Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding court composition and procedural errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the defendant's claims regarding court composition and procedural violations were baseless. The defense argued that a judge's absence constituted a fundamental breach of law and that the lower court failed to properly address appeal arguments. The court determined the defendant's assertions were factually incorrect and legally inapplicable, leading to the rejection of the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.: A cassation appeal based on a fundamental breach of law due to incomplete court attendance or procedural oversight is dismissed if the alleged facts are demonstrably false or the legal characterization is clearly unfounded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 236/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r., sprawy K. P. i W. T.skazanych z art. 156 § 1 pkt 2 i in. z powodu kasacji obrońców od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 28 grudnia 2020 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S.z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II K (…), postanowił:
1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne;
2. zwolnić skazanych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowymi za postępowanie kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z 30 czerwca 2020 r., uznał W.T. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z 28 grudnia 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca, wskazując na wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz podnosząc zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. przez nierozważenie w sposób rzetelny i należyty zarzutów apelacyjnych.
W konsekwencji zażądał wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym.W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w S. wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja z racji oczywistej niezasadności nie zasługiwała na uwzględnienie. I. W pierwszej kolejności należało odnieść się do twierdzenia skarżącego, jakoby w trakcie rozprawy głównej doszło do zmiany składu sądzącego i tym samym nie wszyscy jego członkowie byli przez cały czas na niej obecni. Co prawda obrońca definiował tak opisaną sytuację jako nienależytą obsadę sądu, gdy tymczasem chodziło mu o to, że nie wszyscy członkowie kompletu orzekającego byli obecni na całej rozprawie.
Tak czy inaczej był zdania, że na etapie pierwszoinstancyjnym zaistniało bezwzględne uchybienie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.Stanowisko autora kasacji było w tym względzie ewidentnie chybione. Wprawdzie w dniu 20 lutego 2020 r. w składzie sądzącym zasiadał ławnik S.S., ale nie doszło wówczas do otwarcia przewodu sądowego. W dniu 2 marca 2020 r., gdy wymienionego ławnika zastąpiła M.N., rozprawę główną rozpoczęto od początku: po wywołaniu sprawy i sprawdzeniu obecności uczestników procesu przewodniczący otworzył przewód sądowy, prokurator przedstawił zarzut oskarżenia, wysłuchano oskarżonych i zarządzono postępowanie dowodowe.
Rozprawa główna była kontynuowana w niezmienionych składzie i 30 czerwca 2020 r. ogłoszono wyrok skazujący. Skoro wysunięta teza o wystąpieniu bezwzględnego uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 in fine k.p.k., do której zresztą w pełni trafnie ustosunkował się Sąd odwoławczy, okazała się oczywiście chybiona, postulat wystąpienia z pytaniem prawnym stał się bezprzedmiotowy. II. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., celowe stało się – respektując nakaz rozpoznania kasacji w granicach podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.) – zwrócenie uwagi na trzy okoliczności.Po pierwsze – nieprawdziwy okazał się zarzut zignorowania przez Sąd ad quem twierdzenia autora apelacji o obrazie art. 192 § 2 k.p.k.
Sąd ten wyraźnie zaznaczył, że ,,nie zaistniały żadne wątpliwości wskazujące na to, że P.D. nie jest w stanie odtworzyć zdarzeń, jakich był uczestnikiem”.Po drugie – na kanwie poczynionych ustaleń faktycznych nie wchodziła w rachubę możliwość zakwalifikowania przypisanego W. T. czynu z art. 157 § 2 k.k.Po trzecie – teza skarżącego, że zachowanie skazanego stanowiło co najwyżej przewinienie, za które należało mu wymierzyć karę dyscyplinarną w postaci umieszczenia w celi izolacyjnej, w świetle ustalonych przesłanek warunkujących odpowiedzialność karną raziła wręcz niezasadnością.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.