Supreme Court quashes lower court verdict for failing to exclude prior conviction acts from continuous crime timeline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's verdict, ordering a retrial because the prosecution failed to exclude acts already convicted in a prior final judgment from the description of the current continuous crime. The defendant argued this violated procedural rules regarding the scope of prior convictions and the definition of continuous acts. The Court ruled that since the prior conviction covered only part of the continuous timeline, the lower court erred by including those excluded acts in the new charge, necessitating a retrial to properly delineate the crime's boundaries.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.: A final conviction for a continuous crime precludes subsequent prosecution for acts already judged as part of that crime; if a prior judgment covers only part of the continuous timeline, the new prosecution must exclude those acts to avoid violating the principle of ne bis in idem and procedural fairness.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 24/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Małgorzata GierszonSSN Roman SądejProtokolant Anna Janczak w sprawie A. M.skazanej z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 12 kkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpkw dniu 19 lutego 2013 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanejod wyroku Sądu Rejonowego w W.z dnia 14 listopada 2011 r., na podstawie art. 537 § 2 kpk uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem nakazowym z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt X K …, prawomocnym z dniem 19 maja 2011 r. uznał A. M. za winną tego, że w okresie od 8 czerwca 2010 roku do 29 lipca 2010 roku w W. przy ul. D. na Poczcie Polskiej numer …, działając czynem ciągłym dokonała przywłaszczenia powierzonego mienia w łącznej kwocie 3020,81 zł, poprzez przyjęcie i potwierdzenie odciskiem imiennie przydzielonego datownika czterech wpłat, a następnie niezarachowanie ich na rachunki bankowe zgodnie z danymi zawartymi na dowodach wpłat, czym działała na szkodę Poczty Polskiej, tj. czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., po czym na podstawie art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 58 § 3 k.k. wymierzył oskarżonej karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie i podjął inne rozstrzygnięcia.Tenże Sąd wyrokiem zaocznym z dnia 14 listopada 2011 r, uznał A.
M. za winną również czynu wypełniającego dyspozycję art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., opisanego w ten sposób, że od dnia 31 maja 2010 r. do dnia 13 lipca 2010 r. działając czynem ciągłym z góry powziętym zamiarem w W. przy ul. D. w Urzędzie Pocztowym W. … przywłaszczyła powierzone jej mienie w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 1880, 41 zł, w ten sposób, że będąc pracownikiem Poczty Polskiej S.A. na stanowisku asystent, dokonała przyjęcia kwot od klientów w dniach: 31 maja 2010 r. na kwotę 543,19 zł, 11 czerwca 2010 r. na kwotę 499,33 zł, 8 lipca 2010 r. ma kwotę 431,57 zł, 13 lipca 2010 r. na kwotę 406,05 zł, posługując się imiennym datownikiem i podpisem a następnie pobranych pieniędzy nie zaksięgowała w kasie, czym działała na szkodę Poczty Polskiej S.A., i za to na podstawie art. 284 § 2 k.k. wymierzył oskarżonej karę roku pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby 3 lat oraz wydał rozstrzygnięcia co do naprawienia szkody, dowodów rzeczowych i kosztów.Ten wyrok uprawomocnił się z dniem 9 grudnia 2011 r.
Prokurator Generalny zaskarżył wyrok w całości na korzyść skazanej zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 366 § 1 k.p.k. i art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., polegające na zaniechaniu przez sąd wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, związanych z wcześniejszą karalnością oskarżonej, w wyniku czego doszło do wadliwego określenia granic czasowych przypisanego jej czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i skazania za jego popełnienie w okresie od dnia 31 maja 2010 r. do dnia 13 lipca 2010 r. pomimo tego, że wcześniejszym prawomocnym wyrokiem nakazowym tego sądu w sprawie o sygn.
X K … została ona skazana za przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnione od dnia 8 czerwca 2010 r. do dnia 29 lipca 2010 r.”Skarżący się wniósł o uchylenie zakwestionowanego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wniesiona na korzyść skazanej jest oczywiście zasadna w całości, przez to mogła być uwzględniona na posiedzeniu (art. 535 § 5 k.p.k.).Nie budzi wątpliwości, utrwalone m.in. w judykaturze, aprobowane przez obecny skład Sądu Najwyższego, stanowisko, że prawomocne skazanie za czyn ciągły (art. 12 k.k.) stoi na przeszkodzie ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia (patrz uchwały: z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 25/01 – OSNKW 2002, z. 1 – 2, poz. 2, z dnia 15 czerwca 2007 r., I KZP 15/07 – OSNKW 2007, z. 7 – 8, poz. 55, wyrok z dnia 5 stycznia 2011 r., V KK 64/10 – OSNKW 2011, z. 2, poz. 14).
Aktualne są również motywy tego stanowiska i nie ma potrzeby ich tutaj przytaczać.Już z porównania opisów przypisanych czynów wskazanymi wyżej wyrokami i kwalifikacji prawnej tych czynów wynika, że poszczególne zachowania były takie same, przy czym zachowania zaistniałe w dniach 11 czerwca 2010 r. i 8 lipca 2010 r. okazały się elementami czynu osądzonego w sprawie X K …, mieszcząc się w jego ramach czasowych. Jednak z uwagi na to, że elementem składowym przestępstwa przypisanego w niniejszej sprawie było też zachowanie z dnia 31 maja 2010 r., nie została naruszona waga rzeczy całkowicie osądzonej i w rezultacie nie doszło do uchybienia z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
Zachowanie to wykraczało bowiem poza czas przestępstwa ciągłego przypisanego w drugiej sprawie X K … .Trafnie więc zarzucono w kasacji rażące naruszenie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. przez wadliwe określenie granic czasowych przypisanego tu czynu, w rezultacie naruszenia w tym samym stopniu art. 366 § 1 k.p.k. Postąpienie w myśl tego przepisu oraz respektowanie dyspozycji art. 410 k.p.k., (niewymienionego w skardze, lecz oczywiście naruszonego przez zaniechania wskazane w jej uzasadnieniu), to jest dostrzeżenie i wyprowadzenie wniosków z treści m.in. zawiadomienia o niezarachowaniu przez oskarżoną kolejnych wpłat (k.
1) i karty karnej, w które figurowało niedawne skazanie za taki sam czyn przez ten sam sąd (k.100), musiałoby doprowadzić choćby do załączenia akt sprawy X K … a następnie do wyeliminowania z opisu czynu tych zachowań, które objęte zostały skazaniem w tamtej sprawie. Taka byłaby konsekwencja podzielenia wniosków wynikających z powołanych wyżej judykatów Sądu Najwyższego.Podsumowując, rażące naruszenie wskazanych wyżej przepisów miało bez wątpienia istotny wpływ na treść wyroku i dlatego nie mógł się on ostać.Ponownie procedując Sąd pierwszej instancji będzie miał na względzie rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy wydane w sprawie II KK 25/13, dotyczące sprawy X K … Sądu Rejonowego w W.