Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 232/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for attempting to retry sentencing via cassation.

Numero d'incarto II KK 232/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued the lower court failed to consider mitigating circumstances and violated procedural rules by not addressing all appeal points. The court rejected these claims, noting the appeal effectively sought a retrial on sentencing rather than a legal error review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Cassation is obviously unfounded when it attempts to trigger a retrial on sentencing grounds rather than addressing substantive legal errors.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obviously unfounded sentencing review mitigating circumstances criminal procedure code procedural violation retrial attempt

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt II KK 232/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 lipca 2017 r., sprawy P.
Art. 523 § 1 k.p.k.
457 § 7 k.p.k., kasacja pozostaje na granicy dopuszczalności, ponieważ w istocie zmierza do spowodowania ponownej kontroli instancyjnej i wbrew zakazowi z art. 523 § 1 zd.
Art. 433 § 2 k.p.k.
utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:„- art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 k.p.k.) oraz zaniechania sporządzenia uzasadnienia orzeczenia w zgodzie z wymaganiami wynikającymi z art. 457 § 7 k.p.k., kasacja pozostaje na granicy dopuszczalności, ponieważ w istocie zmierza do spowodowania ponownej kontroli instancyjnej i wbrew zakazowi z art.
Art. 53 § 1 k.k.
akt II KK 232/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 4 k.k.
i za to na podstawie wskazanego przepisu wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 44 § 2 k.k.
Art. 410 k.p.k.
z art. 410 k.p.k., zatem twierdzenie, że w związku z tym doszło do obrazy art.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 232/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 156 § 1 pkt 2 k.k
skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
art. 44 § 2 k.k
i za to na podstawie wskazanego przepisu wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 44 § 2 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 232/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 lipca 2017 r., sprawy P. W. skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt V K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 11 marca 2016 r., w sprawie o sygn. akt V K (…), Sąd Rejonowy w Ł.:1.uznał oskarżonego P. W. za winnego tego, że w dniu 20/21 września 2014 r. w Ł. uderzając D. C. nożem w klatkę piersiową po stronie lewej spowodował u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci rany kłutej drążącej do jamy opłucnowej z uszkodzeniem lewego przedsionka serca, skutkującej tamponadą worka osierdziowego i nagłym zatrzymaniem krążenia, co stanowi chorobę realnie zagrażającą życiu, tj. czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i za to na podstawie wskazanego przepisu wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek noża składanego, uznanego za dowód rzeczowy;3.rozstrzygnął o kosztach procesu.W apelacji od powyższego orzeczenia obrońca oskarżonego zarzucił „błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia oraz rażącą niewspółmierność kary” i wniósł „o zmianę powyższego wyroku poprzez przyjęcie nieumyślności działania oskarżonego i zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności”.Wyrokiem z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt V Ka (…), Sąd Okręgowy w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:„- art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. polegającego na tym, że Sąd Odwoławczy nie dokonał prawidłowej kontroli wyroku i nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji, w szczególności:- nie rozważył i nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów i wniosków apelacyjnych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zwłaszcza, co do faktów wskazywany przez obronę takich jak,- rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść orzeczenia o karze, polegające na niezastosowaniu przy ocenie wymiaru kary orzeczonej wobec skazanego dyrektywy z art. 53 § 1 k.k., która przewiduje uwzględnienie <<…właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu>>, czego Sąd Okręgowy nie uczynił, pomimo ponownego badania występujących w sprawie okoliczności łagodzących, jak również nie uwzględnienia nowej okoliczności jak przebaczenie i pojednanie się pokrzywdzonym;- rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k. wynikające z braku należytego rozpoznania wszystkich zarzutów apelacji dotyczących niezastosowania przez Sąd I instancji ustawowych zasad wymiaru kary przewidzianych, jak też brak odniesienia w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Okręgowego – w myśl art. 457 § 3 k.p.k.

– do poszczególnych argumentów apelacji powołujących konkretne okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, jakie wystąpiły w sprawie, a w tym pojednania się z pokrzywdzonym, jak też wyrażonej przez oskarżonego skruchy czego nie uwzględniono przy orzekaniu o karze, pomimo wynikającego z art. 53 § 2 k.k. ustawowego wymogu dokonania przy wymiarze kary oceny takich okoliczności jak: właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody, a także zachowanie się pokrzywdzonego a przez to nieuwzględnienie okoliczności, które winny wpłynąć na zmianę wyroku w zakresie orzeczonego wymiaru kary pozbawienia wolności a powyższe niewątpliwie miało wpływ na treść zapadłego orzeczenia”.W następstwie tego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie należy zauważyć, że choć skarżący wskazuje, że nadzwyczajny środek zaskarżenia wymierzony jest w całość orzeczenia Sądu odwoławczego, to jednak z treści zawartych w kasacji zarzutów i ich rozwinięcia w uzasadnieniu wynika, że w rzeczywistości dotyczy on wyłącznie rozstrzygnięcia o karze, a raczej apelacyjnej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji w tej części.Mimo formalnej poprawności podniesionych zarzutów, tj. wskazania naruszenia nakazu rozważenia wszystkich zarzutów i wniosków apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.) oraz zaniechania sporządzenia uzasadnienia orzeczenia w zgodzie z wymaganiami wynikającymi z art. 457 § 7 k.p.k., kasacja pozostaje na granicy dopuszczalności, ponieważ w istocie zmierza do spowodowania ponownej kontroli instancyjnej i wbrew zakazowi z art. 523 § 1 zd. drugie k.p.k. podnosi zarzut rażącej niewspółmierności kary.Przechodząc do ustosunkowania się do wywodów kasacyjnych stwierdzić trzeba, że:- utrzymywanie, iż Sąd odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów i wniosków apelacyjnych jest sprzeczne z prawdą, czego dowodzi treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego; w apelacji podniesiono dwa zarzuty: błędu w ustaleniach faktycznych i rażącej niewspółmierności kary; pomijając fakt, że zarzuty nie zostały skonkretyzowane, Sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich kwestii wskazywanych w uzasadnieniu zwykłego środka odwoławczego, w tym do rozstrzygnięcia o karze pozbawienia wolności;

Sąd Okręgowy, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji, nie stracił z pola widzenia okoliczności charakteryzujących sprawcę, jego zachowania przed popełnieniem czynu i po jego dokonaniu, a także zadeklarowanego przez pokrzywdzonego przebaczenia oraz okoliczności związanych z czynem i stopnia jego społecznej szkodliwości;- w apelacji nie podnoszono zarzutu obrazy prawa materialnego, tj. naruszenia art. 53 § 1 k.k., zatem trudno zarzucać Sądowi odwoławczemu, że do tak stawianej kwestii się nie odniósł; przy okazji zwrócić należy uwagę, że działanie w granicach sędziowskiego wymiaru kary nie może spotkać się z zarzutem naruszenia prawa materialnego;- w apelacji nie podnoszono także zarzutu obrazy art. 4 w zw. z art. 410 k.p.k., zatem twierdzenie, że w związku z tym doszło do obrazy art. 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k. jest nieporozumieniem.Jak zauważono na wstępie, treść kasacji wskazuje na to, że jej istotą jest kwestionowanie rozstrzygnięcia o karze w związku z niedostatecznym uwzględnieniem okoliczności łagodzących związanych z osobą skazanego oraz postawą pokrzywdzonego.

Rzecz jednak w tym, że okoliczności te mogą uzasadniać niedopuszczalny przecież w kasacji zarzut rażącej niewspółmierności kary, a nie wymagany treścią art. 523 § 1 k.p.k. zarzut rażącej obrazy prawa, która mogła mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.Kierując się powyższym orzeczono, jak na wstępie. r.g.