Supreme Court dismisses cassation against suspended sentences for procedural defects not affecting the verdict.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by the defense attorneys for defendants A.I. and T.I. regarding their suspended sentences. The defendants argued that procedural errors in the first instance, such as closing court sessions without their presence, warranted a retrial under Article 523 of the Criminal Procedure Code. The court ruled that since the defendants were sentenced to suspended penalties rather than immediate imprisonment, the statutory conditions for filing a cassation appeal were not met, rendering the appeals inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 2 k.p.k.; Art. 523 § 4 k.p.k.: Cassation appeals against judgments imposing suspended sentences are inadmissible unless a fundamental defect justifying the revocation of the verdict is alleged.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 24/26 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie A.I. skazanej za czyn art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k., T.I. skazanego za czyn z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k. po rozważeniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 marca 2026 r. kwestii dopuszczalności kasacji wniesionych przez obrońców skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt V Ka 714/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt IX K 37/24 p o s t a n o w i ł:
1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 523 § 2 k.p.k. pozostawić kasacje bez rozpoznania;
2. kosztami procesu za postępowanie kasacyjne obciążyć skazanych A.I. i T. I., w częściach na nich przypadających. UZASADNIENIESąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt IX K 37/24, skazał: - A.I. za czyn art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k. i wymierzył jej karę roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, - T.I. za czyn z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k. i wymierzył mu karę roku i 9 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym.
Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt V Ka 714/25, utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji. Kasacje od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy aktualnie skazanych. W zakresie dotyczącym reprezentowanych przez siebie skazanych zaskarżyli wyrok w całości i podnieśli taki sam zarzut rażącej obrazy przepisów prawa karnego procesowego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. (obrońca T.
I. wymienił także art. 6 k.p.k.). Wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Lublin - Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania. W obu kasacjach, powołując art. 532 § 1 k.p.k., zamieszczono też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedziach na kasacje Prokurator Rejonowy w Rykach wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych. W Sądzie Okręgowym w Lublinie kasacje zostały przyjęte i wraz z aktami sprawy przedstawione do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Autorzy kasacji, ale też prokurator udzielający na nie odpowiedzi i niestety sędzia, który stwierdził, że każda z kasacji „odpowiada wymogom formalnym” i zarządził ich przyjęcie (k. 962, 963), najwyraźniej nie dostrzegli, że art. 523 § 2 k.p.k. stanowi, iż kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Z kolei art. 523 § 4 k.p.k. wyłącza spod tego ograniczenia kasację wniesioną z powodu uchybień określonych w art. 439 k.p.k. oraz przez podmiot wymieniony w art. 521 k.p.k.
A.I. i T.I. za przypisane im przestępstwa nie zostali skazani na bezwzględną karę pozbawienia wolności, zatem warunkiem dopuszczalności kasacji było wskazanie w ramach zarzutu, że w sprawie zaistniało uchybienie o randze bezwzględnej przyczyny uchylenia orzeczenia. Takiego zarzutu w kasacjach nie podniesiono, wobec czego należy je uznać za niedopuszczalne z mocy ustawy i na mocy przepisów wymienionych w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia pozostawić bez rozpoznania. Niezależnie od tego nasuwa się spostrzeżenie, że wbrew art. 519 k.p.k. w zarzucie obu kasacji wskazano na uchybienie zaistniałe w postępowaniu pierwszoinstancyjnym („zamknięcie przewodu Sądowego przez Sąd I instancji pod nieobecność skazanej oraz jej obrońcy”, „zamknięcie przewodu Sądowego przez Sąd I instancji pod nieobecność skazanego”) i nie przekonuje twierdzenie skarżących, że uchybienie to (prokurator jednak przekonuje, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania) przeniknęło do orzeczenia sądu odwoławczego, co miało uzasadniać zaskarżenie wyroku tego sądu.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w pkt 1 postanowienia, co skutkowało w pkt 2 obciążeniem skazanych kosztami procesu za postępowanie kasacyjne, zgodnie z art. 637a k.p.k. oraz art. 637 § 1 w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Pozostawienie kasacji bez rozpoznania czyniło nieaktualnymi wnioski o wstrzymanie wykonania orzeczenia. [WB][a.ł]