Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 231/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court sentence for exceeding statutory maximum penalty limits for minor offenses.

Numero d'incarto II KK 231/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's decision regarding the specific penalty imposed on the defendant. The Regional Court had sentenced the defendant to six months of restricted freedom with community service, while the prosecution argued this violated the statutory maximum of one month for the charged offense. The court ruled that the lower court's sentence exceeded the precise time limit defined by law, necessitating a retrial within the correct legal boundaries.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 20 § 1 k.w.; Art. 536 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.: A sentence exceeding the statutory maximum penalty for a minor offense constitutes a material legal error with significant impact, requiring the quashing of the specific penalty portion and remittal for retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
minor offense sentencing statutory maximum penalty material legal error restricted freedom term retrial remittal prosecutor appeal procedural quashing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 20 § 1 k.w.
zarzucił orzeczeniu Sądu Rejonowego rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 20 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu, za popełnienie wykroczenia z art.
Art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.
Art. 536 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.
Z tych względów Sąd Najwyższy, związany granicami orzekania w trybie kasacji określonymi w art. 536 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w., uchylił wyrok nakazowy w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Art. 442 § 1 i 443 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w.
Rozpoznając sprawę ponownie i mając na uwadze, że uwzględniona kasacja została wywiedziona na korzyść obwinionego, Sąd będzie orzekał w granicach, w jakich nastąpiło przekazanie, mając na uwadze pośredni zakaz reformationis in peius (art. 442 § 1 i 443 k.p.k.
Art. 93 § 1 k.p.w.
109 § 2 k.p.w.) oraz uwzględniając fakt, że przepis art. 93 § 1 k.p.w. ogranicza rodzaj kar jakie wolno orzekać w trybie nakazowym, eliminując z nich karę aresztu (zob.
art. 624 § 1 k.p.k
art. 111 k.p
18).Od powyższego orzeczenia kasację na korzyść obwinionego wywiódł Prokurator Generalny, który na zasadzie art. 111 k.p.w., art.
art. 526 § 1 k.p.k
111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k.
art.112 k.p
z art. 112 k.p.w., uchylił wyrok nakazowy w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
art. 535 § 5 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. III KK 420/09
wyrok SN z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. III KK 420/09, OSNwSK 2010/1/222).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. II KK 273/05
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. II KK 273/05, OSNwSK 2005/1/2335).
III KK 420/09
III KK 420/09, OSNwSK 2010/1/222).
II KK 273/05
II KK 273/05, OSNwSK 2005/1/2335).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 231/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski‎SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)Protokolant Ewa Oziębła w sprawie P. R.‎obwinionego z art. 119 § 1 kw‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 27 września 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść‎od wyrok nakazowy Sądu Rejonowego ‎z dnia 4 kwietnia 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w W. wyrokiem nakazowym z dnia 4 kwietnia 2013 r., uznał obwinionego P. R. za winnego tego, że w dniu 26 lutego 2013 r. około godziny 11:45 w W., w sklepie […] dokonał kradzieży artykułów przemysłowych o łącznej wartości 227, 71 zł, na szkodę […], tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz na podstawie 119 k.p.w. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił obwinionego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.Wyrok ten uprawomocnił się bez kontroli instancyjnej w dniu 25 kwietnia 2013 r. (k. 18).Od powyższego orzeczenia kasację na korzyść obwinionego wywiódł Prokurator Generalny, który na zasadzie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art.112 k.p.w. zarzucił orzeczeniu Sądu Rejonowego rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 20 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu, za popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., kary 6 miesięcy ograniczenia wolności ze zobowiązaniem go do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, podczas gdy przepis ten stanowi, iż w sprawach o wykroczenia kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc i wniósł on o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, co pozwoliło na jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.

Rację ma skarżący, że zaskarżony wyrok nakazowy jest dotknięty rażącą i mającą istotny wpływ na jego treść obrazą prawa materialnego, a to art. 20 § 1 k.w., który w sposób precyzyjny określa czas trwania kary ograniczenia wolności oznaczając go na poziomie 1 miesiąca i nie pozostawiając w tym zakresie dowolności (zob. wyrok SN z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. III KK 420/09, OSNwSK 2010/1/222). W tej sytuacji wymierzona wobec P. R. w wyroku nakazowym kara 6 miesięcy ograniczenia wolności wykracza poza granice ustawowego zagrożenia przewidziane w art. 20 § 1 k.w.

Dlatego też nie ulega wątpliwości, że wskazane wyżej rażące i oczywiste naruszenie prawa materialnego miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Warto zauważyć, że podniesiona w kasacji obraza prawa materialnego - art. 20 § 1 k.w., odnosiła się wyłącznie do rozstrzygnięcia o karze. Z tych względów Sąd Najwyższy, związany granicami orzekania w trybie kasacji określonymi w art. 536 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w., uchylił wyrok nakazowy w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając sprawę ponownie i mając na uwadze, że uwzględniona kasacja została wywiedziona na korzyść obwinionego, Sąd będzie orzekał w granicach, w jakich nastąpiło przekazanie, mając na uwadze pośredni zakaz reformationis in peius (art. 442 § 1 i 443 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w.) oraz uwzględniając fakt, że przepis art. 93 § 1 k.p.w. ogranicza rodzaj kar jakie wolno orzekać w trybie nakazowym, eliminując z nich karę aresztu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. II KK 273/05, OSNwSK 2005/1/2335).