. art. 200 § 1 k.k. przez jego zastosowanie oraz procesowego z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu niepełnej kontroli odwoławczej i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postepowaniu pierwszoinstancyjnym.Odpowiedzi na kasację wnieśli oskarżyciel publiczny i kurator małoletniej pokrzywdzonej i oboje zażądali oddalenia jej jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Żaden z zarzutów wskazanych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia nie znalazł oparcia w rzeczywistości biorąc pod uwagę, że procedowanie Sądu Okręgowego, w wyniku którego stan faktyczny ustalony na etapie pierwszoinstancyjnym na podstawie rzetelnie zgromadzonego materiału dowodowego zarówno osobowego, jak i rzeczowego, oraz dokonana subsumpcja czynu zostały zaaprobowane, przebiegło bez zarzutu, tzn.

Sąd ad quem przeprowadzając kontrolę instancyjną odniósł się do wszystkich bez wyjątku zarzutów apelacji i wyjaśnił czym się kierował, wydając reformatoryjny wyrok oraz które i dlaczego zarzuty zwykłych środków odwoławczych uznał za zasadne albo niezasadne. Nie można zgodzić się z autorem kasacji, że doszło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu, który szczegółowo opisany najpierw w zarzucie a następnie w pisemnych motywach wyroku Sądu Rejonowego w Radomiu bez wątpienia odpowiada znamionom występku seksualnego wykorzystania małoletniego (art. 200 § 1 k.k.).Wątpliwości obrońcy co do ustalonego stanu faktycznego w zasadzie mają wyłącznie dyskusyjny a wręcz opozycyjny charakter w stosunku do prawidłowego procedowania obu sądów pierwszej drugiej instancji i stanowią przyjętą linię obrony.

Stwierdzając, że Sąd odwoławczy nie naruszył w sposób rażący żadnego z przepisów statuujących procedowanie odwoławcze, Sądowi Najwyższemu, który nie jest wszak trzecią instancją uprawnioną do ponownego badania sprawy pod kątem uchybienia z art. 438 pkt 3 k.p.k., nie pozostawało nic innego jak odesłać stronę do lektury orzeczenia Sądu Okręgowego dokonanej w kontekście pisemnych motywów wyroku Sądu Rejonowego i przez pryzmat wniesionych apelacji. Wynika stamtąd jasno, że córka skazanego nie miała żadnych powodów, aby niezasadnie obciążać ojca a cały stan faktyczny ustalono na podstawie korelujących ze sobą dowodów.

Zeznanie pokrzywdzonej charakteryzuje spójność oraz szczegółowość daleka od konfabulacji a uzupełniają je relacje przedstawicieli szkoły a także treść sms’a wysłany do matki w nocy z domu ojca.Z powyższych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia, oddalając kasację jako oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., zaś mając na względzie treść art. 636 § 1 k.p.k. i 637a k.p.k., obciążył skazanego obowiązkiem pokrycia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne. [J.J.][a.ł] ‎