Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless due to lack of clear legal error affecting the appeal judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless and ordered the defendant to bear the costs. The appellant argued that the lower courts incorrectly interpreted the subjective elements of embezzlement and misjudged the scale of damages based on expert opinions. The court rejected these claims because the appeal focused on factual disputes rather than legal errors, and the lower court's reasoning regarding the audit findings was sufficient and not clearly erroneous.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the alleged legal error is not clear, does not significantly affect the judgment, or when the appeal focuses on factual disputes rather than substantive legal violations.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 24/23 POSTANOWIENIE Dnia 9 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 marca 2023 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy M. F., skazanej z art. 284 § 2 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 26 września 2022 r., sygn. akt II Ka 387/21, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17 lutego 2021 r, sygn. akt II K 137/19, p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazaną kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu w Węgrowie z dnia 17 lutego 2021 r. (sygn. II K 137/19) M. F. została uznana winną czynów z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnionych w ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. , z art. 271 § 3 k.k., z art. 270 § 1 k.k. oraz z art. 267 § 1 w zw. z art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które orzeczono karę łączna w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok powyższy został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 26 września 2022 r. (sygn. akt II Ka 387/21) jedynie w zakresie kwoty odszkodowania.
W pozostałym zakresie wyrok utrzymano w mocy. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanej, zarzucając wyrokowi:„1.Rażące naruszenie art. 433 § 2 kpk oraz art. 457 § 3 kpk polegające na przeprowadzeniu kontroli odwoławczej w sposób sprzeczny z wymogami przywołanych przepisów poprzez brak wszechstronnej kontroli odwoławczej i zaniechanie właściwego rozważenia zarzutów apelacji dotyczącego obrazy przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie:-art. 284 § 2 kk poprzez dokonanie przez Sąd meriti, jak również Sąd II instancji jego błędnej wykładni i wadliwej subsumpcji stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy właściwa ocena zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego i idąca za tym analiza prawnokarna zachowania skazanej prowadzi do jednoznacznego wniosku, że M.
F.. nie wyczerpała znamion strony podmiotowej i przedmiotowej wskazanego czynu zabronionego w szczególności, iż nie działała umyślnie i z zamiarem bezpośrednim w celu trwałego zatrzymania powierzonej jej rzeczy w postaci pieniędzy, które po krótkotrwałym użyciu zwracała na właściwy rachunek bankowy, a w konsekwencji tego nieprawidłowe zakwalifikowanie zachowania skazanej jako przywłaszczenia;-art. 271 § 3 kk poprzez dokonanie przez Sąd meriti, jak również Sąd II instancji jego błędnej wykładni i wadliwej subsumpcji stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy właściwa ocena zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego i idąca za tym analiza prawnokarna zachowania skazanej prowadzi do jednoznacznego wniosku, że M.
F. nie wyczerpała znamion strony podmiotowej i przedmiotowej wskazanego czynu zabronionego w szczególności, iż nie działała z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej, bądź osobistej, przez co w realiach przedmiotowego postępowania mogła jedynie dopuścić się sprawstwa czynu z art. 271 § 1 kk;2.Rażące naruszenie art. 433 § 2 kpk oraz art. 457 § 3 kpk polegające na przeprowadzeniu kontroli odwoławczej w sposob sprzeczny z wymogami przywołanych przepisów poprzez brak wszechstronnej kontroli odwoławczej i w zakresie obrazy przepisu postępowania karnego, a mianowicie:-art. 410 kpk pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanego za wiarygodny dowodu w postaci opinii biegłego z zakresu rachunkowości w osobie D.
L. i tym samym oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez pominięcie faktu, iż biegły w treści sporządzonej opinii nie wskazał, aby na rachunku bankowym Stowarzyszenia Rozwoju Wsi M. powstała jakakolwiek strata, zaś wypowiadając się odnośnie kwot wypłaconych z konta Szkoły Podstawowej w M. stwierdził, iż skazana dokonała nadpłaty w wysokości ponad 5.000 zł, a w konsekwencji przypisanie M. F. przez Sąd Okręgowy sprawstwa czynu z art. 284 § 2 kk, w stosunku do Stowarzyszenia Rozwoju Wsi M. , przy braku jakichkolwiek dowodów pozwalających na ustalenie, aby na rachunku tym zaistniała szkoda w kwocie 43.789,35 zł.”Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego.Prokurator wniósł o oddalenie kasacji, jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Zarzut pierwszy dotyczy błędnego rozpoznania apelacji, ale w zakresie, w który w istocie nie był przedmiotem tego zwyczajnego środka odwoławczego. Apelujący nie kwestionował stosowania prawa materialnego w odniesieniu do wskazanych czynów. Tenor apelacji ukierunkowany był a kwestie wadliwych ustaleń faktycznych dotyczących skali przywłaszczonego mienia. Stąd trudno merytorycznie odnieść się do tego zarzutu, gdy ponadto sam skarżący nie uzasadnia go w sposób należyty, a jedynie sygnalizuje, że w orzecznictwie znamię podmiotowe przywłaszczenia interpretuje się w określony sposób, a w przypadku drugiego czynu – skazana nie działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Zatem zarzut pierwszy niejako nie ma związku z istotą postępowania apelacyjnego w tej konkretnej sprawie. Zarzut drugi także nie został dostatecznie uargumentowany. W odniesieniu do opinii biegłego i ostatecznie uznanej za realną szkody w majątku szkoły, Sąd odwoławczy na s. 10-11 uzasadnienia wyroku precyzyjnie i trafnie rekapituluje ustalenia w tym przedmiocie oraz odnosi się wyczerpująco do apelacji. Wskazuje wprost, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim z zeznań świadków i protokołu kontroli wynika, iż po przeprowadzonej w czerwcu 2018 r. na podstawie dokumentacji, przedłożonej przez oskarżoną kontroli wynikało, że w kasie stowarzyszenia brakowało 48.843,30 zł.
Kwota ta była wynikiem ustaleń, dokonanych przez powołaną przez stowarzyszenie Komisji Rewizyjnej, w której pracach oskarżona osobiście uczestniczyła - i której wyników wówczas nie i kwestionowała. Oskarżona również w toku rozprawy głównej nie podważała rzetelności zeznań świadków w tym zakresie. Podkreślić w tym miejscu należy, że rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, zachodzi wówczas, gdy jest ono niewątpliwe i oczywiste, przy czym chodzi tutaj nie tyle o łatwość stwierdzenia danego uchybienia, ile o jego rangę i natężenie stopnia nieprawidłowości oraz zasadniczy wpływ tego uchybienia na treść orzeczenia odwoławczego (podobnie Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 29 maja 2012 r., II KK 106/12, OSNKW 2012).
Kasacja, zwłaszcza z uwagi na konieczność jej sporządzenia przez podmiot profesjonalny, nie może sprowadzać się jedynie do wykazania niezadowolenia z prawomocnego rozstrzygnięcia sądu, ale wskazać konkretnie wady orzeczenia, których charakter jest tak dalece widoczny, że pomimo prawomocności tegoż rozstrzygnięcia musi ono zostać wzruszone. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.