Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 23/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses request to change temporary arrest end time due to correct statutory calculation of 30-day and 24-hour periods.

Numero d'incarto II KK 23/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the Deputy Director's request to adjust the end time of a temporary arrest from 12:00 to 14:20 on August 28, 2023. The prosecution argued the arrest should end at noon based on the actual intake time, while the Court found the original 14:20 timestamp legally accurate. The decision relied on statutory rules defining a month as 30 days and a day of deprivation of liberty as 24 hours starting from the actual moment of arrest.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 127b k.p.k.; Art. 127c k.p.k.: When calculating the duration of a temporary arrest, a month is deemed to be 30 days and a day is deemed to be 24 hours starting from the actual moment of deprivation of liberty, rendering any request to alter the calculated end time without factual grounds inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest duration deprivation of liberty calculation statutory month definition statutory day definition request for clarification procedural timeline Supreme Court ruling proroga della carcerazione preventiva

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 127b k.p.k.
Należy zwrócić uwagę na treść art. 127b k.p.k., z którego jednoznacznie wynika, że jeżeli czas trwania środków przymusu, a takim jest tymczasowe aresztowanie, jest określony w miesiącach, to przyjmuje się, że liczy on 30 dni.
Art. 127c k.p.k.
jako zakończenia trwania tymczasowe aresztowania, to należy odwołać się do art. 127c k.p.k., zgodnie z którym za dzień trwania środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności przyjmuje się okres 24 godzin liczony od chwili rzeczywistego pozbawienia wolności.
Art. 13 § 1 k.k.w.
o rozstrzygnięcie wątpliwości, na podstawie art. 13 § 1 k.k.w. a contrario postanawia: nie uwzględnić wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości.
art. 13 § 1 k.k
o rozstrzygnięcie wątpliwości, na podstawie art. 13 § 1 k.k.w.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 23/22 POSTANOWIENIE Dnia 23 sierpnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron, w sprawie P. Ł., wniosku Zastępcy Dyrektora Aresztu Śledczego w W. o rozstrzygnięcie wątpliwości, na podstawie art. 13 § 1 k.k.w. a contrario postanawia: nie uwzględnić wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości. UZASADNIENIESąd Najwyższy wyrokiem z dnia 30 maja 2023 r. uchylił zaskarżony kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 119/21, którym utrzymano w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2020 r, sygn. akt XVIII K 37/20 wymierzający P. Ł. karę łączną 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu. Po sporządzeniu i ogłoszeniu wyroku Sąd Najwyższy zastosował wobec tego oskarżonego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 30 maja 2023 r. godz. 14.20 do dnia 28 sierpnia 2023 r. godz. 14.20.W dniu 25 lipca 2023 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek Zastępcy Dyrektora Aresztu Śledczego w W. o rozstrzygnięcie wątpliwości w trybie art. 13 § 1 k.k.w. Zdaniem wnoszącego środek zapobiegawczy winien być określony do dnia 28 sierpnia 2023 r. do godz. 12.00 jako faktycznej godziny rozpoczęcia pozbawienia wolności w związku z przyjęciem osadzonego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek nie jest zasadny, gdyż brak jest przesłanek faktycznych i prawnych do jego uwzględnienia. Wskazane we wniosku akty prawne nie mają bezpośredniego zastosowania w sprawie.Data godzinowa wskazana w postanowieniu z dnia 30 maja 2023 r. jest bowiem podana prawidłowo, gdyż to o godzinie 14.20 Sąd Najwyższy po ogłoszeniu wyroku uchylającego zaskarżony wyrok, na podstawie którego P. Ł. miał odbywać karę pozbawienia wolności, zastosował wobec oskarżonego ten środek zapobiegawczy. Należy zwrócić uwagę na treść art. 127b k.p.k., z którego jednoznacznie wynika, że jeżeli czas trwania środków przymusu, a takim jest tymczasowe aresztowanie, jest określony w miesiącach, to przyjmuje się, że liczy on 30 dni.

We wniosku nie zakwestionowano wyliczenia Sądu Najwyższego w tym zakresie, gdyż od dnia 30 maja 2023 r. do dnia 28 sierpnia 2023 r. mijają dokładnie 3 miesiące, liczone w myśl tego przepisu. Odnosząc się natomiast to kwestionowanej godziny wskazanej w postanowieniu z dnia 30 maja 2023 r. jako zakończenia trwania tymczasowe aresztowania, to należy odwołać się do art. 127c k.p.k., zgodnie z którym za dzień trwania środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności przyjmuje się okres 24 godzin liczony od chwili rzeczywistego pozbawienia wolności.

Stwierdzić więc należy, że tymczasowe aresztowanie P. Ł. ma trwać do dnia 28 sierpnia 2023 r. do godz. 14.20, tak jak to określił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30 maja 2023 r. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.(EF) [ł.n]