Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to failure to comply with procedural requirements and lack of new grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defendant argued for a retrial citing procedural violations and excessive sentencing, but the Court found most arguments merely repeated from the appeal stage without new facts. The court ruled that the lower court's review was adequate and the appellant's dissatisfaction with the reasoning did not constitute a procedural violation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Cassation appeals that merely repeat arguments from the appeal stage without new grounds or procedural violations are obviously groundless and must be dismissed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 229/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 września 2015 r.,sprawy P. B.,skazanego z 13 § 1 k.k. w zw. z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w Warszawiez dnia 3 października 2014 r., sygn. akt X ka 457/14utrzymującego w mocy w zakresie dotyczącym skazania P. B. wyrok Sądu Rejonowego w Pruszkowiez dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt II K 48/13, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego P. B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 30 grudnia 2013r. P. B. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i skazany za to na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Wyrok ten w został zaskarżony apelacją przez obrońcę, po rozpoznaniu której wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie został utrzymany w mocy.Od orzeczenia Sądu odwoławczego obrońca skazanego złożył kasację.
Zarzucił w niej rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k., art. 438 pkt 2, 3, i 4 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k., art. 4, art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zauważyć należy, że autor kasacji w przeważającej części swoich wywodów nie respektował wymagań sformułowanych w art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k.
Wynika to z faktu, że część zarzutów tylko formalnie została skierowana przeciwko orzeczeniu Sądu drugiej instancji, w istocie zaś, stanowiąc jedynie powtórzenie zarzutów wcześniej podniesionych w apelacji, mimo że te zostały prawidłowo rozważone, przeciwko Sądowi a quo. Skarżący czyni to wprawdzie pod pozorem naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., co jednak uznać należy za zabieg nieskuteczny, a to z tego powodu, że w żadnym z wyszczególnionych w kasacji aspektów nie może być mowy o niedostosowaniu się przez Sąd odwoławczy do powyższych norm procesowych.
Innymi słowy, nie ma w kasacji takich zarzutów, które pozostałyby poza zakresem instancyjnej kontroli lub też zostały rozpoznane w sposób wadliwy, co dawałoby asumpt do kwestionowania rzetelności postępowania odwoławczego. Sam fakt, że skarżący nie jest w pełni usatysfakcjonowany stanowiskiem wyrażonym w orzeczeniu oraz pisemnych motywach zaprezentowanych przez Sąd drugiej instancji, nie wspiera tezy o naruszeniu obowiązków wynikających z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Apelacja skupiała się na braku akceptacji dla ustaleń faktycznych i wskazywaniu na bezzasadność uznania, że P. B. jest sprawcą zarzucanego mu czynu, mimo dostrzeganych w tym zakresie przez skarżącego poważnych wątpliwości.
Nieprawidłowości w ocenie materiału dowodowego miały wynikać z naruszenia szeregu przepisów postępowania, w tym art. 2 § 1 pkt 1 oraz § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 196 § 3 k.p.k. i art. i art. 201 k.p.k. w zw. z art. 170 k.p.k. oraz art. 192 § 2 i 4 k.p.k. Z treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku (str. 9-14) wynika, że zarzuty apelacyjne zostały rozpoznane prawidłowo i adekwatnie do stopnia ich uszczegółowienia (były bowiem i takie, wskazujące choćby na naruszenie tzw. ogólnych dyrektyw postępowania, które nie zostały przez skarżącego skonkretyzowane).
Wskazaną jakość kontroli odwoławczej potwierdza już sam fakt, że pewnym fragmentom apelacji przyznano rację. Mowa tu o zaakceptowaniu poglądu obrońcy dotyczącego oceny zeznań świadka I. B.. Sąd ad quem uznał tę ocenę za dowolną, wskazując przesłanki przemawiające za koniecznością wykluczenia omawianego dowodu z podstawy ustaleń faktycznych. Powyższe jednak nie uniemożliwiało akceptacji zapatrywań Sądu pierwszej instancji odnoszących się do pozostałych dowodów w sytuacji uznania, że przedmiotowa korekta nie miała żadnego wpływu na ustalenia dotyczące przebiegu inkryminowanego zdarzenia.
Nie sposób zgodzić się z zarzutem „nietrafnej kontroli instancyjnej” w zakresie zaaprobowania oddalenia przez Sąd meriti wniosku o powołanie w sprawie innego biegłego psychologa w celu zbadania zdolności postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń oraz powołanie biegłego lekarza psychiatry na okoliczność stanu zdrowia psychicznego świadka I. B.. Sąd Okręgowy także i w tej materii przychylił się do stanowiska autora apelacji, wskazując, że znajdująca się w aktach sprawy opinia nasuwa zastrzeżenia. Miał jednak pełne prawo do uznania, iż w sytuacji zdyskwalifikowania dowodu będącego podstawą jej wydania i pominięcia go w konstruowaniu ustaleń faktycznych, zarzut V apelacji zdezaktualizował się.
W pisemnych motywach stwierdzono jego bezprzedmiotowość (str. 13), co nie jest równoznaczne z jego nierozpoznaniem. Uzasadnienie orzeczenia drugoinstancyjnego w części odnoszącej się do rozstrzygnięcia o karze nie daje podstaw do przypisania braku rzetelności i na tym etapie kontroli instancyjnej. Obrońca wskazywał w apelacji na istnienie uchybienia określonego w art. 438 pkt 4 k.p.k., które in concreto polegać miało na zbyt surowym wymiarze kary orzeczonej wobec P. B. w wyniku uwzględnienia jedynie okoliczności obciążających lub takich, które nie stanowią jej dyrektyw.
Skarżący zdaje się nie dostrzegać, że w tej materii częściowo przyznano mu rację, poprzez potwierdzenie, że brak skruchy nie stanowi okoliczności obciążającej. W świetle jednak oceny całokształtu dyrektyw wymiaru kary nawet pozostawienie poza jej zakresem tej słusznie zakwestionowanej okoliczności nie skutkowało rażącą niewspółmiernością, determinującą ingerencję w orzeczenie Sądu pierwszej instancji.Reasumując stwierdzić należało, że zarzuty kasacyjne zmierzające do powielenia kontroli instancyjnej okazały się chybione w stopniu pozwalającym na uznanie oczywistej bezzasadności skargi, co w sytuacji nie stwierdzenia podstaw wskazanych w art. 536 k.p.k., skutkowało wydaniem przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. skazany został obciążony kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. l.n